John Cale - Music for a New Society (1982)

Soms kan het zo koud worden door de klanken die uit m'n wankele Philips-stereo stromen dat ik er warm van word.

Telkens ik het licht uitschakel op m'n kamer en enkel nog het rode lampje zie van de volumeregelaar, is het het tijd voor de finale "voel ik er mij wel degelijk OK bij?"-test.

Wanneer mijn geboortestad (ook wel liefkozend "Klein Manchester" genoemd door mij ) aan het uitademen gaat, en de sinaasappelgele straatlichten voor mijn ouderlijk huis aanfloepen is het tijd voor "mijn muziek en ik"-moment

Dan wandel ik door de kleine kamertjes (yep - een popplaat is geen paleis, eerder een modaal rijteshuis. Daar kan ik met leven - aan zo'n paleis is immers veel onderhoud ) en steegjes van mijn geliefde popplaten.

Daar kom je nogal wat tegen! Soms loop je onversneden psychodrama's tegen het lijf - mensen die het mes zetten in hun personages. De verdomde kwetsbaarheid van ons allemaal toevertrouwen aan het medium.

Zoals op deze "Music for a New Society". Spaarzaamheid lijkt hier het devies ... mooi: want soms wordt er danig veel gekwebbeld zonder er iets gezegd wordt (en ik weet perfect dat ik ook er zo ééntje ben ).

De muziek hier wordt verwrongen tot soms ronduit lelijke en vervreemde klanken. Cliché zo groot als een wolkenkrabber - in die lelijkheid groeien soms de mooiste dingen (de mestvaalt en de roos ).

De luisteraar (= ik dus ) wordt hier de keel dichtgeknepen door het moeras van verlatenheid en ontreddering die muziek & teksten oproepen. Alles gaat kapot op deze plaat: de muziek gaat aan barrels, de teksten struikelen over hun eigen voeten - de plaat lijkt een soort onherroepelijk einde in zich te dragen.

Is dat negatief? Vind ik niet - een einde draagt altijd een nieuw begin in zich

En hier vinden we één van de meest fuckin' mooiste tunes ever (oeps! Mijn Noel Gallagher-kant neemt de overhand ): "(I keep) a Close Watch".

"I still hear your voice at night/When I turn out the light
/And try to settle down/But there's nothing much I can do/Because I can't live without you/Any way at all "

Nou - dat is hét voor mij. Die verdomde dunne lijn. "(I keep) a Close Watch" lijkt mij te zeggen: denk goed na voor je het mijnenveld vol met bloemen bewandelt (mijnenveld vol met bloemen = liefde). Liefde is denken met het hart, lijkt het me ook te zeggen. En boven alles: wanneer je goed hebt nagedacht, tot de conclusie gekomen bent tot zij/hij het is - ga er verdomme voor en speel niet op "reserve". Wees geen bedremmeld konijn, bang voor de jager.

En da's nu eens wat ik ga doen vandaag: kleur bekennen

Bloedmooi album, jarenlang heb ik het met de lp moeten doen totdat ik een tijdje terug de cd vond op een cd/platenbeurs.
Absoluut John Cale's beste werk.

Inderdaad Cale's beste. Plaat met gekte, angst, ritme van een klok, waanbeelden, panisch. Je moet goed in je schoenen staan, om dit te (durven) beluisteren.
Cale zat zelf nog in een periode dat hij die gekte in zich had, daar hielp zijn drankzucht ook wel aan.
Een eerlijke plaat. Nooit vreselijk in de aandacht geweest.
Misschien waren velen toch bang van zijn angst ????

Ik ben een Cale-adept. Altijd al geweest sinds ik The Velvet Underground leerde kennen. Niet Lou Reeds gitaarwerk, stem & melodiën boeiden me vooral. Nee, het was John Cale die met z'n bas, z'n viool, z'n piano (denk aan Waiting For The Man) meteen m'n aandacht trok. Dit zette me meteen aan tot solowerk te zoeken van de beste man. Maar Cale's solowerk is een hard eitje om te kraken beste mensen. Soms gaat hij de rock-tour op, soms heeft hij iets poppier nummers, of gaat hij velvet-achtige nummers maken of maakt hij niets-klinkende nummers. Dat komt beste lezer omdat John Cale niet weet wat een compromis is. Hij zoekt altijd de extremen op. Zo ook op deze Music For A New Society.

Deze plaat is misschien wel 1 van de heftigste platen die ik heb in m'n collectie heb. Cale gaat hierop namelijk heel ver in zijn extremen zoeken. Dit is iets wat ik de beste man nooit zo heb zien doen. Ok, The Academy In Peril was ook niet meteen de meest rockende of vrolijke plaat, maar deze overtreft alles. Als we Cale's discografie even bekijken zien we dat deze plaat net na Cale's zogezegde come-back albums komt. De man had goed gescoord toen ie bij Island Records zat & probeerde dit succes te evenaren met Sabotage/Live & Honi Soit. Deze albums zetten Cale weer op de goed weg, zodat iedereen in 1982 dus weer een album in dezelfde stijl verwacht.

Niets daarvan: Cale ontslaat heel de band die hij rondom hem had & trekt nieuwe mensen aan en maakt deze minimalistische plaat. Zo doet ook zijn vrouw Risé Cale met hem mee, en laat hij haar ook meeschrijven. Zo schrijven ze bijvoorbeeld samen het nummer Damn Life. Niet meteen een vrolijk nummer om als koppel te schrijven, maar wel een nummer dat mede door de tekst, en de titel alleen al, wel de sfeer van het album reeds oproept. Want dat is wel het gevoel dat Cale bij ons luisteraars oproept: Damn Life! Eigenlijk is dit nummer vooral muzikaal opgebouwd rond een stuk uit Beethovens 9e Symfonie (welk deel lijkt me niet moeilijk te raden). Het nummer bouwt langzaam vol pijn & woede op naar het o zo bekende melodietje om nadien even (niet te lang hoor) in een rocker over te gaan. Daarna haalt de pijn & de woede weer de overhand.

In het nummer Risé, Sam And Rimsy-Korsakov horen we mevrouw Cale nog maar eens terug. Ze debiteert een tekst op een melodie die van (hoe kan het ook anders) Rimsy-Korsakov is. De Sam uit de titel is overigens Sam Shepard, de man die 2 nummers heeft mee neergepend op deze plaat (deze & If You Were Still Around).

Maar het prijsnummer op deze plaat is nog altijd (I Keep A) Close Watch. Cale's versie van een liefdesliedje. Zo puur, zo eenvoudig & toch zo mooi, zo pakkend. Het nummer grijpt je meteen en laat je niet meer los. Dit nummer gaat ook op de cd-versie over in Mama's Song. Een instrumentaaltje is dat, dat op de lp een aparte track was, maar nu het perfecte einde voor (I Keep A) Close Watch vormt. Oorspronkelijk was Mama's Song overigens een opname van een telefoongesprek tussen Cale en z'n moeder die 'Arlan y Mor' zong. Maar moeder Cale werd ziek, en zoon John besloot het er niet op te zetten, maar wel een instrumentaal met een beklemmende sfeer & dezelfde naam.

Een album dat je na beluistering achterlaat met een verlaten gevoel, vol met pijn, woede, ontreddering, ... Ik voel me zo verdomd alleen is een reactie die bij deze plaat zou passen. Een album om alleen in je zolderkamertje te draaien, alleen met je gevoelens. Luchtig en vrolijk wordt het dan ook nergens. Maar als je openstaat voor al deze zwaarmoedigheid en voor Cale's ontegensprekelijke talent, zal er een wereld voor je opengaan. Niet zeer toegankelijk deze Music For A New Society, maar wel pretentieus: ik zou niet graag in zo'n nieuwe samenleving zitten die Cale ons voorschrijft. Vrolijk kan het daar nooit worden.

Concluderend is dit voor wie er voor openstaat een meesterwerk, voor anderen is dit gewoonweg een plaat met 11 nummers over niets die niets brengen. Ik schaar mezelf graag onder de eerste groep.

Oei, als je (zoals ik) was begonnen met het bijna sprookjesachtige Cale-album Paris 1919 en dan nietsvermoedend dit album opzet, is het wel even slikken... Maar na een paar luisterbeurten blijkt ie toch wel verdomd mooi te zijn!

Cale's beste , gruwelijk mooi, bezeten, horror, ellende, honing, een doekje voor het bloeden, wat een teksten, wat een gevoel.

Zoals de grote Marc Mijlemans ooit schreef bij de recensie in Humo destijds '' bij deze plaat van Cale krijg je niet alleen zijn hart en ziel maar je krijgt er ook zijn lever erbij ''

Waanzinnig mooi .

en by the way zachary, fantastische tekst heb je daar samengesteld waarvoor dank !

(I Keep a) Close Watch vind ik een van de mooiste nummers ooit gemaakt maar de rest van het album heeft me nog niet te pakken. Kan nog komen.

Close watch schreef hij al veel eerder, op Helen of Troy staat een versie met veel toeters en bellen (strijkers en blazers). Eigen nummers en ook nummers van anderen arrangeerde hij opnieuw en bleven (blijven) jaren in zijn live repertoire opduiken. Zoals Heartbreak hotel and Hallelujah. Boeiende man, deze plaat vind ik z'n beste.

In mijn Cale-calvarie uit eigen collectie. Deze back-to-back met "Fear" gedraaid en min of meer herontdekt. Of eigenlijk: Fear was al groots, maar deze heeft eindelijk bij mij eens zijn grootsheid openbaard.'Broken Bird': wat een nummer! Eindelijk hoorde ik de kwaliteit. Ga deze nog herhaaldelijk draaien komende week. Vast een verhoging, want die desolate, wanhopige stemming staat mij erg aan. Zal wel door de zomer komen

Deze week in het topic 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis (volgens de bijlage 'De Cultuurkenner' uit De Morgen van 1999). (zie forum hier)

Het betreffende artikel uit die Cultuurkenner van 1999:
Zoals al aangegeven in het stuk van David Bowie, is John Cale al evenmin voor een (muzikaal) gat te vangen. Na zijn vertrek uit de Velvet Underground, legde John Cale een zeer bochtenrijk soloparcours af. Grillige rock ('Slow Dazzle'), klassiek georkestreerde pop ('Paris 1919') of een samenwerking met avant-gardist Terry Riley ('Church of Anthrax'): het prijkt allemaal op 's mans palmares. Het huiveringwekkende Music for a New Society is een oefening in spaarzaamheid. Met minimale middelen brengt hij tien binnenstebuiten gekeerde songs die slechts sporadisch raakpunten hebben met popmuziek. De songs bestaan zelden uit meer dan flarden instrumentatie - orgel, drums, keyboards, doedelzak... Van een bijna onvatbare schoonheid is de hernieuwde versie van een zeven jaar oud nummer, '(I Keep a) Close Watch', dat zou uitgroeien tot een van Cales bekendste liedjes. De plaat is alles behalve een vrijblijvende vormoefening. Ze heeft soms iets van de muzikale variant van het psychodrama. Zeker ook omdat de teksten verlatenheid en ontreddering oproepen. Om ervoor te zorgen dat de langspeler niet al te zwaar op de hand is, permitteert de Welshman zich af en toe een grapje. Zo verwerkt hij in 'Damn Life' elementen uit 'Land of Hope and Glory'. Music for a New Society heeft de reputatie een moeilijk te doorgronden plaat te zijn. Dat klopt, maar zodra dit ontregeld meesterwerk een luisteraar in haar klauwen vangt, laat ze hem/haar niet meer los.

Waarschijnlijk bedoelt de 'cultuurkenner' hier Land of Hope and Glory (...), maar dan moet ie nog maar eens wat meer studeren: het is Ode an die Freude (beter bekend als Alle Menschen werden Brüder) van Beethoven dat hij gebruikt in Damned Life. Aan het eind van dat nummer haalt ie zo uit dat de naald bijna van de plaat springt.

Ik heb het even nagezien, en in het betreffende artikel staat het wel juist. Over-type-foutje van deze cultuurbarbaar. Ik heb het al aangepast.
Bedankt voor de opmerking en toelichting! Het doet me plezier dat er toch ook nog aandachtige lezers zijn.

Een van mijn lievelingsplaten, dan lees je alles wat er over geschreven wordt

Ook is er een stukje Clair de Lune van Claude Debussy te horen , Cale moet zo tussendoor zijn klassieke achtergrond laten horen.

Na aanleiding van het klassiekers topic, deze plaat aantal maal beluisterd. Ik moet bekennen, dat dit toch wel een meesterwerkje is van Cale. Mooie popballades die gecombineert worden met noise, drone effecten.

Een schande dat dit meesterwerk niet meer 'nieuw' verkrijgbaar is, maar enkel tweedehands.

Weet ik, maar de versie op dit album is zoveel mooier dan die op Helen of Troy. Terwijl die toch ook niet te versmaden is.

Ik heb hem net voor het eerst opgezet. Je begrijpt dat ik nu niet meer aan huiswerk maken toekom?

Close Watch en Risé (Risah) zijn om aan te horen.

Net weer eens beluisterd nav. de lijst jaren '80 en ik moet vaststellen dat het net zo makkelijk gister opgenomen kan zijn. Tijdloos en deprimerend mooi album.

Ik heb '(I Keep A) Close Watch (includes "Mama's Song")' opgeslitst zoals het op de originele LP was. Daardoor zijn helaas de favoriete tracks van alle stemmers verloren gegaan
Maar aangezien er nu 11 tracks zijn i.p.v. 10 kunnen er 3 favorieten aangeduid worden i.p.v. 2

Goed nieuws! Deze wordt op 22/1/2016 opnieuw uitgebracht op Double Six/Domino met een paar outtakes, op 2CD samen met een complete herwerking en ze verschijnen ook allebei nog eens apart op vinyl.

Meer info: John Cale Reworks Music for a New Society as M:FANS, Reissues Original Album | News | Pitchfork Ik ben benieuwd!

Dat is zeker goed nieuws! Ik hoop stiekem dat ook zijn andere jaren tachtig albums opnieuw worden uitgebracht. Carribean Sunset, Arifician Intelligence & Honi Soit. Maar vooral die eerste, daar ben ik mijn hele leven al naar op zoek..(Liefst op CD, maar vooralsnog nooit op CD uitgekomen).

Op deze heruitgave verheug ik me zeer. Sleutelplaat in mijn verzameling.

Hoop doet leven, Robertus, maar over (de band op) Caribbean Sunset (1984) was Cale zelf bepaald niet tevreden dus ik vraag me af of dat album ooit nog een keer verschijnt. Ik heb ze tgv die release live meegemaakt en het concert was een ongeïnspireerd rommeltje van slecht ingespeelde nummers die door een norse Cale cs zonder enig contact met publiek werden afgeraffeld. Inpakken en weg wezen, zo'n sfeer.

Het feit dat deze in elk geval opnieuw wordt uitgebracht is op zich al een heel mooi feit. Het album Caribbean Sunset schijnt op zich nog best goed te zijn, maar jouw verhaal over het live-gebeuren in die tijd sluit wel aan bij wat er al over geschreven werd. Cale was in die tijd een beetje een rock 'n roll beest, maar niet persé in de goede zin van het woord geworden. Het klikte inderdaad niet met de band, maar waarom niet:

Omdat zijn bandleden 's nacht gewoon wilde slapen en Cale 24/7 de oude rebel wilde uithangen en continu wilde uitgaan. Uiteindelijk stak hij uit frustratie zijn hotelkamer in de fik. Met die man was destijds gewoon haast niet te werken. Wel interessant dat jij hem toen gezien hebt, kistenkuif.

Ik was pas aan de beurt in 2004, 2007, 2010 en 2013. Breda en Antwerpen.

In het kort:

2004: Antwerpen, Openluchttheater Rivierenhof: Solo, akoestisch. Afstandelijk, maar mooi!
2007: Breda, Mezz: Vlammende rock 'n roll show, geluid veel te hard, maar boeide niet. Na afloop signeersessie Circus Live, handje geschud en de man blijkt toch best vriendelijk.
2010: Breda, Mezz: Meer introspectieve show, veel materiaal van Paris 1919. Prachtig gespeeld, wel kort en inderdaad geen enkel contract met publiek. Maar niet afgeraffeld, kippenvel..
2013: Breda, Mezz: Opener: Hedda Gabler. Misschien wel de beste show, Cale goed geluimd, pratend met publiek, goed geluid, goede, gevarieerde setlist.

Maar dit album is een parel en dit is de kans om hem eindelijk eens in huis te halen..(Had hem op CD-r, maar die is rot)

Zo, die is binnen. Het album klinkt nog even desolaat als altijd. Maar dan beter.Twee outtakes en een nieuwe compositie als bonus. De grote verrassing is de extra plaat M:FANS met een radicale herbewerking anno 2015 van het origineel. Dat getuigt van artistieke lef en resulteert in héél andere koek: donker, ruig, dreigend, zonder de oorspronkelijke ruimtelijkheid. Eigenlijk gewoon een nieuw Cale-album... Heeft nog luistertijd nodig maar belooft veel, zo op het eerste gehoor. Het artwork is simpel en smaakvol met verduidelijkend interview en credits voor beide schijven in bijgevoegd boekje. Voorbeeldige heruitgave. Halfje erbij.

Eerste kennismaking, staat sinds gister ook op Deezer.

Het origineel en de herbewerking, samen op dubbelcd, zijn nu ook los van elkaar verkrijgbaar op vinyl.

M:FANS by John Cale | Album Review | The Line Of Best Fit - thelineofbestfit.com

In mijn studententijd in Leuven, zo tussen 2003 en 2006, maakte ik kennis met de muziek van Cale met het album Hobo Sapiens uit 2003. Niet een album dat unaniem als meesterwerk wordt betiteld, maar wel een die voor mij nog steeds van onschatbare waarde is. Sinds die tijd ben ik hem zowel in real time gaan volgen, inclusief vele concerten, waarvan twee tijdens de Black Acetate-tour, als omgekeerd chonologisch terugwerkend tot en met de Velvet Underground periode. Met name de albums Paris 1919 én alles wat hij op het label Island uitbracht (Fear, Slow Dazzle én Helen Of Troy) waren voor mij de soundtrack van die belangrijke, maar ook bij tijd en wijlen zeer moeilijke periode in mijn leven. Ik durf gerust te zeggen dat nummers als Leaving It Up To You, Fear Is A Man's Best Friend, Close Watch en de ijzingwekkende versie van Heartbreak Hotel (van Slow Dazzle) voor mij bijna gefungeerd hebben als therapie.

Uit de jaren tachtig had ik alleen Music For A New Society en Arificial Intelligence, beiden op een CDR-vodje, gekopiëerd van exemplaren uit de plaatslijke bibliotheek. Zo ging dat in die tijd, cd'tjes kopiëren, wanneer je een krappe beurs had. Alleen The Island Years en Hobo Sapiens had ik origineel. Niet wetende, dat het format CDR hooguit ongeveer een levensduur heeft van een jaar of tien...

Het zal dan waarschijnlijk ook niemand verbazen dat ik opperblij was toen ik lucht kreeg van deze re-issue.

Wel heb ik altijd een wat aparte relatie gehad met deze plaat. Die is er zo eentje waarvan je dondersgoed aanvoelt dat het een meesterwerk is waar de man zo'n beetje zijn hele ziel en zaligheid in heeft verwerkt. Maar zelfs voor iemand als ik, die als muziekconsument toch graag de grenzen opzoekt van het aangename en melancholie niet schuwt, was en is het geen gemakkelijke plaat. Toegegeven, zonder de opener, Close Watch of Changes Made had ik er niet of nauwelijks doorheen gekomen destijds. Die songs vormden de broodnodige lucht tussen het in-en-in trieste en gefragmenteerde, claustrofobische karakter van de plaat.

Zonder verder in onnodige vergelijkingen te vervallen, is de relatie die ik heb met deze plaat eigenlijk dezelfde als met een Pornography van The Cure. Meesterwerk, maar zeker niet voor achteloze consumptie. Confronterend, rauw en niets ontziend.

Ik kan dan ook zeggen dat het in zeker zin ook voor mij spannend was om het origineel na ongeveer tien jaar tijd weer eens op te zetten, zeker omdat de muziek van Cale haast een verlengstuk van mezelf was in een periode dat ik ook in zekere zin met mijn eigen demonen in gevecht was. Maar goed, als één van mijn helden het aandurft om actief opnieuw aan de slag te gaan met dit ook voor hemzelf ongetwijfeld confronterende materiaal, dan ga ik natuurlijk ook de uitdaging aan! Het onvermijdelijke mijmeren kon beginnen...

Anno nu is in elk geval gebleken dat ik minder moeite met het materiaal heb dan voorheen, maar het blijft uiterst beklemmend. Het prachtige Taking Your Life In Your Hands zet de toon, middels Cales breekbare peformance, ondersteund door louter een iel pianootje en wat schijnbaar willekeurige, omineuze geluidseffecten. Toch zet Cale je middels de prachtige melodie je nog wel enigszins in een comfortzone. Dat verdwijnt radicaal met de twee opeenvolgende tracks Thoughtless Kind en Sanctus (voorheen bekend als "Sanities"). Vrijwel alle gangbare muzikale kapstokken verdwijnen hier en je concentreren op de teksten wordt ook bemoeilijkt door van allerlei geluidsmatige stoorzenders, zoals die continue klik- en snikgeluiden in eerstgenoemde. Op de achtergrond hoor je mensen letterlijk huilen terwijl Cale zingt:

When you grow tired of the friends you make, never ever turn your back on them.


Hoe hopeloos en uitzichtloos wil je het eigenlijk hebben? Wat een bijna eng, maar ook prachtig uitgekiend concept is dit...

Sanctus is een even, zo niet, nóg meedogenlozere exercitie in menselijk verdriet en pijn. Maar tevens één van de meest fascinerende nummers op deze plaat. Al pratend tegenover een klankpallet aan drukke geluiden daalt Cale af in zijn eigen psychose, waarbij hij jou als luisteraar meesleept, als je niet uitkijkt.

Meestal wordt het mij even te veel tijdens If You Were Still Around, dat daardoor ook niet mijn favoriet is, maar gelukkig ben ik dan in de wetenschap dat het niet lang duurt voordat Close Watch zich aandient. Eigenlijk een oude song van Helen Of Troy (1975) dat voor dit album ontdaan is van alles poespas en overblijft als een juweeltje van melancholie. Toegankelijk en melodieus, maar in deze context garant voor waterlanders. De doedelzak op het eind echter laat je toch weer wat leeg en gedesoriënteerd achter.

En we vervolgen onze reis op wat vroeger kant B was. Broken Bird en Chinese Envoy zijn net iets meer songgericht, waarbij de laatste ook tegenwoordig nog regelmatig opduikt in 's mans live-setlisten. Broken Bird is opnieuw weer schrijnend verdrietig, maar Chinese Envoy dan weer wat lichter van toon. Die variaties in spanningsboog zijn door Cale in elk geval prima uitgekozen en maken dat dit album ondanks zijn bijna haast verstikkende melancholie toch gevarieerd genoeg is om met enig gemak uit te luisteren. Zo ook met het prettig uptempo, maar daarmee ook een nogal vreemde eend in de bijt, Changes Made. Een heerlijke song, waarin mij overigens wel opvalt dat Cale als zanger wel behoorlijk gegroeid is met de tijd. Niet in negatieve zin, maar sinds pakweg eind jaren negentig zingt hij wel krachtiger en ronder, vind ik. (Waar voor mij de uitvoering van Broken Bird op M: Fans anno 2015 als enige duidelijk profiteert, maar daarover later meer)

Enig minpuntje van dit album zijn de twee afsluitende tracks, waar ik tot op heden nog niet zo veel mee kan. Tijdens Damn Life bekruipt mij soms het gevoel dat ik het dan wel een beetje gehad heb met het zware gelamenteer. Wellicht is mijn grens bereikt? En Risé, Sam & Rimsky Korsakov is een experiment met zijn toenmalige vrouw, waarvoor ik hem vergeef.

De bonustracks in het kort:

Library Of Force is best indrukwekkend moet ik zeggen. Had niet misplaatst op het album, wellicht misschien in plaats van de twee afsluiters.

Thoughtless Kind en Chinese Envoy in hun naakte versies zijn mooi, maar voegen eigenlijk niet veel toe, aangezien ze in soortgelijke versies al verschenen op Fragments Of A Rainy Season.

Ik heb een 4,0 gegeven voor de hele bundel. 4,5 voor het origineel en voorlopig 3,5 voor de bewerking. Over dat laatste schrijf ik binnenkort een apart bericht. Ik volsta wel te zeggen dat ik hier en daar wel wat fronsmomentjes heb bij de herbewerking. Maar het verdient wel groot respect dat je jezelf op deze wijze durft te confronteren met je oudere werk. Cale ging en gaat nooit voor de gemakkelijke, voorspelbare weg en dat waardeer ik ook zo aan deze artiest!

Nu even mijn bevindingen aangaande M: Fans, de radicale herbewerking van Music For A New Society anno 2016.

Vooropgesteld dat het ook met deze plaat nog alle kanten opkan, ben ik voorlopig niet heel erg enthousiast over M: Fans.

De plaat begint overigens veel belovend. De prelude is prettig beklemmend en angstaanjagend. We horen een telefoongesprek tussen Cale en (vermoedelijk) zijn moeder ergens in 1982, afwisselend in het Engels en volgens mij Welsch, bijgestaan door omineuze geluiden geheel in de sfeer van Music For A New Society, maar dan net iets anders.

Dit nummer had prachtig naadloos over kunnen gaan in If You Were Still Around, maar Cale kiest toch voor fade-out gevolgd door een stilte. Misschien een stom detail, maar die twee nummers hadden een prachtige cross-fade kunnen vormen....If You Were Still Around (dat hier twee keer terugkomt) krijgen we eerst voorgeschoteld als zwaar lament gedrapeerd over opnieuw etherische geluiden en hier en daar een diepe bastoon dat perfect bijdraagt aan de dreigende sfeer. Cales' zang hier is zeer sterk, straalt authoriteit uit en is bovendien ook erg warm. If You Were Still Around is niet mijn favoriet, maar deze versie wel de beste, overstijgt ook het origineel enigszins, vooral voor wat betreft de zang.

En hier hebben we eigenlijk de angel al te pakken. of althans waar mijn probleem met deze vertolkingen een beetje zit. Van M: Fans vind ik de songs zonder percussie en effecten op de zang er heel duidelijk bovenuit steken. Die doen het meest recht aan het originele materiaal. Dat zijn dus: Prelude, If You Were Still Around (1e keer) én het fantastische Broken Bird. Cale doet bij die songs niets anders dan ze gewoon opnieuw inzingen met een niet opdringerige backing. En op die manier benadert hij de rauwe emotie van die nummers nog steeds ongeëvenaard, zeker door zijn sterke stem.

Maar die laatste gaat naar mijn zin ook wat te vaak door de autotune hier en daar. Gecombineerd met overigens wel erg knappe beats, riedels en andere toeters en bellen wordt het allemaal een behoorlijk weelderig en volle bedoeling. Nu ben ik qua neiging tot overproductie wel wat gewend van Cale en in combinatie met vlotte, catchy songs als op zijn vorige album Shifty Adventures In Nookie Wood vind ik dat verder ook prima werken. Maar ik vind even kort door de bocht al die bliepjes en productionele kwinkslagen geen recht doen aan het bronmateriaal, namelijk de ondraaglijke pijn van het leven.

Dieptepunt in dezen vind ik Close Watch, hier verworden tot een funky, contemporary R&B track met ge-autotunede vocalen en een arabische tint. Natuurlijk erg gewaagd en ook kunstzinnig, maar ik bespeur totaal niets meer van de impact van het origineel....

De diepe bariton die Cale ineens opzet in Changes Made is in eerste instantie erg prikkelend en ontzagwekkend (ik wist niet dat de man zo laag kon), maar naarmate het nummer vordert raak ik hem toch weer enigszins kwijt. Het lijkt meer op een gimmick dan op een eerbetoon aan/serieuze interpretatie van zijn eigen materiaal. En dat gevoel heb ik vooralsnog helaas bij het merendeel van de nummers, behalve diegenen waar Cale het laat bij het meest essentiële, namelijk zijn stem en piano. Broken Bird is hier een prachtige parel, die het origineel haast lijkt te doen verbleken.

Muzikaal en productioneel kun je weinig afdingen op M: Fans. Toch klinkt het voor mij allemaal wat disjointed/detached (sorry voor het gebrek aan gewoon Nederlandse woorden hiervoor), maar dan niet in de goede zin van het woord, zoals dat wel was bij Music For A New Society. Komt dit uit het brein of uit het hart? Het voelt voor mij een beetje als het eerste.

Maar goed, dit zijn mijn eerste bevindingen. Best kans dat het kwartje nog valt overigens. Daar zal ik dan over berichten, mocht dat gebeuren. Als ik hiervoor sterren had moeten geven dan was het nu nog een krappe 3 sterren en dan nog voornamelijk voor Broken Bird en If You Were Still Around (1e versie).