Met die stem van Fred Neil heb ik het helaas al bijna even lastig als met die van Dylan op Blonde on Blonde. Verder inderdaad een mooi plaatje.

Benieuwd naar Monks. Nog eens een onbekend album voor mij in deze reeks.

Voor mij ook. In ieder geval een interessante kennismaking. De rest van mijn oordeel volgt snel.

En ik dacht nog wel, dat jouw 52 klassiekers topic ook iets aan opvoeding gedaan had

Na een poging met Highway 61 die vervelende folkies kwijt te spelen probeerde Dylan met Blonde on Blonde volgens mij zulke vervelende muziek te maken dat hij ook zijn nieuwe aanhang kon wegpesten. Maar, oh ironie, de pretentieuze critici en kritiekloze fans zagen er opnieuw een meesterwerk in van de grote meester. Pas met het zelfspottende Self Portrait sloeg Dylan erin de meeste van zijn adepten eens goed te irriteren.

Goede analyse, jij begint er nu echt goed in te worden.
Op naar de volgende, waar is die dansende smiley (geen nep animatie) als je 'm nodig hebt.

Ik verkies de Monks zonder beeld, want díe gasten zien er echt niet uit. Zonder de beelden straalt de muziek zelfs heden nog iets rebels uit, met beeld lijkt het heel wat braver. Toch heb ik van deze docu genoten, én veel opgestoken.
Vreemde eenden in dat klooster...

http://imageshack.com/a/img585/2992/8hpp.jpg

The Monks


- Wat intensiteit betreft past dit wel in mijn straatje. Maar met de samenzang lijken deze jongens het leger nog niet ontgroeid. En de link met krautrock is ook niet aan mij besteed. Blijft over een aardige indruk van deze vroege garagerock. Toch wel een essentieel puzzelstukje in de muziekgeschiedenis van punk en rock.

- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

66. The Kinks - Face to Face (1966)

"Don't judge a book by it's cover"; dat moet Ray Davis als begeleidend advies bij dit album gedacht hebben, want hij was allerminst tevreden over de hoes. Hij had die liever pittig en donker gezien zoals de muziek, in plaats van met al die blije kleurtjes.
Met dit album had men het over een andere boeg gegooid. Men werkte maandenlang aan de nummers en zocht een nieuwe producer om de nu meer gelaagde muziek zuiver op band te krijgen.
Algemeen wordt aangenomen dat Face to Face een songcyclus is over de Britse samenleving maar daarmee wordt de veelzijdigheid wat tekort gedaan. The Kinks ontwikkelden zich hier in navolging van The Beatles van hit makers tot echte albumartiesten en hier begint dan ook hun klassieke periode.

http://imageshack.com/a/img191/8553/1s8p.jpg

The Kinks


- Het enige nummer dat ik al kende van dit album is Sunny Afternoon. Net als Little Miss Queen of Darkness doet het me nu wat aan The Doors denken. Maar wat het album in het geheel betreft zijn vooral The Beatles nooit ver weg. Op die manier eigenlijk voor het eerst dat ik onrechtstreeks een linkje tussen The Beatles en The Doors leg. Dat maakt deze kennismaking alweer de moeite.
Maar daar houdt het ook wel weer op. Deze muziek is duidelijk niets voor mij. Er wordt hier op MusicMeter soms gediscussieerd over de kwalificatie 'gedateerd' en dit lijkt me een treffend voorbeeld waar deze op past. In technische zin in elk geval. De geluidseffecten lijken nergens op en de gitaartjes verworden tot irritant gejengel. Ik begrijp nu waarom mijn moeder elektrische gitaren maar niks vond in die tijd. (Het blijft me wel verbazen dat we haar met heavy metal ook niet konden overtuigen.)
Inhoudelijk vind ik het muzikaal gezien een beetje vlees noch vis. Het klinkt als luchtige pop die serieus genomen wil worden. Een onmogelijk spagaat.

- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

57. The Mamas & The Papas - If You Can Believe Your Eyes and Ears (1966)

Prachtige harmonieën, engelachtige vocalen; dit debuut voerde de hitlijsten aan en haalde goud. De band bestond uit overblijfselen van de folkrockbands The Journeymen en The Mugwimps. Bandlid John Phillips had de sound bedacht en was ook nog een goed liedjesschrijver. Onder andere Scott McKenzie's nummer San Francisco is ook van zijn hand. En een eerdere lofzang op de westkust was al gemaakt met California Dreamin.
De sociale satire The In Crowd werd later nog meesterlijk gecoverd door Roxy Music.

Oeps, wat ben jij nog laat aan het werk
Kinks onderschat bandje toch?
Mamas en the paps, ja dat was nog eens samen zingen.

Ik had van The Kinks eigenlijk meer verwacht. Van de Ma's en de Pa's verwacht ik niks.

Na deze kwamen de beste Kinks albums, volgens mij dan.

http://imageshack.com/a/img163/1605/pxeh.jpg

The Mamas & The Papas


- Vreselijke muziek. Het valt me op dat dit ook weer erg op The Beatles lijkt. Wat mij betreft zijn The Beach Boys het goeie Amerikaanse antwoord op The Beatles en The Mamas & The Papas het slechte. Meer heb ik er niet over te zeggen.

- 2,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

Ze zien er anders wel leuk uit.

68. Paul Revere & the Raiders - Midnight Ride (1966)

Samen met The Byrds en The Beach Boys stonden The Raiders tegenover de heersende Britten. Aanvankelijk speelde men hoofdzakelijk covers maar Midnight Ride bevat bijna uitsluitend eigen werk.
De geestdriftige poppunk klinkt nu nog even rauw als toen. Zanger Mark Lindsay moet niet onder doen voor Eric Burdon van The Animals en is een voorbeeld geweest voor Roger Daltrey van The Who.
Het bekendst is deze band echter om hun dagelijkse optreden in het tv-programma 'Where the Action Is' en hun opvallende kledij.
Een dolle rit van amper 30 minuten. In dit genre is er geen beter album te vinden dan Midnight Ride.

Dit topic gaat als een roetsjbaan... soms tergend langzaam, dan weer duizelingwekkend snel...

De snelheden hier zijn omgekeerd evenredig met die in mijn leven.

Is weer lachen geblazen!
Die pruiken!- Die laarzen! - Die broeken!? - Die pasjes!! -dat BABYBLAUW!!!
>>Clipje!<<

Hoort zeker in de rubriek 1001 clips die je moet zien voor je sterft.

Of in 1001 clips die je beter niet ziet wil je de muziek ten volle kunnen waarderen...
Ik had van Paul Revere and The Raiders na hun intrede in dit topic vooral wat op Youtube beluisterd, want op Grooveshark staat ook niet veel. Ondertussen heb ik het bewuste album op mp3, en man man, wat klinkt dit toch vet! (wel een geremasterde versie). Vandaag passeerde het album onverwacht (random play) in mijn mp3 speler, en het duurde even voordat ik de muziek kon linken aan de filmpjes die ik had gezien. Zonder beeldjes ga je toch automatisch beter/anders luisteren, en wat is dit toch lekkere ruige muziek.
Ik weet niet waar het vandaan komt, maar zo´n [[clipje als dit]] doet hun muziek toch veel meer eer aan dan die stijve pasjes in babyblauwe ruiterpakjes... Rock´n´Roll!!

http://s24.postimg.org/3mqthc3j9/image.jpg

Paul Revere and the Raiders


- De tekst in het boek begint met deze vraag: "Is er ooit een band zo verguisd als The Raiders?" Tja, hoe zou dat nu toch komen... Wat een stel lichtblauwe hansworsten, zeg.
Over naar de muziek dan maar. Het lijkt wel weer de goeie kant uit te gaan. Van Midnight Ride heb ik best genoten, al staan er een paar miskleunen op (zoals het slotnummer) en vind ik The Stones uit die tijd toch een heel pakje beter. Zanger Mark Lindsay is wat mij betreft de sterkste factor. Muzikaal vind ik het verder net niet boeiend genoeg. Bij de tweede beluistering had ik al het gevoel er wat op uitgeluisterd te zijn.

- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

69. The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)

Het tweede dubbelalbum in de rockmuziek, na Blonde on Blonde van Dylan, heet Freak Out. Frank Zappa wilde samen met zijn Mothers goed wat stof doen opwaaien met dit maffe debuut dat echt ergens over ging. "Elke melodie had een functie in een overwegend satirisch concept", wist Zappa erover te vertellen.
Naast gekke nummers met bizarre teksten bevat het album ook wat parodieën op de populaire simpele popdeuntjes uit die tijd, zoals het melige doo-wop nummer Go Cry On Somebody Else's Shoulder.
Met psychedelische gitaren en vette bluesriffs werd kant 4 dan weer geheel gevuld onder de titel, The Return of the Son of Monster Magnet.
Afwisseling genoeg. Met Freak Out stond een uniek componist op in de rockwereld, die de grenzen ervan ook na dit album nog zou verleggen.

Yes, die is goed, zat ook bij de 52 van Cabeza.

Ja, wie daar mijn reacties op Freak Out leest kan ze hier al ongeveer voorspellen...

Die Zappa had wel enig talent (oké, veel), maar meestal zat hij op een totaal andere golflengte dan ik.

http://s9.postimg.org/ho79o69jz/FS_zappa.jpg

Frank Zappa and the Mothers of Invention


- Ik heb Freak Out ooit op cd gehad maar vond er niet zo veel aan. En om de verzameling wat binnen de perken te houden verkocht ik toen ook redelijk wat. Humor en muziek kunnen leuk zijn voor een keertje, maar het is voor mij niet iets om vaker te beluisteren.
Albums die ik wel erg de moeite ben blijven vinden zijn Hot Rats en Jazz from Hell. Ook Touch Me There van Shankar, waar Zappa zijn medewerking aan verleende, blijft een van mijn favorieten.

Bovenstaande schreef ik ruim drie jaar geleden in Cabeza's topic van Essentiële Klassiekers en veel is mijn mening is er niet op veranderd na een nieuwe beluistering. Af en toe komen er leuke stukjes muziek voorbij maar meestal worden die wel verpest door een of andere flauwigheid die voor humor moet doorgaan. Wat me nog opviel is hoeveel een deel van de strofe van een nummer van Cream lijkt op dat van I Ain't Got No Heart.

- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

70. The Rolling Stones - Aftermath (1966)

In de jaren zestig was je ofwel voor The Beatles of voor The Rolling Stones. Met Aftermath leverden The Stones hun eerste album met louter eigen werk op. Net als The Beatles waren ze volwassen geworden. Al valt dat van de teksten niet altijd af te leiden, want zo is Under My Thumb ronduit seksistisch. Daartegenover staat dan wel de tedere ballad Lady Jane. Op de Amerikaanse versie stonden niet alle nummers maar het geweldige Paint It Black kregen ze daarvoor in de plaats bij.
Brain Jones, die de gitaar beu was volgens Richards, horen we op de sitar en marimba in Mother's Little Helper. Maar nog bepalender voor de koers op dit album was Jack Nitzsche, die via Phil Spector bij The Stones was gekomen. Met de toevoeging van zijn talent als schrijver en arrangeur erbij moesten The Stones niet onderdoen voor The Beatles en werd voor de muziekliefhebber de keuze tussen een van de twee bands er niet makkelijker op.

De Stones zagen er wel wat cooler uit, maar muzikaal vind ik Paul Revere and the Raiders op Midnight Ride steviger rocken dan de Stones op Aftermath (op die paar missers na dan toch). Dit is trouwens het eerste Stones album dat hier voorbijkomt wat me wel wat bevalt.