Ze rocken misschien steviger Cabeza Borradora, maar The Stones hebben toch de betere nummers vind ik.

http://s2.postimg.org/qbmy7drp5/The_Rolling_Stones1966.jpg

The Rolling Stones


- Wat mij betreft is Aftermath het eerste album van The Rolling Stones dat echt de moeite is. Ik heb het album al een hele tijd op lp maar draai het niet zo vaak. En afgelopen tijd viel het me iets minder sterk uit dan ik in gedachten had. Bij nadere beluistering zit er toch in veel nummers nog dat brave van de jaren zestig. Wat een beklemmende tijd moet dat geweest zijn. Af en toe gaan The Stones wel los en dan is het genieten. Op Goin' Home hoor ik al iets van wat The Doors later zouden doen op lange nummers als The End en Riders on the Storm. Het is best een lang album voor die tijd en niet alle nummers zijn even sterk. Misschien had men wat selectiever moeten zijn.

- 4,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 11 (reeds in bezit)

71. Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)

De wereld stond op barsten terwijl Simon and Garfunkel daar schoonheid tegenover wisten te zetten met dit album. Dat was onder andere het gevolg omdat Simon deze keer volledige controle had geëist, terwijl bij de voorganger de platenmaatschappij hen onder druk zette het album snel af te maken en om maximale winst uit de hit Sounds of Silence te halen.
Met topproducer Roy Halee wist men een schitterend geluid vast te leggen. Beklijvende nummers als Scarborough Fair blijft in je hoofd rondspoken. Simon evenaart hier makkelijk Brian Wilson maar doet nog meer. Uit de grote variatie op het album blijkt hij een van de beste songwriters van zijn tijd te zijn. Hoewel niet alle onderwerpen nog actueel zijn grijpen ze door de indringende muziek nog steeds aan.

Op basis van enkele nummers heb ik een onuitsprekelijke rothekel ontwikkeld voor dit duo. Tijd dus om eens duidelijk te krijgen of dit (geheel) terecht is.

Daar ben ik wel nieuwsgierig naar

Heb dit altijd enome EO-muziek gevonden; het is mij te veel moreleherbewapeningsmuziek (het uberpositieve van de hippietijd). Het blote gegeven dat Art in 1971 al in arthouse film Carnal Knowledge acteerde, heeft daar weinig aan veranderd. Mijn eerste lief had ook een enorme hekel aan ("dwerg") Paul en toen ie ooit 50 ways to leave you lover zong was haar commentaar "mocht ie willen".

Uit The Graduate vind ik Mrs Robinson dan nog wel te pruimen, maar dat komt mede door een uitmuntende Dustin Hoffman.

EO gehalte eigenlijk pas bij dit album, Paul Simon - So Beautiful Or So What (2011)
Simon heeft een joodse achtergrond.
Maar EO muziek is waarschijnlijk als brave muziek te lezen en daar aan voldoet het natuurlijk volledig, bij Pauls muziek vergeleken is zelfs het kleine huis op de prairie een bordeel

Simon and Garfunkel


- Zowel bij het horen van de muziek als bij het zien van deze gasten voel ik walging.

- 1,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 11 (reeds in bezit)

Yep, vroeger hadden we het wel over een "NCRV-vertaling" als je een brontekst naar het Nederlands moest vertalen, moest je in die context altijd grijpen bij gebruik van krachttermen naar woorden als "asjemenou" en "goeie grutten" om enorme verbazing/onstentenis uit te drukken.

Weet nog wel dat ik in eerste instantie er lang over hebben gedaan om de tekst van Scarboro Fair te decoderen ("parsley, sage, rosemary and thyme" m.n.).

Voor mij nog steeds het beste duo ooit, dus ik ben het oneens met je Kronos

Of heb je liever Nick & Simon

Leer de muziekgeschiedenis beter kennen!

Ike & Tina
Marvin & Tammi, Marvin & Diana,
Nina & Fredrik,
Twice As Much,
Jan & Dean
Flo & Eddy
The White Stripes
(zo maar een paar)

Ook prima maar minder dan S&G

EO-jongere?

Mijn favoriete duo is Marvin Gaye & Tammi Terrell.

Die ken ik niet. Gelukkig maar, waarschijnlijk.

Niet echt nee

Gelukkig dan is er nog hoop voor je, broeder, op verdere muzikale ontwikkeling

72. 13th Floor Elevators - The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators (1966)

De kleurtjes op de hoes spreken al boekdelen, maar geestverruimende middelen werden ook openlijk aangeprezen op de hoes. Blijkbaar sprak de politie van Texas dat erg aan, want die heeft ooit muziekapparatuur van The Elevators gesloopt om drugs te vinden.
De basis van de nummers wordt gevormd door de zoektocht naar mentale gezondheid, zo meldt de hoes ook nog. De muziek laat horen dat het met die gezondheid van Roky Erickson niet best gesteld was. Zijn bezeten gehuil en de bizarre geluiden van Tommy Halls scheppen een surrealistische sfeer, vooral in de nummers met duisterder karakter. Daarnaast zijn er ook genoeg felle rocksongs te horen.
Lang heeft de band niet bestaan, maar onder andere bands als Spaceman 3 en Primal Scream coverden nummers.
The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators, het eerste acidrockalbum ooit, verkocht verrassend goed.

http://s10.postimg.org/v9t1stzfd/13th_floor_elevators.jpg

13th Floor Elevators


- Dat de band met dit album de nodige verdiensten heeft lijkt me duidelijk, maar op zich biedt het mij niet genoeg luisterplezier. Het opvallendste psychedelische effectje komt daarvoor te vaak op dezelfde manier terug in bijna alle nummers. Teveel een one-trick pony. The Psychedelic Sounds heeft wel zijn invloed gehad op The Velvet Underground denk ik. Het klinkt soms als een belabberd prototype daarvan.
Verder zal het wel aan mij liggen, want ik ben niet bepaald een psychedelicus. Geen paddenstoelen en lsd voor mij. Ik vind mijn realiteit zo al mindblowing genoeg.

- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 11 (reeds in bezit)

73. John Mayall & The Bluesbreakers - Bluesbreakers with Eric Clapton (1966)

'Clapton is God'. Als je wil weten waarom dit in London als graffiti op de muren kwam te staan moet je dit album beluisteren. De gitarist had de radiovriendelijke Yardbirds verlaten om meer pure muziek te gaan maken en hij vond daarin een bondgenoot en leidersfiguur in John Mayall.
De band probeerde hun live energie vast te leggen in de studio en met de opener, All Your Love van Otis Rush, lukte dat wonderwel. Maar pas op het volgende nummer speelt Clapton zijn glansrol. Zelfzeker en vol passie soleert hij doorheen de instrumentale uitvoering van Freddie King's klassieker. Ook in Steppin' Out laat 'God' zijn verschroeiende vuur de vrije loop.
Niet minder essentieel is de bijdrage van John Mayall, met eigen nummers als Little Girl en Key to Love. De populaire cultuur van de jaren 60 wordt treffend neergezet terwijl nergens met de bluestraditie gebroken wordt. En zo stroomt het water van de Mississippi River ook in de Thames.

Ik ben echt benieuwd om dan eindelijk eens te gaan horen waar Clapton die status aan ontleend heeft want behalve wat leuks bij Cream vind ik het zowat de saaiste gitarist met naam. Van John Mayall and the Bluesbreakers heb ik deze prima verzamelaar die de beginperiode bundelt. Twee nummers, All Your Love en Parchman Farm, ken ik dus al. Een grote verrassing zal Bluesbreakers with Eric Clapton daarom niet worden, maar wel eindelijk weer eens een album waar ik echt naar uitkijk om (verder) te ontdekken.

Je hebt het over die irritante, overal doorheenrazende opgefokte jodel-sample?

*

Het kruidenboeketje van Simon & Gardenfuniture heb ik nog niet kunnen uitbeluisteren zonder in slaap te dommelen. (Maar ik schrik bij het laatste nummer wel steeds wakker, mij badend in het angstzweet afvragend wie er plots de tele heeft aangezet... en of we weeral in de Kerst zijn aanbeland)

Beter zou ik het niet kunnen omschrijven.


Ja, dat is Silent Night met het nieuwsbericht op de achtergrond. Heel diepzinnig. Echte kunst.

Dit was de eerste blues-lp die ik ooit kocht - volgens mij bij Do-re-mi in Tilburg, schuin tegenover Terranova - huiswerkbegeleiding/jeugdhonk/inwijdingstempel in soul & r&b. Mayall blijft een held. Elke tune van dit album herken ik meteen. Nog aardig wat van Mayall gekocht (later nam ie ook Peter Green in dienst), en ook veel van Clapton - maar Clapton is imo 't beste als begeleider - tenzij ie iemand naast zich heeft (Page of Allman) om op te stuwen.

Clapton gaf ooit een linkshandige Fender aan Jimi H. en toen ie Jimi eenmaal had zien spelen zei ie: "ok, we're done - we might as well all pack in" - Jimi speelde diezelfde trip ook nog een paar riedles met Miles mee, maar helaas, helaas de beoogde samenwerking vond nimmer plaats.

De verstereo'de versie van dit album klonk in eerste instantie helemaal nergens naar

... en weten dat er zonder de heilige drievuldigheid geen sprake van God is natuurlijk: het is de combinatie "Slowhand" + Gibson Les Paul + Marshall 1961/1962 die hier het goddelijke, en onsterfelijke, kortom "de legende" gecreeerd hebben.

@Mjuman: Leuk je ook hier te lezen, en nog wel bij een album dat we blijkbaar beide waarderen. Spijtig dat je niet wat eerder bent binnengestapt: ik ben benieuwd naar; en zou zeker genoten hebben van je commentaar/mening bij Midnight Ride van Paul Revere and the Raiders en Black Monk Time van Monks.

Ik moest even bijkomen - de ref telde me al bijna uit - van die dreun jegens m'n mupuli (muziekpuberliefde), Byrds, die hier ongeveer met de Kempische ondergrond gelijk gemaakt werden.

Paul Revere: weet nog hoe in een van mijn eerste bandjes onze gitarist naarstig aan het zoeken was naar het enigszins viezige gitaargeluid. Destijds leken US bands ook meer met geluid en techniek bezig te zijn dan hun UK counterparts. Later viel ook het gebruik van de flanger op (Tommy James & The Shondells); was moeilijk na te spelen.

Nog even over Jimi - ik heb een box (2lp's) gehad, Blues Giant van Mayall op Decca - en in die box zat een leaflet met de aankondiging van een Hendrix/Davis-box - die er dus nooit is gekomen. Het schijnt dat Davis in eerste instantie $25.000 wil hebben, omging toen Jimi met hem meespeelde in Londen en vervolgens legt Jimi het lootje ...

Nog een decennium geduld, komen we in de periode van onze mupuli... Zal niet moeilijk worden wraak te nemen

Ik vind dat gitaargeluid bij Paul Revere ook opvallend, ik vind het een stuk vetter klinken dan de Stones van dezelfde periode, dat geld trouwens ook voor de vocals. Misschien heeft het ook wel te maken met de Stones-overkill, maar ik vind de stem van Mick Jagger soms eerder irritant dan aangenaam.
Hendrix is nog niet aan de beurt, maar dit fragment uit Seven Ages of Rock kan hier ook al wel...
"He killed God man!"

Ipv een link te posten naar Derek & The Dominoes wil ik graag onderstaande posten - 1969: Clapton toert met Delaney & Boney, met Friends - het fundament voor de latere Derek & The Dominoes. Clapton toont zich een prima begeleider in deze somtijds dampende blanke R&B (vanaf ca 20 minuten) - lp uit 1970.

YouTube - Delaney & Bonnie & Friends: Copenhagen December 10, 1969

Leuk fragment.

Jimi is inderdaad nog niet aan de beurt. Dat duurt nog dik twintig albums van andere artiesten. Maar daar zit gelukkig nog veel moois tussen.

Kom op maar dan.

Nu het mooier weer wordt doe ik het wat rustiger aan.

Nog even geduld dus.