menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / 1001 albums die je moet horen voor je sterft!

zoeken in:
avatar van Kronos
http://s23.postimg.org/ca70pchvv/love_pic111.jpg

Love


Na een vijftal luisterbeurten begin ik dit toch wel een fijn album te vinden. Het doet me nog het meest denken aan de muziek op deze verzamelaar. De wat mindere zang is uiteindelijk niet echt een minpunt, want dat gaat gepaard met een mooie breekbaarheid in Lee's stem. De nummers zijn soms even wennen maar de instrumentatie biedt al meteen enig luistergenot. Echt enthousiast ben ik nog niet over Forever Changes maar toch blij het op mijn trip doorheen deze lijst te ontdekken.

4,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

avatar van Kronos

(afbeelding)

88. Cream - Disraeli Gears (1967)

Met drie supergetalenteerde leden was Cream waarschijnlijk de eerste band die het label supergroep kreeg. Hun tweede album Disraeli Gears met de hit Sunshine of Your Love betekende een doorbraak in de VS.
De bluesbasis krijgt hier nog meer psychedelische kleur, wat hoesontwerper Martin Sharp in zijn collage mooi tot uitdrukking heeft gebracht.
Als dit niet het beste album is van Cream, dan zeker hetgene wat het meest inspireerde; Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Rush.. Het gaf de aanzet tot nieuwe genres zoals jazzfusion en progressieve rock. Een echte mijlpaal dus.

avatar van Kronos
http://s30.postimg.org/3jz8byd0h/385.jpg

Cream


Dit 88ste album uit de lijst heb ik al lang in huis. In de jaren 90 zocht ik in de pop-encyclopedie van OOR naar essentiële klassiekers die ik nog moest horen voor ik de waterpijp aan Maarten gaf.
Disraeli Gears blijf ik een wisselvallige plaat vinden, waarbij de meeste nummers gelukkig wel top zijn. De opener Strange Brew knalt er meteen stevig in en stoomt je klaar voor de grote hit van het album, Sunshine of Your Love met zijn geweldige rif. Verder is vooral Dance the Night Away een hoogtepunt op de a-kant. Mooi hoe dreigend de spanning steeds wordt opgebouwd. Maar dan volgt helaas de ontnuchtering. Bij het schrijven van Blue Condition had men iets te veel pilletjes geslikt, denk ik.
Snel doorspoelen naar kant-b. Daarvan bevalt mij We're Going Wrong het meest. Het klinkt nog onheilspellender dan Black Sabbath een aantal jaar later. De roffels van Ginger Baker zijn subliem en de zang van Jack Bruce is haunting. Ook op deze zijde vermindert de kwaliteit naar het einde toe. Take It Back heeft gelukkig nog wel wat aardig solowerk van Clapton, maar Mother's Lament is gewoon niet om aan te horen.
Alles bij elkaar amper een half uur uitstekende muziek dus. Dik de moeite, maar voor een klassieker valt het ietwat mager uit.

4,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

avatar van Kronos

(afbeelding)

89. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Als je op zoek bent naar de ultieme psychedelische soundtrack van de jaren 60 dan is The Piper at the Gates of Dawn een goede keuze. "Ik denk dat mensen niet gemakkelijk over mij praten. Ik heb een heel veranderlijk hoofd," dixit Syd Barret in zijn beste dagen. Dat schetst de sfeer zo'n beetje.
De naam Pink Floyd werd samengesteld met de voornamen van bluesmuzikanten Pink Anderson en Floyd Council. De psychedelische band veroorzaakte een muziekrevolutie in London, maar songwriter Syd Barret worstelde vooral met de gebeurtenissen in zijn hoofd, voordat hij een inzinking kreeg. Roger Waters en de anderen namen zijn taak met verve over. Met het toetreden van David Gilmore zou de band nog hogere toppen scheren. Maar zo fris en onbezonnen als dit debuut zou het nooit meer worden.

avatar van Kronos
http://s23.postimg.org/guhummr2j/385.jpg

Pink Floyd


Piper at the Gates of Down, ooit in huis gehad. Om het mezelf eens makkelijk te maken citeer ik mezelf uit het topic van Cabeza (52 essentiële klassiekers): Ook weer een album dat ik ooit omwille van zijn status geprobeerd heb maar me niet echt is bevallen.
Intussen weer een luisterbeurt verder en ik hoor vooral slechte melodieën en lelijke geluiden. Misschien zou dit album beter klinken onder invloed van lsd. Nu is het als kijken naar een 3D film zonder 3D-brilletje. Moeilijk te volgen.

3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

avatar van Kronos

(afbeelding)

90. The Who - The Who Sell Out (1967)

Een hoes die een jonge band met humor laat zien; een satirisch commentaar op de reclamewereld. "Het effect van pop op de samenleving is enorm. Zo machtig." (Pete Townshend)
De spotjes tussen de nummers die het album op een radio-uitzending doen lijken zijn aardig maar wegens een gebrek aan tijd amper uitgewerkt. Het zijn de nummers zelf die de echte sensatie vormen met afsluitend een miniopera die al vooruit blikt naar Tommy.
Het gejaagde I Can See for Miles, vol met tempowisselingen, was The Who's grootste hit in de VS.

kippenhok
Kronos schreef:
(afbeelding)

Pink Floyd


Piper at the Gates of Down, ooit in huis gehad. Om het mezelf eens makkelijk te maken citeer ik mezelf uit het topic van Cabeza (52 essentiële klassiekers): Ook weer een album dat ik ooit omwille van zijn status geprobeerd heb maar me niet echt is bevallen.
Intussen weer een luisterbeurt verder en ik hoor vooral slechte melodieën en lelijke geluiden. Misschien zou dit album beter klinken onder invloed van lsd. Nu is het als kijken naar een 3D film zonder 3D-brilletje. Moeilijk te volgen.

3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)


Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar een verdere motivatie.

Afgaande op je eerdere berichten in dit topic sta je zeker open voor muziek die buiten je gebruikelijke luisterpatroon ligt. En je bent goed instaat een contructieve mening te geven.

Voor mij is dit album een mijlpaal inde muziekgeschiendenis. Meer nog dan het gelijktijdig opgenomen en in naastliggende studio opgenomen Sgt. Pepper. Ik ben dan ook oprecht nieuwsgierig wat er nog kan liggen achter 'slechte melodieën en lelijke geluiden'.

avatar van GrafGantz
Ik hoor ze ook niet, die slechte melodieën en lelijke geluiden. Maar goed, smaken verschillen en meer van die open deuren...

avatar van Kronos
kippenhok schreef:
Ik ben dan ook oprecht nieuwsgierig wat er nog kan liggen achter 'slechte melodieën en lelijke geluiden'.

Dat dit album een mijlpaal in de muziekgeschiedenis is betekent natuurlijk niet dat je het daarom mooi moet vinden. The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators is volgens mij trouwens een grotere mijlpaal. Daar vond ik ook niet veel aan. Psychedelische muziek blijkt gewoon niet mijn ding. Misschien heeft dat te maken met mijn afkeer van zogenaamde geestverruimende middelen.

Gebruik daarvan kan wel leiden tot mooie muziek. Pet Sounds is wat mij betreft een goed voorbeeld. Muziek van The Beatles soms ook. Maar met Yellow Submarine gaat het helemaal de verkeerde kant uit. En al is het niet zó slecht, de melodieën op The Piper at the Gates of Dawn doen mij daar wat aan denken.

Bij The Beatles is de samenzang meestal wel mooi. Dat is op dit debuut van Pink Floyd in mijn oren zeker niet het geval. Niet dat muziek voor mij altijd mooi moet zijn om goed te zijn. Maar dit vind ik mooi noch goed. Kortom, de open deur waar Graf het al over had; smaken verschillen.

kippenhok
Duidelijk. Dankjewel.

avatar van Kronos
http://s28.postimg.org/jqdd026al/Who_1965_B.jpg

The Who


Psychedelische rockmuziek waar ik alweer weinig plezier aan beleef. Dit album is wat luchtiger dan The Piper at the Gates of Dawn en het gebrek aan schoonheid iets makkelijker te verteren. Latere albums als Tommy en Who's Next kunnen mij meer bekoren maar te weinig om echt fan van The Who te worden.

3,0*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

avatar van Kronos

(afbeelding)

91. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Het is amper voor te stellen, maar dit album werd massaal genegeerd toen het verscheen. Door radiozenders, critici en het grote publiek. Het werd zelfs als een slechte grap van Andy Warhol gezien. Maar de geschiedenis heeft hen in het ongelijk gesteld.
De muziek vormt een groot contrast met het optimisme van de West Coast. De sombere toon, het krakerige geluid, de donkere teksten. Toch zitten er ook binnen het album contrasten, zoals de soms zacht strelende altviool van John Cale, de betoverende klanken uit het muziekdoosje in Sunday Morning en de koel sensuele stem van Nico. Maar de schoonheid is slechts een flauwe schijn overheen de kilheid, waardoor die des te meer aangrijpt.
Joy Division, Television, Talking Heads, The Jesus and Mary Chain en vele anderen lieten zich inspireren door deze baanbrekende muziek.

avatar van Kronos
Goodbye and Hello blijkt een album dat moeilijk los te laten is. De stem van Buckley, hoewel soms op het irritante af, heeft daar alles mee te maken. Misschien juist omdat ze niet alleen maar behaagt.

Ik heb dat boxje met 5 cd's dus toch maar aangeschaft. Er was nu ook nog korting op. Het debuut had ik al, maar er zijn dus nog 3 albums helemaal te ontdekken.

http://s12.postimg.org/mi2grhcf1/41r_Mbj_TH5_L_SY300.jpg

avatar van Rudi S
Kronos schreef:
(afbeelding)

91. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

. Maar de schoonheid is slechts een flauwe schijn overheen de kilheid, waardoor die des te meer aangrijpt.
.[/i]


http://thumbs.dreamstime.com/z/bowing-down-emoticon-25776572.jpg

avatar van Kronos
Wat een mooie emoticon, Rudi. En gróót.

avatar van Kronos
http://s8.postimg.org/hzoyge5b9/image.jpg

The Velvet Underground & Nico


Bij dit album ervaar ik wel de meerwaarde van deze lijst chronologisch te doorlopen. We kregen al een hele portie geestverruimende middelen binnen middels gekke geluidjes en felle kleurtjes, maar dit is heel ander spul; een verraderlijk zacht fluwelen deken dat op een klein uurtje zijn verstikkende uitwerking heeft.
Met dit debuut ben ik voorlopig wel klaar. Tijd om eens wat dieper onder te duiken in de opvolger. Maar eerst komen er in het boek nog wat albums van andere artiesten aan bod.

4,5*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 14 (gekocht), 17 (reeds in bezit)

avatar van Rudi S
Kronos schreef:
Wat een mooie emoticon, Rudi. En gróót.


eh, sorry.

http://www.smiley-lol.com/smiley/bananas/banana163.gif

avatar van Kronos

(afbeelding)

92. Frank Sinatra & Antonio Carlos Jobim - Francis Albert Sinatra & Antonio Carlos Jobim (1967)

Toen de bossa nova hype al voorbij was ging Sinatra met dit werk aan de slag. Tegen het einde pas vroeg hij Jobim, maar het is wel een echte samenwerking. Het enige probleem was dat er te weinig goede Engelse vertalingen van de teksten waren, zodoende nam men ook wat Amerikaanse nummers op.
Volgens sommige critici is op dit album te horen dat Sinatra vals zingt maar de gebreken in zijn stem zijn bewust behouden waardoor hij kwetsbaarder klinkt dan ooit.
Het gewichtloze orkestgeluid van Claus Ogerman geeft alle ruimte voor Jobims magnifieke gitaarspel, dat de muziek in een warmbloedige hartslag voorziet.

avatar van Kronos
Rudi S schreef:
eh, sorry.

Geen probleem. Maar die banaan vind ik dan weer wel erg bewééglijk.

avatar van Kronos
Even de tussenstand aanpassen, want hoewel niet op mijn verlanglijstje heb ik vandaag toch dat album van Otis Redding (Otis Blue) aangeschaft (box Original Album Series):
Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 15 (gekocht), 17 (reeds in bezit).

avatar van Rudi S
Gefeliciteerd, Otis blue is echt heel mooi, alleen doet Sam Cooke zijn eigen liedjes nog mooier (vind ik) .

avatar van Kronos
Ik zal Sam Cooke's origineel van Change Is Gonna Come eens beluisteren, maar dat vind ik in ieder geval een zeer geslaagde cover. Het mooiste nummer van het album eigenlijk. En aangezien het niet op de verzamelaar staat die ik van Otis heb, bleef ik Otis Blue toch missen.

avatar van Kronos
http://s27.postimg.org/fwrco24oz/sinatrajobim1.jpg

Francis Albert Sinatra & Antonio Carlos Jobim


Beide heren zijn me bekend en deze samenwerking mag er zeker zijn. Al is het voor mijn smaak iets te zoet. De bossa nova is al behoorlijk smooth en Sinatra's warme stem daar bij doet er nog een schepje bovenop. Ik heb de remix beluisterd en die schijnt een ander (moderner) stereobeeld te hebben gekregen dan het origineel. Dat wil ik nog wel eens vergelijken.

3,5*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 15 (gekocht), 17 (reeds in bezit).

avatar van Kronos

(afbeelding)

93. The Doors - The Doors (1967)

Het lijkt allemaal om Jim Morrison te gaan; zijn stem, poëzie en charisma. Maar even belangrijk is de geweldige interactie tussen de overige bandleden. Muzikaal puttend uit verschillende genres zoals blues, rock, jazz en flamenco, creëren The Doors hun unieke geluid. Dat is zo sterk dat de covers als eigen werk klinken. Toch is het een erg gevarieerd album. Het begint met het korte maar krachtige Break on Through en eindigt met The End, een lang uitgesponnen trip over lust en dood waarin Morrison bezeten en bezwerend zijn innerlijke duivels uitdrijft. Tussen die twee blinkt de band uit in veelzijdigheid en onmiskenbare identiteit.
Dit debuut had een grote impact en klinkt een kleine halve eeuw later nog steeds fris. Absolute klassieker.

avatar van Kronos
http://s2.postimg.org/e229rk3fd/image.jpg

The Doors


Dit debuut is een echte klassieker natuurlijk. Maar ik heb het nu toch wat minder tijdloos ervaren dan eerder. Vooral de productie mist een beetje pit. En de stem van Morrison klinkt soms wat vermoeid. Of vermoeiend. Mogelijk denk ik er over enkele maanden weer anders over. Toch ga ik een half sterretje van mijn waardering afhalen.

4,5*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 15 (gekocht), 18 (reeds in bezit).

avatar van Kronos

(afbeelding)

94. The Byrds - Younger Than Yesterday (1967)

Dit album is een regelrecht vervolg op het eclectische album Fifth Dimension. Er wordt in de studio verder geëxperimenteerd, ditmaal om een sf - effect te verkrijgen (in het nummer CTA - 102), country doet zijn echte intrede (Time Between) en het psychedelische pad wordt bewandeld met Mind Gardens, hoewel dit niet zo geslaagd is. Beter is de cover van Dylan's My Back Pages. Een van de beste nummers van The Byrds is Everybody's Been Burned en met de mooie uitvoeringen van vele stijlen is Younger Than Yesterday een van de beste albums van The Byrds.

avatar van Kronos
http://s10.postimg.org/83prfkz89/the_byrds_1965_b8395.jpg

Oké. Behalve de mislukte experimentjes in CTA - 102 en Mind Gardens is dit geen onaardig album. Al is het countrynummertje Time Between wel erg flauw. En wat is dat lelijke effect midden in Thoughts and Words? Ik dacht dat er een probleem was met grooveshark maar op youtube hoor ik het ook en op het einde van het nummer is het er ook weer. Heel psychedelisch hoor.
Echt goed vind ik het album nergens. Everybody's Been Burned is best mooi maar het klinkt in mijn oren nogal als Tim Buckley na-apen.
Younger Than Yesterday bevalt me lichtjes beter dan de voorganger maar van mij hadden al die albums van The Byrds niet in het boek gemoeten hoor. Je ziet eigenlijk ook op bovenstaande foto dat we te maken hebben met een stelletje sullen.

3,0*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 15 (gekocht), 18 (reeds in bezit).

avatar van Rudi S
Debuut van The Doors vind ik wel heel goed, The Byrds, daar heb ik dan weer minder mee.

avatar van Mjuman
Rudi S schreef:
Debuut van The Doors vind ik wel heel goed, The Byrds, daar heb ik dan weer minder mee.


Nee hoor, hierst precies andersom: deze leende ik aan het mooiste meisje van de klas, in ruil voor Revolver (Beatles). Toen kon ik nog niet bevroeden dat ze het later aan zou leggen met een sologitarist uit een klas hoger; de tragiek van de bassist, ten voeten uit samen met de drummer de band in het spoor houden, maar zang en solo stelen de show

avatar van Rudi S
Mjuman schreef:
(quote)


deze leende ik aan het mooiste meisje van de klas,


Precies ja, meisjes muziek
Tegenwoordig heeft ColdPlay die functie over genomen.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:51 uur

geplaatst: vandaag om 21:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.