Dr. Dre - The Chronic (1992)

Classic! en niets anders!

Dr, Dre was back in the days echt de enige in zijn soort.

"Bitches ain't shit"

What's in a name

Ik heb altijd een beetje moeite met West-Coast hiphop en dan vooral vanwege de meestal inhoudsloze teksten maar ik heb dit album gister na lange tijd weer eens in zijn geheel beluisterd op mijn werk en ik vond het toch wel erg aangenaam. Dus maar weer een paar keer beluisteren en dan eens stemmen.

Voorlopig 4*

Nuthin but a g thang, Ratatata en Lil Ghetto Boy zijn mijn favoriete nummers.

Let Me Ride blijft voor mij het beste nummer. Gewoon productioneel top!

Deze track van mij is geinspireerd door het eind van Let Me Ride extended:

YouTube - Small Blue Monkey

Super plaat!! zet m aan, en gow with the flow.. 4.5*

de besten

bitches' ain't shit, ratatata & nbaGt

Bitches aint shit is de slechtste op de overdose aan skits na

Dan is deze versie van Bitches Ain't Shit misschien geschikter voor je: YouTube - "Bitches Ain't Shit" Ben Folds

okeeee vechten ?

Beste nummer blijft The Day the Niggaz Took Over . Krijgt veel te weinig erkenning.

Deez Nuts is voor mij de beste.

Amen

It ain't nuthin' but a G thang babyyyyyy!

Dr. Dre - The Chronic

Een album dat Hiphop voor al tijd veranderen en tevens het eerste album van MusicMeter. Eigenlijk valt het in een zin samen te vatten. Dit album is van begin tot het einde geniaal. Dat dit album ooit grensverleggend mogen duidelijk zijn, maar dat het nooit overtroffen is door nakomelingen word duidelijker nader de luisterbeurten vorderen. Op muzikaal niveau is het op zijn minst erg interessant. Dr. Dre heeft gehoor voor detail tot in de verste noot zit een melodie verstopt er valt van alles te ontdekken.

Iedereen wordt van de straat geplukt totdat er een hele hechte Deathrow familie ontstaat. Niemand lijkt te worden overgeslagen iedereen van het label komt aan bod met als memorabel de jonge Snoop Dogg, die toen nog in de kinderschoentjes stond van zijn carrière. Dit is een typisch album dat hard moet worden gedraaid en nog het liefst in een hydraulische lowrider met Dobey surround systeme. Het is een feestalbum dat zich bijna nergens echt serieus lijkt te nemen. De met gangsta door drenkte teksten zijn ver van intellectueel maar toch vermakelijk, des te makkelijker is om van de pompende beats te genieten zonder dat er nagedacht hoeft te worden. Het album klinkt als een solide geheel en zit zowat filmisch in elkaar. Het ene nummer sluit bij het ander nadeloos aan met soms daar tussen een komische skit. Hoewel rivalen hier en daar onderhanden worden ligt de nadruk er niet stevig op.

Dit is gewoon een album dat vooral gedraaid gediend te worden op een feest of een ander gezamenlijk vrolijk moment. Ik bespeur geen storend tot een echt duidelijk minpunt. Vijf sterren voor een van de meest invloedrijkste albums van de jaren negentig.

+ een flinke dosis chronic in je lichaam

stevig veranderd;

1. Let Me Ride
2. Lil' Ghetto Boy
3. The Day the Niggaz Took Over

Is dit nu een klassieker? In mijn ogen wel, ondanks het feit dat ik niet de volledige score van 5* geef. Dit album heeft lange tijd het geluid van voornamelijk West-Amerika bepaald. Is dit goed geweest? Geen idee. Ik vind van niet, maar dan zal ik wel de woede van fervente "G's" te horen krijgen.
Dit album heeft mij (meer) geïnteresseerd gemaakt in P-funk. Dat is wel een goede ontwikkeling. Het heeft er ook voor gezorgd dat artiesten die prima werk leverden, ineens G-funkachtige muziek gingen maken (bijv. Paris, Lench Mob). Dat vind ik een slechte ontwikkeling.
Het album is wat aan de korte kant; zeker wanneer de nutteloze interludes en de intro af vallen. Als ik het album nu luister, irriteren de bliepgeluidjes me na een tijdje. Ik kan het album niet meer op repeat luisteren. Inhoudelijk zijn de teksten niet mijn ding, maar ik zet hem ook niet op voor ' uplifting messages'. Al met al een lekker album wat voor mij zijn glans een beetje heeft verloren door mijn kennismaking met P-funk. Hierdoor zie je dat Dre een zeer goede producer is (was ie al tijden voor The Chronic), maar dat de echte geniale mensen in Parliament / Funkadelic zaten.

Dr. Dre heeft des tijds The Chronic 2 gemaakt maar Suge zorgde ervoor dat die niet uit kwam.Dit is wat de mensen van de nieuwe Deathrow op Youtube (via de officiele Deathrow channel) zeggen:



Waarom niet?



Dat is erg vervelend hoewel de 7 bonus tracks toch erg goed zijn.

Lang leve de nieuwe Death Row! Die zich bezig houdt met het uitbrengen van oud materiaal!

Ik denk, ik zoek eens het eerste toegevoegde album van deze site.
Wist niet dat deze plaat was, lol!

Niet mn ding, anyway...

Als ik jouw was zou ik toch een poogje wagen aangezien dit toch echt muziekgeschiedenis is. Verrijkt je muziek kennis alleen maar.Ik probeer je eigenlijk te paaien om dit album te gaan luisteren.

Lyrical Gangbang

DE Klassieker van Dr. Dre! Geniale beats en een geniale snoop maken dit album voor mij. Dr. Dre vind ik het als rapper trouwens ook erg goed doen en de gastartiesten zijn eigenlijk ook gewoon erg goed.

Ik twijfel eigenlijk tussen een 4* en een 4,5* maar ik ga toch voor het laatste vanwege een aantal uitschieters: Nuthin but a G thang, Rat-tat-ta-ta, Deez nuts, Lil ghetto boy, Fuck with dr. dre en let me ride. Haha dat zijn stiekem toch wel erg veel uitschieters.

4,5*

Net als jullie hou ik van dit album. Het is een hip hop all time classic dat staat vast. Net als jullie heb ik vooral de uitschieters jarenlang in mijn walkman (zo ging dat vroeger) gepompt. Erg vet album, toch ga ik niet akkoord met de stelling dat dit het beste dre album is. Ik vind 2001 nog net beter, van dat album skip ik nooit een track, op dit album gebeurt het nog wel eens dat ik een paar tracks skip ofdat ik halverwege een ander album opzet.

Daarom ook dat ik een half sterretje van de perfecte score afdoe ondanks dat ik dit album toch in mijn top 10 aller tijden heb staan. 4,5 dus maarja ik geef ook maar een album of zeven a acht een 5/5 dus er valt weinig op af te dinge, classic album nuff said ...

Zelf de intro is geweldig geproduceert.
Einde is geweldig:
You'se a penguin lookin mothafucker
Gericht aan Eazy natuurlijk.

Kende vrijwel het hele album al, maar ik heb hem vandaag in Utrecht bij de Plato gevonden en nu maar ff luisteren

Uuhm, waar is Deep Cover?

Niet hier.