menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / 1001 albums die je moet horen voor je sterft!

zoeken in:
avatar van Wrathchild1
Laten we maar geen album discussie hier aan gaan , laat staan wat nu rock is in het algemeen is laat staan voor jou en mij. PG is voor mij iig rock album of the year 1975 en ik gok voor jou ook.

Gaat u vooral verder met dit topic ( ik heb overigens dat boek ook ).

avatar van Rudi S
Haha Kronos nog niet goed wakker ja, ik liep deze ochtend ook al met iemand anders zijn bril op en dacht dat er iets mis met mijn ogen was

avatar van Kronos
David Bowie - Young Americans: Geen perfect album maar het is toch een genietbaar geheel met enkele smaakmakers. Hier en daar voegt Bowie wat funk toe aan de soul voor de afwisseling. Het klinkt allemaal prima maar is niet bijzonder genoeg om een plaats te verdienen in een lijst als deze. Al komen er ongetwijfeld nog twijfelachtiger albums aan.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 111 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

334. Burning Spear - Marcus Garvey (1975)

Ik ben geen grote reggae fan maar de naam Burning Spear ken ik natuurlijk wel. Het album krijgt zowel van Rolling Stone als van Allmusic vijf sterren. Zeker de moeite dus om eens te proberen.

avatar van Kronos
Burning Spear - Marcus Garvey: Je kent ze wel, mensen die geen metal liefhebber zijn maar wel Metallica goed vinden en daar genoeg aan hebben. Zo is het voor mij met reggae. Over dit album van Burning Spear kan ik eigenlijk niet meer zeggen dan: 'Ja, dit is reggae. Maar Bob Marley is beter.' En zelfs zijn muziek beluister ik niet elk jaar. Een slecht album is Marcus Garvey niet maar dat reggae-ritme klinkt in mijn oren altijd hetzelfde. Soms is het wat sneller, soms wat trager. Als ik nog eens andere reggae dan die van Bob wil horen draai ik het mooie debuut van Claude Fontaine, die aan vijf reggae nummers ook genoeg heeft en op de b-kant gewoon verder gaat met bossa nova.



Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 111 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

335. Bruce Springsteen - Born to Run (1975)

In verschillende 'meningen' bij het album is te lezen dat men het aanvankelijk niet zo geweldig vond maar dat op een keer het kwartje toch gevallen is. Mijn favoriete platen van 'the Boss' zijn Born in the U.S.A. en The River. Van Born to Run werd ik nog nooit enthousiast. Ik wil wel horen wat er zo bijzonder aan is. Misschien lukt het deze keer.

avatar van Kronos
Bruce Springsteen - Born to Run: Afgelopen week heb ik het album bijna dagelijks beluisterd. Gitaren, getoeter, piano en daar moet de baas nog bovenuit komen. Het hangt een beetje van mijn stemming af. Soms ervaar ik al die drukte en overdaad als een warm bad, soms als te schreeuwerig.
Opvallend, mijn favoriete nummers staan in de statistieken het laagst. Tenth Avenue Freeze-Out, Night en She's the One. Mijn waardering is wel gestegen van een krappe naar een ruime vier.



Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 112 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

336. Emmylou Harris - Pieces of the Sky (1975)

Op haar (niet echte) debuut, opgenomen na het overlijden van haar collega Gram Parsons, wordt Emmylou Harris bijgestaan door de band van Elvis uit de tijd van Vegas, met James Burton op gitaar en Glen Hardin op piano. Deden ook mee; leden van Little Feat en de Eagles als achtergrondzangers. We horen een boeiende mix van covers (The Beatles, The Louvin Brothers, Dolly Parton en Merle Haggard). Voeg daar de klasse en stem van Emmylou bij en er kan weinig mis gaan. Een deel van de musici toerden overigens nog verschillende jaren met haar, onder de naam Hot Band.

Een album dat ik met veel plezier weer eens uit de platenkast trek. Maar toch wel jammer dat de nog betere albums Elite Hotel en Luxury Liner niet in de lijst zijn opgenomen.

avatar van Rudi S
Kronos schreef:

Opvallend, mijn favoriete nummers staan in de statistieken het laagst. Tenth Avenue Freeze-Out, Night en She's the One.


Tja dat zijn ook mijn 2 minst favoriete nummers van dat album, de opener en afsluiter zijn hier de favoriete nummers.

avatar van Kronos
Ik noemde er drie.

De opener vind ik wel oké, maar teveel bombast. In een rockstijl die Meat Loaf ging uitmelken. De omslag midden Jungleland met die saxsolo vind ik wel knap. Het titelnummer is ook sterk. Meeting Across the River vind ik het minst. Slecht wordt het nergens, maar voor de nummers die ik minder vind moet ik wel in de stemming zijn.

avatar van Rudi S
Kronos schreef:

De opener vind ik wel oké, maar teveel bombast. In een rockstijl die Meat Loaf ging uitmelken.

12 Best Springsteen Albums (Not Made by Bruce) – Rolling Stone - rollingstone.com

Ik denk trouwens dat het eerder Jim Steinman was die voor dat uitmelken verantwoordelijk was, zie ook Steinmans werk met Ellen Foley .

avatar van Kronos
Emmylou Harris - Pieces of the Sky: Mooi en degelijk maar ook wel iets te vlak, braaf en veilig.



Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 113 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

337. Dion - Born to Be with You (1975)

Phil Spector gebruikte zijn inmiddels bekende stijl (drie drummers, drie bassisten, een hoop gitaristen, blazers en strijkers) maar zijn ster was net als die van Dion tanende en zowel critici als publiek spuwden het album uit. Pete Townsend (The Who) en Bobby Gillespie (Primal Scream) bleken het later een briljante plaat te vinden.

avatar van Kronos
Dion - Born to Be with You: Dit viel aardig mee. Geen hoogvlieger maar het ietwat duister randje aan de muziek bevalt mij wel. Dion heeft een goede stem en Phil Spector heeft ondanks de grote inzet aan muzikanten het geluid open weten te houden. Grootste minpunt is wellicht het songmateriaal. Het opent sterk met het titelnummer maar de rest klinkt weinig memorabel.



Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 113 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

338. Joni Mitchell - The Hissing of Summer Lawns (1975)

kemm schreef:
Juni, en het hissen kan eindelijk weer beginnen. En Joni, ze grijpt meer aan dan voortuinen. Hoe het voelbare zwart zijn weg ploetert in het groen van het vlak voorstedelijke grijs.

In wezen wordt dit album net dat; haar gekende moderne suburban wereld die clasht met een ontdekking van traditie en verlangen naar authenticiteit. Die laatste aspecten vindt ze in de vele Afrikaanse elementen op The Hissing of Summer Lawns.

All that jazz, of course, maar ook losser: zo drijft westerse glorie en, vaker nog, verval weleens over sterk percussieve ritmes, of worden woorden op zulke voortvloeiende en melodieuze wijze uiteengezet dat het wel dieper geworteld moet zijn.

Ze doet het kinken alsof het niet anders zou kunnen klinken, maar kan er ook nadrukkelijk experimenteel mee aan de slag. De Burundi drums die ze in The Jungle Line terugkoppelt aan een moog en haar akoestische gitaar beschilderen haar plastische tekst met ongezien felle kleuren, krachtig kletterend.

En de song in song aanpak van Harry’s House - Centerpiece, waar de intermezzo als een flashback (of flash forward) het nummer op stelten zet. Harmonieus, maar op stelten gezet. Andere tijden, maar tijdloze melancholie.

Of de van een Arp-Farfisa -een wat?- een Arp-Farfisa bevrijde a capella afsluiter Shadows and Light, waar de effecten de tegenstrijd nog eens grondig bovenaards onderstrepen. Galmend intens. James Blake had zich uiteraard al geout als Joni-fan.

Haar geëxperimenteer werkt omdat de zin ervan duidelijk naar voor komt en ze er niet voor terugdeinst dan ook volledig voor een idee te gaan. Geen halfbakken probeersels, maar grijpende inzichten.

Tekstueel houdt ze deze gedachte vast. Er is niets dat niet kan; haar aanpak en schrijfstijl is indirect genoeg om geen blad voor de mond te moeten nemen en direct genoeg om alles aannemelijk te maken. De poëtische kant laat veel ruimte toe, terwijl enkele sterk beeldende zinnen meteen een klaar gevoel schetsen.

Haast een plaat met twee gezichten -van blindness en sight / van day en night / van wrong en right- die onder de hoede van Joni Mitchell in dezelfde richting kijken. The Hissing of Summer Lawns heeft vele kanten, maar vertelt één verhaal. Onderbreek het niet. Darn right.

avatar van Kronos
Joni Mitchell - The Hissing of Summer Lawns: Het blijft een prachtalbum en wellicht mijn favoriete van Joni Mitchell. Op de beste momenten is Joni's stem helemaal verweven met het instrumentale klanktapijt. De muziek varieert van broeierig tot loom jazzy.

1/2

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 114 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

339. Tom Waits - Nighthawks at the Diner (1975)

De bewust gecreëerde nachtclubsfeer kan een trucje lijken maar werkt uitstekend voor Tom Waits die er zijn natuurlijke habitat van maakt. Met relativerende humor bezingt hij zijn liefde voor klaplopers, dronkenlappen, zwervers en tooghangers. De ervaren jazzmusici helpen bij de muzikale aankleding. Als een volleerd cabaretier praat Waits de nummers aan elkaar. Het rumoer en gelach op de achtergrond maken dat je er zelf bij had willen zijn.

avatar van Kronos
Tom Waits - Nighthawks at the Diner: In een rokerige bar vol dronken mensen zitten. Niks voor mij. De sfeer van Nighthawks at the Diner is wel leuk om te horen. Voor een half uurtje toch. Een van de mindere platen van Tom Waits wat mij betreft.



Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 115 (reeds in bezit)


-------------------


https://i.imgur.com/ZDbZW8A.jpg

340. Rahul Dev Burman - Shalimar (1978)

Een Bollywoodfilm soundtrack die hier op MusicMeter amper voldoende scoort. In het boek wordt deze gecombineerd met College Girl van Bappi Lahiri, omdat het op cd enkel zo verkrijgbaar is. Het jaartal zou 1975 zijn maar dat blijkt niet te kloppen volgens Discogs. De hoes zou dan op MusicMeter weer fout zijn.
Ik heb hier wel enige interesse in want ik ken de naam R.D. Burman van dit heerlijke album, waarop verschillende nummers van hem te horen zijn. College Girl ga ik ook wel eens opzoeken.

avatar van Michiel Cohen
Heb hier geen mening over omdat ik voornamelijk werk met losse tracks.

avatar van Kronos
Rahul Dev Burman - Shalimar: Deze soundtrack bevalt best goed. In het nummer Mera Pyar Shalimar is Asha Bhosle te horen, met wie het Kronos Quartet samenwerkte. Deze inmiddels zesentachtig jarige zangeres heeft in meer dan duizend films gezongen. Grootste verschil tussen een oorspronkelijke soundtrack als deze en de interpretaties op You've Stolen My Heart is dat Kronos Quartet het kitscherige er uit lijkt te weren en vervangt door een meer klassiek gevoel. Niet alleen door de instrumentatie maar ook de songkeuze.



Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 27 (gekocht), 115 (reeds in bezit)


-------------------



(afbeelding)

341. Neil Young - Tonight's the Night (1975)

Op een hoogtepunt in zijn carrière zou Neil Young een gelukkig man geweest moeten zijn. Maar hij had pas twee vrienden verloren aan de drugs en hij voelde zich geïsoleerd. Op Tonight's the Night verruilde hij de prachtige folk van Harvest dan ook door sombere blues. Veel succes had het album niet meteen. Pas toen begin jaren negentig de stroming grunge populair werd bleek dit album een inspiratie te zijn voor een nieuwe generatie muzikanten.

avatar van Rudi S
Tonight's the Night ja deze vind ik zo mooi, vals zegt U, ja klopt

avatar van Kronos
Neil Young zingt altijd wat vals. Op Tonight's the Night nog wat valser naar 't schijnt. Ik heb zo'n twintig albums van de man maar deze nog niet. Bij de nieuwe van Nick Cave werd het nog vernoemd als 'rouwplaat' en alsof het alleen daarom al waardering verdient.

avatar van Rudi S
Kronos schreef:
Bij de nieuwe van Nick Cave werd het nog vernoemd als 'rouwplaat' en alsof het alleen daarom al waardering verdient.

Blijkbaar wel ja.
Neil heeft toch fraaie tunes geschreven voor dit album (voor mij *****) bij Nick's laatste mis ik dat compleet, sfeervol zal best.

avatar van Rufus
Samen met Zuma mijn favoriete Neil Young album.
Juist prachtig die doorleefde valse emotionele stem.

avatar van Kronos
Tonight's the Night was het enige album van Neil Young uit de jaren zeventig dat nog ontbrak. En al na enkele keren beluisteren vond ik dat onterecht. Alvast gekocht dus, maar ik wil het nog vaker draaien de komende weken. De volgende vier albums in het boek heb ik ook. Die komen bij op de playlist te staan.





(afbeelding)

342. Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)

Ik heb niet zoveel tijd doorgebracht met mijn vrouw als ik had gewild. (Bob Dylan, 1975)





(afbeelding)

343. Patti Smith - Horses (1975)

Ik wil dat elke avond gedenkwaardig is, ik wil elke avond mensen in vervoering brengen. Ik vind het een eer dat ik mezelf moet bewijzen. (Patti Smith, 1975)





(afbeelding)

344. Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Aan het begin van de opnamesessies wensten de meesten van ons helemaal niet dat we niet daar waren, we wensten dat we ergens anders waren. (Roger Waters, 1993)





(afbeelding)

345. Queen - A Night at the Opera (1975)

Het is ongehoord opera met een rockthema te combineren. (Freddy Mercury, 1977)

avatar van Kronos
Patti Smith - Horses: Een heerlijk ruw en energiek debuut. Soms draaft het paardje wel iets teveel door waardoor sommige nummers haast inwisselbaar worden en het hele album wat drammerig gaat aanvoelen.



-------------------



Neil Young - Tonight's the Night: Een fantastisch album. Het enige uit de jaren zeventig dat ontbrak in mijn collectie. Een echte aanwinst. Leuk om alsnog te leren kennen, al kende ik al wel enkele nummers van de verzamelaar Decade.

1/2

-------------------



Pink Floyd - Wish You Were Here: Dit album bevalt iets beter dan Dark Side. Toch vind ik het verre van volmaakt. Pluspunt is de sfeer, minpunt de armoede aan zanglijnen. De vijf nummers worden sfeervol gerekt maar dat lijkt soms nodig te zijn geweest om een gebrek aan meer nummers te camoufleren. Parts VI-IX van Shine on illustreert dat het duidelijkst. Enerzijds mooi dat dezelfde melodie nog eens terugkeert, anderzijds is die al genoeg te horen in de openingstrack en vraag ik me af of ze niks anders meer konden verzinnen. Hoe dan ook is het een fijne plaat om te draaien.



-------------------



Queen - A Night at the Opera: Een album van grote hoogtes en vreselijke dieptepunten. Om bij het positieve te beginnen; Bohemian Rhapsody lijkt niet kapot te krijgen en het blijft verbazen hoe episch een nummer van nog geen zes minuten kan zijn. Een ander meesterwerkje is The Prophet's Song (doet soms aan Manowar denken ). Al vind ik dat middenstuk wat te lang door jengelen. 'Yes yes, now you know. I know, I know!' denk ik dan. Wel prachtig dan weer hoe het nummer overgaat in het even zoete als breekbare Love of My Life. I'm in Love with My Car is ook tof en de titel schiet wel eens door mijn hoofd als ik met mijn lekker sturende, accelererende en remmende Mazda 3 Fastback 2.0 door een bocht scheur.
Het tweede nummer, Lazing on a Sunday Afternoon, is al een vroege voorbode van hoe slecht Queen soms kan zijn. Door de korte speelduur en speelse onderbreking die het vormt tussen twee stevige rockers is het echter wel leuk. Oké als het daar bij was gebleven. Maar we worden ook nog getrakteerd op Seaside Rendezvous en Good Company. Zonde om een album zo te verpesten. Dan zijn er ook nog een paar gewoon zwakke momenten, Sweet Lady en You're My Best Friend. Laatstgenoemde heb ik altijd een zeurnummer gevonden. Kortom, een cd die ik programmeer vooraleer ik op 'play' druk. Delete 4 - 6 - 7 - 10. Dan blijf er nog een prachtplaat over van een halfuur.



-------------------



Die van Bob Dylan moet ik de komende week nog eens enkele keren beluisteren alvorens ik de waarheid erover in stenen tafelen bliksem.


Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 119 (reeds in bezit)

avatar van Johnny Marr
Ik heb A Night at the Opera ook altijd een plaat van grote hoogtepunten en vreselijke dieptepunten gevonden, Bohemian Rhapsody voorop als ultieme draak. Wat een wanstaltig gedrocht hebben de mannen van Queen hier toch mee uitgekotst zeg. I'm in Love with My Car is natuurlijk het ultieme hoogtepunt en ook You're My Best Friend vind ik een heel mooi nummer, veel mooier dan BoRhap toch.

avatar van Kronos
Als ik in de statistieken kijk zijn het vooral Lazing on a Sunday Afternoon, Seaside Rendezvous en Good Company die algemeen laag gewaardeerd worden. Queen zoekt de nostalgie op met die nummers zoals The Beatles dat deden op Sgt. Pepper, maar dat pakt niet zo goed uit. Als er in plaats van die drie nummers nog een sterke rocksong had opgestaan, dan zou het stemgemiddelde de kaap van 4 sterren makkelijk gehaald hebben.

avatar van ArthurDZ
Pff dat zijn me wel even vier meesterwerkjes zeg! Heb ze geloof ik ook allemaal op 5 sterren staan. Ja, ook Queen. Geen niemandalletjes op die plaat, ze voelen voor mij meer aan als lekkere tussendoortjes tussen enkele overheerlijke gerechten. Met The Prophet's Song heb ik gek genoeg nog het minst, geef mij maar Lazing On A Sunday Afternoon dan

Gast
geplaatst: vandaag om 23:10 uur

geplaatst: vandaag om 23:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.