menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / 1001 albums die je moet horen voor je sterft!

zoeken in:
avatar van Kronos
Eric Clapton - 461 Ocean Boulevard: Sssssssssaaaaaaaaaaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiii.

Naar het schijnt kan deze gast goed gitaar spelen. Het zal wel. Volgens mij kan hij vooral goed saaie platen maken. En zingen kan hij niet. Zagen, dat dan weer wel.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 99 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

307. Kraftwerk - Autobahn (1974)

"Soms kan ik geluiden proeven. Er is veel meer te horen dan wat via je oren binnenkomt. Het hele lichaam kan geluiden voelen." (Florian Schneider, 1975)

Aan de lsd gezeten, meneer Schneider?

avatar van Tony
Haha, heerlijk. Clapton wordt even afgeserveerd en ik kan het er alleen maar mee eens zijn. Hij had veel techniek, kon echt wel gitaarspelen, maar geen enkele beklijvende compositie te vinden op dit zeer middelmatige album. Hoop dat je voor Kraftwerk iets milder bent, trouwens...

avatar van Kronos
Ik heb van Kraftwerk al wel wat beluisterd. Dat is een geval van 'niet mijn ding'. Maar een gitaargod die rockmuziek maakt en dan met zo'n flauw brouwsel afkomt, daar heb ik geen goed woord voor over. Als ik nog eens naar Anwerpen rijdt neem ik de lp mee. In de tweedehandswinkel krijg ik er nog iets voor.

Diezelfde Clapton heeft ook een linksige Fender aan Jimmy Hendix gegeven, ging naar diens concert en zei achteraf: that's it guys, we might as well pack in - hij gaf ruiterlijk de getalenteerdheid van Hendrix toe.

Dit album als maatstaf nemen voor Claptons kunnen is niet helemaal terecht. Gek genoeg komt hij regelmatig als begeleider (Delany & Bonnie + Friends bijv) beter uit de verf; en ook de Clapton bij Mayall en Cream was wel bijzonder; wilde je zijn solo's leren naspelen, moest je de singles op33 toeren draaien. Ook Layla and Other Assorted Love Songs (met Duane Allman) verdiend genoemd te worden, al zijn niet alle plaatkanten even sterk.

avatar van Kronos
geplaatst:
Kraftwerk - Autobahn: Zoals ik reeds schreef, niet mijn ding. Elektronische muziek weet me zelden echt te raken. Deze muziek is soms wel grappig. Onbedoeld wellicht. De autogeluiden die in het nummer Autobahn zijn verwerkt vind ik tof. Maar de b-kant van het album is toch echt te knullig.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 99 (reeds in bezit)



-------------------


De volgende vier heb ik allemaal op cd en/of lp. Dan volgt weer een album uit Duitsland in het genre 'electonic'. Het lijkt me leuker deze meteen na Kraftwerk te plaatsen en dan daarna enkele weken de tijd te nemen voor die vier albums. Daarmee zal ik begin april ook de deadline gehaald hebben met een gemiddelde van één album per week.


(afbeelding)

312. Tangerine Dream - Phaedra (1974)

Van Kraftwerk had ik al wel eens wat werk gehoord. Van Tangerine Dream is alleen de bandnaam me bekend. Naar ik lees zijn het pioniers van ambient muziek. Elektronisch én ambient, slechte combinatie voor mij.

avatar van Kronos
geplaatst:
Tangerine Dream - Phaedra: Nog minder mijn ding. Enige positieve noten zouden kunnen zijn dat de muziek al eens hypnotisch is en duister. Ik hoorde zelfs even een heavy geluid. Maar het geheel vind ik vervelend. Muzikaal zijn de geluiden vaak gewoon lelijk. En de composities stellen in mijn oren niks voor. Doe mij dan maar Ambient 1 van Brian Eno.

1,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 99 (reeds in bezit)



-------------------




(afbeelding)

308. Van Morrison - It's Too Late to Stop Now (1974)

In 1973, na het maken van verschillende studioalbums, vertrokken Van Morrison en zijn Caledonia Soul Orchestra, die onder andere een blazers- en strijkerssectie bevatte, voor drie maanden op tournee. Opnamen in Californië en Londen werden verzameld om dit meesterlijke livealbum samen te stellen. Zelfs de norse Van Morrison zelf was er blij mee. Hij zei erover: I am getting more into performing. It's incredible. When I played Carnegie Hall in the fall something just happened. [...] A lot of times in the past I've done gigs and it was rough to get through them. But now the combination seems to be right and it's been clicking a lot.



(afbeelding)

309. Joni Mitchell - Court and Spark (1974)

"Dylan en Leonard Cohen zijn mijn ware geestesverwanten. Wij zijn de dichters van die generatie." (Joni Mitchell, 1995)



(afbeelding)

310. Queen - Queen II (1974)

Queen krijgt meestal niets dan lof. Wel grappig en interessant dus om de review in Rolling Stone eens te lezen: Queen is a reasonably talented band who have chosen their models unwisely. On “Side Black,” they venture into a lyrically muddled fairy-tale world with none of Genesis’s wit or sophistication. They’ve also appropriated the most irritating elements of Yes’s style — histrionic vocals, abrupt and pointless compositional complexity, and a dearth of melody. “Side White” is quite an improvement, containing many of the same muddled tendencies, but with the saving grace of timely and well-chosen power chords and some rather pretty tunes. But the album remains a floundering and sadly unoriginal affair.



(afbeelding)

311. Roxy Music - Country Life (1974)

De hoes met twee poserende fans veroorzaakte in het puriteinse Amerika wat deining. In verschillende landen (waaronder Nederland ) werd de hoes gecensureerd. Zo'n controverse is natuurlijk prima reclame en het album werd dan ook een succes. Dat Brian Eno geen deel meer uitmaakte van de band had effect op de stijl. Het ging allemaal meer richting volwassen pop. Een evolutie die zich zou blijven doorzetten tot op hun laatste, Avalon, waarop uiteindelijk geen enkel geluid uit de art- en glamrock van het verleden zou overblijven.

avatar van Kronos
Vandaag is de zesde verjaardag alweer van dit topic. Nog een lange weg te gaan. 689 albums om precies te zijn. Het is een hobbelig parcours met soms saaie stukken. Maar ik blijf genoeg ontdekken (steeds vaker in mijn eigen collectie via dit boek) om vol te blijven houden.

Van Morrison - It's Too Late to Stop Now: Ik ben al veel jaren fan van Van Morrison maar niet van live platen. Deze dubbelaar lang genegeerd dus, ondanks het hoge stemgemiddelde. En dat bleek niet geheel onterecht. Het is wel een mooie aanvulling op mijn collectie maar het is niet de Van Morrison die ik het liefst hoor.

Joni Mitchell - Court and Spark: Ongeveer hetzelfde verhaal. Al veel jaren fan en ook een album dat ik lang links heb laten liggen. Ik denk dat Court and Spark het best tot zijn recht kwam bij tijd van verschijnen. Nu klinkt het teveel als een overgangsalbum naar de drie geniale opvolgers. Gelukkig koos Joni niet de jazz richting van het laatste nummer, Twisted. Wat een draak.

Queen - Queen II: Met Queen blijf ik het wat lastig hebben. Hun oudere platen zoals deze zijn niet meer dan gewoon oké. Later wordt Queen soms bijzonder goed maar ook bijzonder slecht.

Roxy Music - Country Life: Hier heb ik het meest van genoten. Er is nog iets van het experiment overgebleven maar dat staat wel in dienst van de nummers en er zijn ook nog genoeg wilde haren over om stevig te rocken op deze Roxy Music.


Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 103 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

313. Sparks - Kimono My House (1974)

"Als je een leuk liedje hebt, dan moet je wel proberen het te vernietigen." (Russel Mael, 1975). Ik zie vergelijkingen met Queen bij het album. En dat het een geval is van love it or hate it. Het woord 'glamrockopperette' in het boek doet vermoeden dat het dat laatste zal worden voor mij.

avatar van Kronos
Sparks - Kimono My House: Voor mij is dit geen geval van love it or hate it maar van love it and hate it. De gekte bevalt me wel. Het doet soms wat avant-gardistisch aan. Maar de stem(men) en zanglijntjes gaan tegensteken als het album halfweg is. De afsluiter Equator vond ik dan toch weer sterk, de eerste luisterbeurt. De tweede keer heb ik het echter afgezet. Ik kon het niet meer aanhoren.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 103 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

314. Supertramp - Crime of the Century (1974)

Het zag er na de twee eerste albums niet goed uit voor Supertramp. De hele band stapte op en dus moesten de oprichters Roger Hodgson en Rick Davies op zoek naar nieuwe muzikanten. Bovendien verloren ze de financiële steun van miljonair Stanley Miesegaes. Maar uiteindelijk viel alles op zijn plaats en ontstond uit deze crisis hun beste werk tot dan toe. Sound omschreef de muziek als een mix tussen Genesis en The Beach Boys met een vleugje Pink Floyd. En de band had nog wel even tijd om een carrière uit te bouwen voordat de punkgolf het feestje kwam verpesten.

avatar van Kronos
geplaatst:
Supertramp - Crime of the Century: Eigenlijk zijn er maar twee nummers van Supertramp die ik echt heel goed vind: The Logical Song en Breakfast in America. Het album Crime of the Century is wel aardig maar daar blijft het bij. Meer dan de helft ervan staat op de verzamelaar Retrospectacle die ik heb. De band mist wat pit.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 103 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

315. Richard & Linda Thompson - I Want to See the Bright Lights Tonight (1974)

In een tijd van sociale onrust portretteert het album de duistere kant van de Britse samenleving, die van zwervers, daklozen en kleine criminelen. Samen met zijn vrouw Linda musiceert Richard Thompson met oude bekenden uit Fairport en Fotheringay. Voor veel mensen is het hun beste album. "Ik vind sombere nummers niet zo deprimerend." (Richard Thompson, 1996). Dat is misschien omdat er, ook volgens Thompson, altijd hoop zit in het derde couplet van zijn songs.

avatar van Kronos
geplaatst:
Richard & Linda Thompson - I Want to See the Bright Lights Tonight: Lang geleden, toen de dieren nog spraken, kocht ik Humo. Een waardeloos boekske inzake albumrecensies. Maar toen ik las dat Richard Thompson's nummer Beeswing van Mirror Blue alleen al de aanschaf van die plaat verplicht maakte gehoorzaamde ik braaf. En inderdaad, Beeswing, met zijn prachtige lyrics, moet je gehoord hebben voor je sterft. En zo leerde ik dus de muziek van deze meneer kennen. Niet alles. Het beste ontdekte ik pas dankzij 1001 Albums (Liege & Lief). En in dat licht klinkt I Want to See the Bright Lights Tonight wat gewoontjes. Linda heeft niet de magische stem van Denny en Richard is ook geen geweldige zanger. Al denk ik dat zijn meeste nummers door niemand beter gezongen kunnen worden dan hem. Dit album is in ieder geval dik de moeite. Behalve drie nummers heb ik alles al op deze verzamelaar.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 103 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

316. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Winter in America (1974)

kemm schreef:
Een van de beste albums van Gil Scott-Heron (en van de muziekgeschiedenis), en ook zijn meest persoonlijke. Hij nodigt de luisteraar uit om hem/haar z'n verhaal te vertellen, fluisteren bijna, muzikaal begeleidt door niet meer dan een piano, bas en drums. Hij kan je hiermee helemaal in vervoering brengen met songs over z'n roots, z'n jeugd en z'n familie. Het enige wat je hiervoor moet doen is die uitnodiging in dank aannemen.

avatar van Tony
geplaatst:
Alvast even over Winter in America - Gil Scott-Heron....

Dat het ietwat obscure Strata-East jazzlabel, waar ik de laatste tijd heel veel naar luister en van aanschaf, in deze lijst voorkomt, da's toch wel een grote en aangename verrassing!! Dit is meteen het grootste (commerciële) succes van het label; labelbazen Charles Tolliver en Stanley Cowell probeerden de afnemende interesse in jazz bij de grote labels op te vangen door er zelf een op te richten. De artiesten die voor het label wilden opnemen, waren daar zelf verantwoordelijk voor, Strata-East zorgde dat de tapes tot vinyl verwerkt en gedistribueerd werden. De oplages waren steevast laag. Gil Scott-Heron vond er aan het begin van zijn carriere ook voor even onderdak, maar tekende na het succes van dit album en de single The Bottle meteen voor een groter label. Strata-East achterlatend met een kleine, kwalitatief belachelijk goede, commercieel weinig zoden aan de dijk zettende back catalog. Sorry Kronos, wilde je het gras niet voor de voeten wegmaaien...

avatar van Kronos
geplaatst:
Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Winter in America: Niet slecht, maar een nogal gezapige laatavondplaat (al zal het niet zo bedoeld zijn) waar ik na een keer beluisteren wel genoeg van had.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 103 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

317. Sheer Heart Attack (1974)

Er wordt wel eens vergeten dat Queen naast het gedoe met operette ook gewoon een heavy klinkende hardrockband was. Het derde album, Sheer Heart Attack, was hun doorbraak hier maar ook overzees. Onder andere door het geweldige nummer Killer Queen.

avatar van Kronos
geplaatst:
Queen - Sheer Heart Attack: Ongeveer hetzelfde verhaal als bij Queen II. Van het gitaarwerk geniet ik nog het meest. Lekker stevig soms en de solo's van May klinken altijd prachtig.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 104 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

318. 10cc - Sheet Music (1974)

Op Sheet Music wordt duidelijk hoe getalenteerd deze groep van multi-instrumentalisten is en ook dat gevoel voor humor niet ontbreekt. Dat resulteert is heerlijke parodieën, vaak sarcastische teksten en onvoorspelbare wendingen in nummers die niet in een genre te vangen zijn. The Worst Band in the World is een satire op de middelmatigheid in popmuziek. Het bekendst is natuurlijk The Wall Street Shuffle.

avatar van Kronos
geplaatst:
10cc - Sheet Music: Hier had ik op basis van de reeds gekende nummers meer van verwacht. Muziek en humor blijft een moeilijke oefening. Hoewel het een leuk album van muzikaal hoog niveau is wordt het voor mij toch iets teveel een rariteitenkabinet.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 104 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

319. Neil Young - On the Beach (1974)

Zelfs voor Neil Young's doen is dit een vrij somber album. Hij uit zijn kritiek op rijke hippies, bevooroordeelde critici en andere parasieten. De muziek is echter niet zo zwaar als de teksten. Het duurde tot 2003 voordat dit album op cd verscheen. Young zelf hield de release zo lang tegen omdat hij afstand wilde nemen van de emotionele rauwheid van het album. Vele fans en critici rekenen het nochtans tot een van zijn beste werken.

avatar van Rudi S
geplaatst:
On the Beach

avatar van Kronos
geplaatst:
Neil Young - On the Beach: Toen dit album in 2003 op cd verscheen heb ik het meteen gekocht. Samen met de andere albums die toen voor het eerst een cd release kregen. Misschien was mijn verwachting te hoog want On the Beach viel me wat tegen. Afgelopen dagen heb ik het veelvuldig gedraaid en ontdekte ik de schoonheid ervan. Maar als ik er speciaal voor ga zitten verveel ik me al snel. Beetje te voorspelbare blues soms. Het heeft voor mij niet de emotionele impact van Harvest en After the Gold Rush.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 26 (gekocht), 105 (reeds in bezit)



-------------------



(afbeelding)

320. George Jones - The Grand Tour (1974)

George Jones wordt wel de grootvader van de country genoemd en dat is vooral omwille van dit album dat vol met vakkundig gemaakte pareltjes over liefde en liefdesverdriet staat. Een jaar later zouden hij en Tammy Wynette scheiden.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:36 uur

geplaatst: vandaag om 19:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.