Maar dan zouden we Mr. Tambourine Man moeten missen. Dat nummer vind ik toch dik de moeite.

Otis Redding's versie van Satisfaction moet ik misschien nog wat vaker horen. Het nummer van (en door) de Stones vind ik zo perfect dat niets eraan kan tippen, maar daarom hoeft de cover nog niet slecht te zijn.

Hallo, zijn jullie nog bezig met de lijst? Ik luister op zich nog wel veel uit die lijst, maar bij het schrijven van recensies, stokt het een beetje. Heb het gevoel dat ik vaak hetzelfde zeg en soms weet ik echt niets beter te zeggen dan 'Toffe plaat, 4 sterren!'. Tsja ...

Desalniettemin toch even kwijt dat Chelsea Girl van Nico (inclusief jofel Duitse accent) echt een aanrader is. Haar zang is eigenlijk niet heel mooi, eerder schrijnend. Maar de liedjes hebben wel wat, namelijk datzelfde schrijnende karakter.

Momenteel kom ik er even niet aan toe verder te gaan met dit topic. En wat recensies betreft zit ik ook wel vast met Coltrane. Bij die muziek schieten woorden zodanig tekort dat er weinig zinvols in me opkomt. Maar leuk om hier nog eens wat te lezen. Op zijn laatst tegen het eind van het jaar hoop ik weer in actie te schieten hier.

Hopen wij ook.

Ik zal in de loop van deze zaterdag me er eens aan wagen iets over A Love Supreme te schrijven. Als dat achter de rug is kom ik wel weer op gang.

http://img21.imageshack.us/img21/8023/yc2j.jpg

John Coltrane, Jimmy Garrison, Elvin Jones en McCoy Tyner in actie. (Foto: Roberto Polillo, 1962)


- Het is moeilijk voor mij om hier zinvolle woorden bij te vinden, maar een beetje van mijn beleving delen moet wel lukken. Doordat ik A Love Supreme nu vaker ben gaan beluisteren heb ik er geen aanmerkingen meer op. Eerder bleef ik altijd wat op mijn honger zitten omdat Coltrane hier nog relatief braaf binnen de lijntjes kleurt. En het thema van A Love Supreme gezongen in het eerste deel, daar kon ik niet mee uit de voeten. Dat is nu dus veranderd. Toen ik deze zomer met een vriendin een weekendje op hotel ging in Nederland had ik deze cd bij. Ik was als eerste daar aangekomen en zat op mijn eentje in de hotelkamer. Toen ik het album daar beluisterde viel dat gezongen gedeelte opeens helemaal op zijn plaats. En waar ik de muziek eerst een beetje kaas noch vis vond, schipperend tussen hardbop en freejazz, vond ik het al snel een logische en volmaakte tussenstap. Het heerlijke aan deze jazz (en ook Kind of Blue van Davis) is voor mij dat het zich om zulke ontzettend eenvoudige thema's ontwikkelt. Dat thema nestelt zich diep in mijn muzikale geheugen en er even aan denken gedurende de dag roept dan meteen de sfeer van het album weer op.

- 5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 6 (reeds in bezit)

http://img17.imageshack.us/img17/6761/yrtq.jpg

54. B.B. King - Live at the Regal (1965)

Met zijn gitaar, zangtalent en gevoel voor entertainment lokte deze levende legende in de Regal na elke zin geschreeuw uit bij het publiek. Hij trakteert het dan ook op tal van hitsingles. De begeleidingsband speelt vlijmscherp in op elke wenk van de meester en doet de uitzinnige menigte bewegen op de strakke riffs en aanstekelijke blazers. Als gitarist en zanger is King hier op zijn best. Als een predikant leidt hij zijn volgelingen mee in de blues die hem bezielt. Het album groeide uit tot de standaard van de uptempo blues en B.B. King werd gekroond tot beste bluesgitarist.

http://img59.imageshack.us/img59/4053/4lhj.jpg

B.B. King


- Het was te verwachten dat dit album niet echt mijn ding ging zijn, want veel interactie met het publiek en ook nog blues. Maar een straf is het ook zeker niet om hier naar te moeten luisteren want storend wordt het publiek of het gepraat ermee nergens. B.B. King zingt zich de longen uit het lijf en muzikaal valt er ook genoeg te genieten. Vooral een gejaagd nummertje als Woke Up This Morning bevalt mij wel. Maar het album kan mij helaas (of gelukkig) niet tot de blues bekeren.

- 3*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 6 (reeds in bezit)

http://img546.imageshack.us/img546/2466/ih8f.jpg

55. The Beatles - Rubber Soul (1965)

Het begin van psychedelische invloeden is aanwezig op dit album. Getuige ook de hoes; een scheef geplaatste foto genomen met een fisheye lens. Dat de bandnaam nergens vermeld wordt was een primeur in Amerika. Muzikaal en tekstueel evolueert de band verder. Een nummer als Nowhere Man zonder enige romantische lading kwam toen weinig voor bij The Beatles. En zowel van Lennon als van McCartney een nummer dat over privéproblemen ging, wat de eerder lichtvoetige uitstraling doorbrak. Ook doet de sitar voor het eerst haar intrede en geeft een fuzz-bass de nummers Think for Yourself en The Word een extra rock lading. Rubber Soul bevat geen hele grote hits, maar het is een niet te vergeten album.

Vanaf dit album werden de Beatles toch wel heel erg goed.
In My Life is wat mij betreft de kers op de taart.

Goed album, maar You Won't See Me is toch weer zo'n flauw nummer.

Ook op dit album van de Beatles niets anders dan gewoonlijk: (Af en toe leuke) deuntjes, hier misschien wat mooier verpakt dan op vroegere albums, maar zo leeg als een doos. Raakt echt nergens een gevoelige snaar bij mij, - dat is als we irritatie buiten beschouwing laten.

Als je deze mening bij het album zelf plaatst krijg je vast veel reactie.

Ik ben wel wijzer....

Misschien dat een mod het kan verplaatsen

, inderdaad Kronos, Cabeza Borradora is erg off-topic. Dit wordt vast verplaatst naar de album pagina.

http://img191.imageshack.us/img191/8996/5hvp.jpg

The Beatles


- Als Cabeza zijn irritatie omtrent deze Beatles beschrijft kan ik me daar wel wat bij voorstellen. Ook ik ben niet zwaar onder de indruk van Rubber Soul. Maar zo af en toe raakt het bij mij toch ook in positieve zin een gevoelige snaar. De mooiste liedjes zijn wat mij betreft Norwegian Wood, Michelle en Girl. Nog vermeldenswaardig is In My Life, waarin producer George Martin zijn barokachtige pianokunsten laat horen.
Ik ga niet te veel zeuren over de overige nummers. De meeste vind ik middelmatig, sommige slecht. Zoals You Won't See Me. Dat de band met deze lp alom artistieke erkenning krijgt terwijl er zulke banale niemendalletjes opstaan doet mij toch vermoeden dat van veel mensen hun zin voor kritiek al snel ver te zoeken is als de naam Beatles ermee gemoeid is.
Mijn exemplaar van dit wisselvallige album is een krakend vinyl, voor een paar euro gevonden op een platenbeurs in Antwerpen. Veel grijzer dan het al was bij het kopen ga ik het niet draaien.

- 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 7 (reeds in bezit)

Niemendalletjes ja, niemand was zo goed in niemendalletjes als The Beatles, In my life is trouwens een echt pareltje.
De volgende van die snuiters was nog beter (ook in het boek).

http://img199.imageshack.us/img199/2384/qso1.jpg

56. Bert Jansch - Bert Jansch (1965)

Begin jaren 60 reisde Bert Jansch, nog maar pas twintig geworden, al liftend vanuit Schotland naar Londen en later nog verder door Europa.
Dit debuutalbum werd opgenomen met geleende instrumenten en draagbare apparatuur, in de keuken van hobby producer Bill Leader. Transatlantic Records zou het uitbrengen. Ze kochten het voor 100 pond.
Verschillende gitaristen (waaronder Neil Young, Jimmy Page, Noel Gallagher) noemen Jansch als een voorbeeld. Zijn eigenzinnige mix van folk, blues en jazz is zowel bloedstollend mooi als gecompliceerd, hoewel door het uiterst vloeiende spel de eenvoud toch altijd bewaard blijft.
Naast invloedrijk muzikant is hij ook een begenadigd tekstschrijver. Met doeltreffende woordkeuze en zinsbouw weet hij te beklijven. Zoals in het aangrijpende Needle of Death, dat gaat over een vriend, folkzanger Buck Polly, die overleed door een overdosis heroïne. Tijdgenoten die nummers van hem coverden zijn onder andere Donovan en Marianne Faithfull.

Bert Jansch heeft mijn bewondering al jaren maar zijn debuut heb ik nog niet beluisterd. Terwijl ik wat meer info zocht kwam ik via wikipedia te weten dat deze geweldige singer-songwriter in 2011 is overleden.

Revolver ken ik nog niet zo goed, maar mijn favoriet zal wel Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band blijven denk ik. Het eerste album van de Beatles dat ik ooit kocht.

Benieuwd naar Bert, ben ik nog niet bekend mee.... Ziet er wel iets uit dat op een leuke ontdekking kan uitdraaien

http://img42.imageshack.us/img42/9682/gcem.jpg

Bert Jansch


- Na de albums van Bert Jansch die ik al ken valt dit debuut toch wat tegen. Zijn zangkwaliteiten stellen hier niet veel voor (stem klinkt ook minder doorleefd) en het gitaarspel is nog niet zo vloeiend. De nummers missen ook wat, zo lijkt het. Het potentieel is wel al hoorbaar maar hier komt het inhoudelijk op mij nog niet helemaal over. En al heeft het enige charme, het brakke geluid helpt ook niet mee.

- 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 7 (reeds in bezit)

http://img5.imageshack.us/img5/9455/ai6n.jpg

57. The Byrds - Mr. Tambourine Man (1965)

Met hun sterke cover van Dylan's Mr. Tambourine Man waren The Byrds de eerste band die The Beatles zowel artistiek als commercieel aankonden. Met het mooie Bells of Rhymney inspireerden zij hen zelfs rechtstreeks tot het nummer If I Needed Someone.
Het gitaarspel en de sterke harmonieën van The Byrds hebben de tijd goed doorstaan. Primal Scream, The Smiths, The Stone Roses, R.E.M. en The Pretenders, ze noemen The Byrds als belangrijke invloed.

Een zeer korte beschrijving deze keer want volgens mij is dit een van de grootste zeikbands op deze aarden bol en krijg ik er dus liefst zo weinig mogelijk van te horen. Dat nummer van Dylan hebben ze in ieder geval vakkundig verkracht. Maar bij wijze van gelegenheid wil ik met dit album wel eens de proef op de som nemen of mijn gevoelens van afkeer niet overdreven zijn. Of misschien nog niet sterk genoeg zijn.

Ah, ja dit zijn dan nog de "cover"Byrds, maar inderdaad de zo genaamde Byrds sound kwam er al aan.
Enne zeikband ik zie je wel

Smaken verschillen.

Ach, de volgende vinden wij allemaal top.

http://img35.imageshack.us/img35/3418/jnfu.jpg

The Byrds


- Net als de vroege Beatles is dit mijn muziek niet. Veel te zoetsappig, braaf en saai. Maar waar de eerstgenoemde soms nog geniaal uit de hoek komt is hier steeds de middelmaat troef. En als er dan heel even een lichtpuntje lijkt op te duiken, die (aanzet tot een) gitaarsolo in It's No Use, is het al gepasseerd voor ik recht gesprongen ben en kan ik de titel van het nummer alleen maar beamen. De rest van het album dus braaf verder uitgeslapen.

- 2,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 7 (reeds in bezit)

http://img822.imageshack.us/img822/3528/vdd7.jpg

58. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

"Ik kon niet die eenzame folkie blijven die elke avond drie uur lang 'Blowin' in the Wind' pingelt".
(Bob Dylan 1978)

Toen Dylan zijn gitaar in een elektrische versterker plugde leverde dat net zo'n rellerige reacties op als toen Stravinsky ruim vijftig jaar eerder in het Théâtre des Champs-Elysées het geweld van Le Sacre du Printemps op het publiek losliet.
Dylan lapte daarnaast ook allerlei regels van de pop aan zijn laars, zoals de drie minuten song en meezingbare refreinen. Dylan rockt op Highway 61 Revisited en doet dit op geheel eigen wijze. De kracht zit in de oprechtheid van zijn stem, de inhoud van de verhalende teksten. Die veroorzaakte opnieuw een aardverschuiving in het genre.
Binnen de maand was het album een groot succes. De boze folkpuristen mochten gaarkoken in hun eigen sopje.

Ja hoor, de beste tot nu toe denk ik dan.