Fischer-Z - Word Salad (1979)

WORD SALAD 1979

De reggaelik van The Police, de branie van Talking Heads,
de hoekige neurose van XTC en de pure poplijnen van Squeeze.
John Watts verenigt het allemaal in de eerste drie albums van Fischer-Z.

Verguisd in thuisland UK (nooit een top 40 hit met name)
maar met een fijne schare fans in Duitsland en de Benelux.

Ik heb mijn 18 lievelingstracks op 1 schijfje gezet.

01. Pretty Paracetamol is een ode aan de pijnstiller.
Soepele zanglijn die in de strofes minstens zo avontuurlijk is als in het refrein.
Prominente bashaken en heel inventief inkleurende synthesizers.

02. Het aan vader opgedragen The Worker neemt ons mee
naar de meesterlijke portretschets van Ray Davies en The Kinks.
Een radiohit in de Benelux met die puntige baslijn en die warme synths.

03. Het aardige Wax Dolls was het debuut van Fischer-Z.
Het is trouwens niet eenvoudig om een singles discografie
samen te stellen van de groep. In bijna elk land andere singles.

04. Remember Russia is een beklijvende compositie.
Een meer bespiegelend nummer dat de basis zou vormen
van hun derde en meest politieke album Red Skies over Paradise.

05. The French Let Her is een erg fijne albumtrack waarin
de meer muzikale component van Fischer-Z en de punkrock component
(want ook John Watts is kind van zijn tijd) met elkaar versmelten.

06. Acrobats is het Devo moment van Fischer-Z.
Halsoverkop buitelende synthriff en basloopjes zijn de basis.
I'm an acrobat, you can't kill me zingt de onvolprezen John Watts.

Als ik op discogs rondneus, vind ik nog de volgende,
volgens mij nog nooit op CD verschenen b-kantjes tussen.

Angry Brigade (Wax Dolls), Bigger Slice Now (Remember Russia),
Kitten Curry (The Worker) en High Wire Walker (Pretty Paracetamol
dat in de UK werd uitgebracht onder de titel First Impressions).

Dat wordt dus een 12 + 4 = 16 track remaster ... waar wacht EMI nog op?

Vrolijke plaat op kant 1 met mijn absolute favoriet uit hun repertoire The Worker. Remember Russia is zeker ook een classic, maar als geheel vind ik dit album, en dan in het bijzonder kant 2, minder dan wat hier nog na zou komen.
Kant 1 is nog steeds wel springerig en fris, met naast de genomende hits ook zo´n leuk stukje als Spiders. Opener Pretty Paracetamol valt mij nu ineens voor het eerst terughorend op; stukjes uit de melodie lijken toch sterk op het latere So Long , of niet?

Springerig, dat is het woord dat altijd bij mij opkomt als ik dit album draai. En mijn persoonlijke afwijking dat het uiterlijk van het hoesontwerp in mijn beleving het innerlijk van de bijbehorende plaat inkleurt (en dus de muziekbeleving sterk beïnvloedt) kan nauwelijks beter geïllustreerd worden dan aan de hand van dit album: kleurrijke hoes, even kleurrijke muziek. (Ik zeg niet dat ik er blij mee ben dat het bij mij zo werkt, want de feestfunk van The black album van Prince paste natuurlijk absoluut niet bij de bijbehorende hoes, maar ja, wat doe je d'r aan.)

Ontzettend leuke plaat dus, ook na al die jaren nog. Kant 2 (ik stam ook nog uit het vinyltijdperk) is inderdaad wat minder (met name vanaf het negende nummer), maar het blijft allemaal toch zo uitbundig (en de plaat is ook zo snel voorbij) dat dat niet echt stoort.

Het bericht waarin Paap_Floyd zich afvraagt hoe het kan dat op zijn exemplaar Pretty Paracetamol opeens First impressions heet is al meer dan vijf jaar geleden geplaatst, maar ik zie dat hij vandaag nog op MuMe is geweest, dus hopelijk leest hij dit. Ik kan me eveneens nog herinneren dat ik indertijd bij iemand een versie met die alternatieve titel zag staan, en de eerste regel van het nummer luidde op die persing ook niet "Pretty Paracetamol, you soothe my aching brow" maar "If I ever lose control, you soothe…" En ik meen me ook te herinneren ergens gelezen te hebben dat dat was omdat meneer Paracetamol een verbod op het gebruiken van zijn produktnaam in titel en tekst van een (enigszins kritisch) liedje in een rechtszaak had afgedwongen (wellicht alleen in Canada, volgens de bevindingen van reptile71, zie diens bericht van 3 april 2009).
 

Fijn plaatje dat toch wel wat goede herinneringen naar boven brengt.Samen met Red skies over paradise vond ik dit hun beste album alhoewel John Watts' eerste twee solo albums ook zeer de moeite waard waren.Naast de geweldige singles Remember Russia en the Worker zijn ook Acrobats en the French let her erg sterk.Mooie rock/pop/wave uit vervlogen tijden.

Dit is echt een lekker album van Fischer-z! Ik ken ze vooral via mijn vader die er een best of cd van had en nu ik mijn platen collectie probeer uit te breiden kon daar deze band ook zeker niet in ontbreken.
Dit album luistert erg lekker weg, alle nummers liggen lekker in het gehoor en de band is duidelijk op top niveau bezig!!

Acrobats, Spiders & Wax Dolls zijn op dit moment mijn favorieten(na 1x draaien dus)
Fijn dit in de verzameling te hebben, er gaan veel luisterbeurten volgen!

4*

Vandaag kwam de plaat uit mijn platenkast omdat ik er blind een uittrok. Geen idee wat ik opgezet had. Bij de eerste noten was het al geen geheim meer. De plaat opent immers uiterst sterk met 'Pretty Paracetamol'. Dat blijft, ook nu bijna 40 jaar na data een ijzersterke song. Ik denk dat ik hem eens ga voorstellen om met de band te gaan spelen.

Fischer-Z kwam niet met een uniek geluid in 1979. The Police en Joe Jackson Band om maar iets te noemen, was de band al voor met de combi van punk, rock en reggae. Dat neemt niet weg dat Fischer-Z mijn favoriet van de drie werd. De andere twee hoef ik niet echt meer te horen. Fischer-Z kan nog steeds echt en is gewoon beter in mijn opinie. Het zit nog iets geraffineerder in elkaar. De teksten gaan even wat dieper.

Als ik me goed herinneren was 'The Worker' de eerste single en mijn kennismaking met de band. Welbeschouwd is dit eigenlijk een van de mindere nummers, maar mij zeer dierbaar. Het totaal opgefokte 'Acrobat' zet pas echt een punt. 'Remember Russia' is een aankondiging van iets geweldigs als 'So Long' dat in 1980 zou volgen. Waarschijnlijk het beste nummer van de band.

Kant 2 klinkt nog steeds iets minder bekend. Het viel mij op dat deze ook ijzersterk is. Kennelijk viel ik rond 1980 gewoon meer op singles. De energie van kant 1 is gewoon ook op kant 2 te vinden. Ik sluit niet uit dat er nog wel een halfje bij kan in de toekomst.

Uiteindelijk is Work Salad meer een tijdsdocument dan een classic album. Daarvoor overstijgt de muziek de tijd net niet voldoende, maar dat gezegd hebbende, blijft dit wel ijzersterk. Het doet mij meer dan veel andere, vergelijkbare platen uit deze tijd.

Als puber was ik altijd blij met de hits die Fischer-Z in Nederland scoorde, ieder afkomstig van een ander album. The Worker beet de spits af en deed met de reggae-invloeden aan The Police denken, maar dan weer heel anders.

Ik kan me herinneren hoe ik zo'n vijf jaar later op een koude winterochtend wakker werd, de radio aanzette en iedere keer het moment uitstelde waarop ik eruit moest. Toen kwam dit liedje voorbij: ik was meteen klaarwakker. Hoe mooi was dit, al lang niet gehoord. Bovendien sloeg het op de situatie waarin ik verkeerde: de plicht riep, maar de kou grimlachte mij tegemoet. Het hielp me om onder de koude dekens vandaan te kruipen en moedig de dag in te stappen. Jaren later zond de NPO deze minidocu uit, ik bleek het voor één keer goed te hebben aangevoeld.

Ook bijna 45 jaar later blijf ik dit een heerlijke plaat vinden. Elastische, soms nerveuze new wave met als speerpunten de venijnige (kop)stem van John Watts, de ranke toetsenklanken van Steve Skolnik en de frequente reggae-invloeden. De ritmesectie houdt de boel strak bij elkaar, onopvallend en knap tegelijk smeden Dave Graham en Steve Liddle de muzikale invloeden tot één geheel. De buiten- en binnenhoes zijn ook fraai en passend bij een plaat als deze.

De A-kant is de beste, met het ene na het andere hoogtepunt en bovendien veel variatie in stijlen en tempo’s. Lekker geproduceerd door Mike Howlett, die met dit knoppendebuut meteen een toonaangevende producer werd in de wave. Het einde van The Worker bijvoorbeeld blijft magistraal: eerst het liedje wegfaden om het vervolgens nog even te laten terugkomen.

De hoogtepunten van de B-kant: op Lies hoor ik eigenwijze toetsenpartijen die aan The Stranglers doen denken. Zou die band van invloed zijn geweest?
Bij Wax Dolls zing ik hier en daar Kids in America van Kim Wilde mee, wat niet de bedoeling zal zijn geweest maar de akkoordenprogressie lijkt erop. Vrolijk en energiek, twee van de sferen op dit album en opnieuw heerlijke keyboardlijnen. Ook Nice to Know vind ik nog altijd erg lekker, mede omdat Watts hier dreigend-laag zingt. Afsluiter Lemmings groeit met zijn afwisseling bij elke draaibeurt.

Anno 2022 zou je de muziek kunnen omschrijven als het kind dat The Stranglers en The Police samen kregen. Biologische en historische nonsens natuurlijk, maar deze tijdgenoten maakten met Word Salad (mooie titel!) een heerlijke semi-klassieker.