Op cd makkelijk te vinden; klik. Op vinyl ook wel als je voor een reissue gaat.

http://s27.postimg.org/6gx3h4b0z/love.jpg

Love


Tijd om hier weer eens verder te gaan. Van Love werd ik echt niet enthousiast. Psychedelische rock blijkt slechts zelden aan mij besteed en die van Love vind ik een vaag rommeltje. De opvolger Forever Changes scoort hier op MusicMeter duizelingwekkend hoog maar daar begrijp ik dus niks van. Behalve dat de muziek me niet erg aanspreekt vind ik Arthur Lee maar een matig zanger en gitarist. Zijn album Vindicator heb ik ooit in huis gehaald en ook dat vind ik niet zo boeiend.

- 3,0*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

84. The Beau Brummels - Triangle (1967)

"Een soort omschakeling naar de wereld om ons heen [...] de muziek werd erg etherisch, mystiek en mysterieus." Gitarist Ron Elliot over het album Triangle. Voor dit album hadden ze artistieke vrijheid gekregen en ook de beschikking aan tijd was gunstig, want de band hoefde van de platenfirma niet op toernee omdat Elliot aan huis gebonden was door diabetes.
Hoewel het album zeer goede recensies kreeg werd er amper naar omgezien. Nochtans heeft het minstens de kwaliteiten van beter verkopende bands uit die tijd. De mix van folkrock en country werkt uitstekend in de composities die unheimlich aandoen, mede door het nasale stemgeluid van zanger Sal Valentino. De instrumentatie sluit daar naadloos op aan, met gebruik van strijkers, accordeon en zelfs klavecimbel.
Een album dat bekend zou moeten staan als klassieker.

Zijn de 60´s overroepen? Of hebbben ze voor dit decennium gekozen voor "Albums die je eventueel ook nog kan horen voor je sterf". Waar blijven The Doors, Led Zeppelin, Janis Joplin, Jimi Hendrix, The Stooges ... ?

Die "jongelui" staan allemaal te trappelen en komen er ook aan.
Tja de jaren 60 waren mooie jaren, maar wat mij betreft hebben alle deccenia's zo zijn pareltjes.
Dit boek / topic toont dit ook wel aan.

The Doors, Led Zeppelin, Janis Joplin, Jimi Hendrix, The Stooges, komen er inderdaad nog aan. Gelukkig staan er ook die minder bekende namen in.
Maar toch, wat pop- en rockmuziek betreft leert dit boek -als het tenminste een klein beetje betrouwbaar is- dat er buiten die bekendere namen voor mij niet veel meer te ontdekken valt in dat decennium. Er zullen wel vergeten pareltjes zijn, maar de tijd heeft toch goed zijn werk gedaan.
Als deze reis volbracht is moet ik me misschien eens verder verdiepen in de jaren 50 jazz, want dat is tot hiertoe het interessantste dat ik ben tegengekomen in het boek.

http://s28.postimg.org/xmpeffyv1/Img231.gif

The Beau Brummels


If you're going to San Francisco, be sure to put your head in a flower. Haha, wat een suffe hoes. Ik heb met dit plaatje wel kunnen lachen. Vooral de zang klinkt onnozel. De liedjes vind ik niet veel soeps. Eigenlijk alleen de instrumentatie is wel mooi. Maar dat volstaat niet.

- 2,5*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

85. The Monkees - Headquarters (1967)

Aanvankelijk gecreëerd voor een tv show, wilden The Monkees op hun derde album een echte rockband worden. Ze schreven deze keer dus alle nummers zelf, maar die autonomie verkrijgen kostte wel wat strijd met de platenmaatschappij.
De muziek op Headquarters baadt in de hippiesfeer maar blijft wel energiek. Naast invloeden van The Who zijn er ook uit de countryrock te horen. Rond de single Randy Scouse Git heerste wat controversie. Het refreintje werd aangepast omdat het in Engeland als aanstootgevend werd gezien. Maar het scoorde erg goed met een tweede plaats.
Het album kwam zelfs op de eerste plaats in de VS. Wel maar voor een week, want toen werd het al van de troon gestoten door de Eenzame Harten Club Band van Sgt. Pepper.

Dankzij dit topic toch nog gehoord voordat hij gestorven is...
Paul Revere overleden

Vooral de kostuums en danspasjes van zijn band zullen mij bijblijven.

http://s23.postimg.org/49izewt3v/MONKEES_395.jpg

The Monkees


- Leuk hoor, weer een bandje dat The Beatles wilde zijn.

- 3,0*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

86. Tim Buckley - Goodbye and Hello (1967)

Met dit tweede album had Tim Buckley op grote schaal moeten doorbreken, maar hoewel de recensies goed waren viel de verkoop tegen.
Als psychedelische album is Goodbye and Hello schatplichtig aan Sgt. Pepper. De muziek is erg visueel. Bij het protestnummer tegen de oorlog in Vietnam zie je de kruitdampen bijna hangen. Het titelnummer met zijn twee tegengestelde melodieën voert ons naar middeleeuwse taferelen. (Citaat Tim Buckley: "Met muziek kun je dagdromen. Muziek neemt je mee en creëert een andere wereld".)
Tegenwicht is er in de vorm van het melancholieke slotstuk Morning Glory en de serene ballad Once I Was.
Dit is een vrij toegankelijk werk. Buckley waagde zich op volgende albums nog te inspireren met jazz en avantgarde, alvorens hij jong overleed aan een overdosis heroïne in 1975.

Goodbye And Hello is onderhand uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums ooit, staat bij mij sowieso in de top 25. Elk nummer is een juweeltje, en kunnen zowel heel intens zijn (I Never Asked To Be Your Mountain, Pleasant Street) of juist heel 'klein' (Once I Was, Phantasmagoria in Two) en soms zelfs lekker middeleeuws aandoend (het titelnummer, Knight Errand).

Kortom, ik ben heel benieuwd wat je ervan zal vinden

Ik ook. Zeker na het lezen van jouw bevindingen.

Tim Buckley is geen onbekende voor mij. Zijn debuut heb ik al vele jaren op cd. Ooit gekocht nadat ik Grace van zijn zoon Jeff had ontdekt. Maar daar kon het natuurlijk bijlange niet aan tippen. Goodbye and Hello komt qua niveau wellicht dichter in de buurt.

Op het debuut was Tim nog erg op zoek naar zijn muzikale identiteit. Op Goodbye And Hello is hij dat eigenlijk ook nog, maar toch werd het een onvolprezen meesterwerk. Om nog maar eens aan te geven wat voor een monstertalent Tim Buckley wel niet was.

Wat mij betreft is hij eigenlijk veel interessanter dan zijn ondertussen populairdere zoon Jeff. Die kon mooi zingen, maar miste het compositorische talent van zijn vader toch wel. Al kunnen we natuurlijk nooit weten hoe hij zich na Grace ontwikkeld zou hebben, want tenslotte was het debuut van zijn vader ook maar zo-zo.

Afleidend van wat hij laat horen op Sketches for My Sweetheart the Drunk had Jeff het volgens mij wel moeilijk zijn debuut nog te overtreffen. Misschien was zijn vader een betere liedjesschrijver. Maar de muziekstijl van Jeff bevalt mij wel meer denk ik.

Intussen dit album opgezet en No Man Can Find the War doet me even denken aan een nummer van Nick Drake. Die had volgens mij ook naar Tim Buckley geluisterd.
Dat wordt waarschijnlijk wel wat tussen mij en Goodbye and Hello. En de volgende albums scoren hier ook al zo goed. Ben ik deze artiest een beetje misgelopen door zijn voor mij tegenvallende debuut?

Toch weer leuk hem dan langs deze weg alsnog te ontdekken.

Mijn eerste exemplaar kocht ik in 1969. Glorie op de Ceintuurbaan, Amsterdam, had rijen bakken volstaan met Mono LPs die Elektra UK gedumpt had. Ik ging er weg met een heel pak platen waarvan er nu nog 2 in mijn psoonlijke Top 10 staan. Goodbye And Hello groeide uit tot mijn Album Der Albums en Tim tot mijn # 1 singer-songwriter held.

Onder de andere LPs Love's Forever Changes ( #6 in mijn Top 10 dus ) en Da Capo, Butterfield Blues Band's Resurrection Of Pigboy Crabshaw en Incredible Stringband's 5000 Spirits Or the Layers of the Onion. De beste dag ever van deze jongen als platenkoper ........

Mooie herinnering.

Niet van alle albums, maar van sommige weet ik ook nog precies waar en wanneer ik ze kocht, de sfeer van dat moment en het bijhorende gevoel. Als je die plaat of cd vastneemt zit je er zo weer in.

In 1994 of daaromtrent had ik mijn hele Tim Buckley collectie op cd en zag daarom geen reden meer mijn vinyl-versies te behouden. Dus toen de school waar ik werkte een rommelmarkt organiseerde, nam ik een belangrijk deel van mijn platencollectie mee naar de aula. Bordje erop met f 2,00 en maar kijken wie er interesse zou hebben.
Nou, de geïnteresseerde was een prototype hippie: lang haar, pluizig baardje, sjofele kleding. Hij griste de ene na de andere Tim Buckley-plaat uit de bakken, waaronder 'Goodbye and Hello', keek zijn vrouw verbijsterd aan en prevelde: "Wauw... dit is pure Underground, man!". Betaalde me met een ongelovige blik achttien gulden en verdween. De beste dag ever...voor hem en mij.

Ik was minder dan een jaar oud, toen dit album uitkwam, dus daar heb ik geen herinnerigen van natuurlijk.
En het is nu pas iets minder dan een jaar geleden dat ik deze plaat ontdekt heb, veel te laat natuurlijk, maar beter laat dan nooit, wat een ontdekking!
Tim Buckley overstijgt hier het gerne aanduiding "folk/rock" zoals Bob Marley doet bij "reggae". Al heb je voor de rest niks met het "gerne", deze plaat kan toch zo bij je all time favorieten binnenvallen.
Ijzersterke songs, muzikaal vernuftig ingekleed en een stem waar Bob Dylan zelfs in zijn wildste, natste dromen alleen maar nachtmerries aan kan overhouden...
Nu ik het toch over hét folkidool aller tijden heb: Ik heb ooit over Bob Dylan gezegd:
Bij Tim Buckley heb ik die beelden niet nodig, door zijn prachtige, intens emotionele manier van zingen komen de beelden en het kippenvel spontaan bij me op. En dit niet voor 5 minuten, maar door het bereik van -, en de emoties in zijn stem lukt dat het hele album lang, draaibeurt na draaibeurt.
Ik moet toegeven dat ik niet meteen van bij de eerste draaibeurten zó enthousiast was, maar eens je verkocht bent, ben je meteen ook verknocht. Ja, ik heb hem niet op vinyl, dus dat ik hem grijsgedraaid heb het laatste jaar is niet politiek correct uitgedrukt, maar je snapt het plaatje hoop ik.
Het plan was dat nadat ik op deze een beetje uitgeluisterd zou zijn, de opvolger "Happy Sad" zou gaan verkennen, maar daar ben ik dus nog steeds niet aangekomen. Misschien moet ik daar deze gelegenheid maar eens voor aangrijpen, anders lukt het misschien niet meer voor ik sterf....
Amen.

Nog meer aanstekelijk enthousiasme.

Ik was de eerste luisterbeurt aangenaam verrast, de tweede (op dit moment bezig) verkocht en de derde zal ik waarschijnlijk ook verknocht zijn.

Omdat ik alleen nog maar het debuut heb is de Original Album Series met de vijf eerste albums wel interessant. Kost weinig en neemt ook weinig ruimte in beslag. Staat al op mijn verlanglijstje.

Bovendien heb je dan gelijk Blue Afternoon binnen. Als je die al los tegenkomt is het meestal een import van veels te duur en het is wel een van zijn toppers IMO .......

http://s24.postimg.org/oczzh38bp/image.jpg

Tim Buckley


- Bij dit album van Tim Buckley heb ik sterk gemengde gevoelens. De meeste nummers vind ik wel goed, maar enkele bijna vreselijk. Zoals het titelnummer. Dat is me veel te theatraal. Zo ook Knight-Errant en I Never Asked to Be Your Mountain. Zoals Buckley daar zingt vind ik amper om aan te horen.
Uitschieters in positieve zin zijn er gelukkig ook; het intense Pleasant Street en country-achtige Phantasmagoria in Two.
Met de slechte nummers valt het eindoordeel wat mager uit en is er twijfel of ik dit album wel moet aanschaffen. Voorlopig stel ik mij maar tevreden met een best of van dit album op MiniDisc.

- 3,5*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

Prachtig juist hoe intens Tim I Never Asked To Be Your Mountain zingt!

Met intens heb ik op zich geen probleem. Het is de manier waarop die mij niet bevalt.

87. Love - Forever Changes (1967)

Love was destijds erg populair in LA. Hoewel er twee zwarte muzikanten in zaten hadden ze echter geen succes bij het zwarte publiek. Love raakte ook al snel wat uit het zicht door het nog grotere succes van andere artiesten, zoals The Doors en Jimi Hendrix. Dit gaf hen wel de ruimte zich helemaal te richten op het componeren van muziek. Al lukte dat niet helemaal, want overmatig druggebruik zorgde er zelfs voor dat er sessiemuzikanten nodig waren.
Na vier maanden stond Forever Changes, hun beste album, op band. De muziek was afwijkend. Te afwijkend voor het grote publiek. Psychedelische rock gespeeld met akoestische gitaren en een symfonisch orkest was misschien een brug te ver. Forever Changes haalde geen notering in de Amerikaanse hitlijsten zoals de twee vorige albums. In Engeland deed dit album het wel beter.

Arthur Lee was een vreemde eend in de bijt. Waar we al jaren gewend waren aan blanke jongens die geïnspireerd waren door muziek van de zwarte medemens, had de massa blijkbaar meer moeite mee met het omgekeerde. Als je hem hier hoort zingen en je er geen foto's bij zou hebben, zou je er werkelijk geen idee van hebben dat hij uit de zwarte ghetto van Memphis, Tennessee afkomstig is.

Zoals ik reeds hierboven vertelde haalde ik mij eerste exemplaar uit de MONO uitverkoop in 1969. Ik vond het gelijk een prima album maar het is door de jaren heen steeds blijven groeien in mijn waardering. Zou mensen die hier voor het eerst naar luisteren dan ook aan willen raden om 'm vooral over een langere periode regelmatig voorbij te laten komen, want als je verwacht overdonderd te worden met wereldbeeld veranderende muziek zal je nooit kunnen vallen voor de simpele, ingetogen schoonheid die Arthurlee en z'n maats hier gevangen hebben.

De orkestarrangementen zijn gemaakt door David Angel maar die heeft er nooit de volle credits voor willen hebben omdat Lee ( die geen noot muziek kon lezen, maar wel in z'n kop had zitten hoe hij het wou hebben ) hem alles in basis voorgezongen heeft voordat hij aan de klus begon.

Het album bevalt me in ieder geval meteen beter dan Da Capo. De instrumentatie is wel apart en mooi.

Maar was Love niet een van de populairste bands van LA? Volgens het boek toch. Het zwarte publiek was gewoon minder geïnteresseerd in psychedelische rock, denk ik.

Geen idee. Ik woonde in Amsterdam

Mijn kommentaar komt uit mijn eigen ervaringen, zoals mijn vrienden en kennissen destijds op hun platen reageerden. Da Capo werd nog wel gedraaid in Fantasio en Paradiso maar Forever Changes hoorde ik in die tempels nooit voorbij komen. De plaat was gewoon te soft voor de tijd waarin ie verscheen en is later pas opgepakt en op waarde geschat door het publiek.

Oké. Maar dat het te soft was is toch een andere reden dan dat de grote massa moeite zou hebben gehad met het gegeven dat een zwarte muzikant 'blanke' muziek maakte.

Ik heb het album intussen een paar keer gehoord en de zwakke zang van Arthur Lee blijft het grootste struikelblok. Maar de nummers grijpen me ook (nog) niet echt.