Fischer-Z - Word Salad (1979)

Vet debuut van deze Britse wavepopband. Ik moet zeggen dat ik kant 1 toch stukken beter vind als kant 2. Dr staan toch net wat meer juweeltjes op die plaatkant. Het opgefokte Acrobats, het lekkere The Worker, The French let her...maar een verdomd goeie plaat dit hoor. Vooral de toetsen van Steve Skolnik geven de band toch een heel karakteristieke sound in hun beginperiode. Ik zag ze een paar jaar geleden live op een Belgisch festival. Te gek om hun klassiekers live te horen maar ze hadden geen toetsenist bij en dat was toch wel erg jammer.

Binnen de tijdsgeest (eind jaren 70) is dit album wel één van de betere moet ik zeggen. Tijdsbewust maar wel een eigen gezicht. Deze trend zetten ze voort op hun opvolger Going deaf for a living...

Sjonge wat een laag gemiddelde. Dit is een topplaat!!

4*

Helemaal mee eens, prachtig debuut

De eerste van het groepje van John Watts.
En ook hun beste vind ik.

Hebben we in onze jeugdhuisdagen plat gedraaid.

Dit is puur jeugdsentiment.

4.5 sterren voor tijdloos plaatje! **** 1/2

Ik heb zojuist de LP kunnen bemachtigen en direct viel me op dat "Pretty Paracetamol" daar "First impressions" heet. De tekst is vrijwel hetzelfde op enkele plekken na. Ik vind het maar apart Ik ga dit eens uitzoeken.

Hoorde vandaag iets nieuws van John Watts op de radio en moest uiteraard terugdenken aan deze, wat puur jeugdsentiment voor me betekent...

O ja, die nieuwe vond ik best aardig, om niet te zeggen : goed!

Bij het opruimen van mijn platenkast nog eens op dit vreemde new wave debuut "Word Salad" van Fisher Z uit 1979 gestoten.

Het moet gezegd, hier en daar klinkt deze lp behoorlijk gedateerd maar na bijna 30 jaar blijven er wel ettelijke songs moeiteloos overeind: The Worker, Pretty Paracetamol en vooral Remember Russia hebben eeuwigheidswaarde en verdienen terecht het etiket "Classic Rock".

John Watts en de zijnen waren vooral erg populair in de lage landen en Watts toert nog met de regelmaat van een klok in de culturele centra en kan daarbij nog steeds rekenen op een hondstrouwe aanhang (...met buikje en achteruitschrijdende haarlijn).

Centraal bij Fischer-Z (Fisher’s Z’ beschrijft betrouwbaarheidsintervallen in correlaties). staat John Watts die ook verantwoordelijk is voor de intelligente combinatie van rock, reggae, melodie en - vooral - lyrics.

John Watts heeft ook een aantal goede solo alben gemaakt maar ook met zijn band Cry success gehad.

Aardig debuut van een band die ik toen erg goed vond. The Worker en Remember Russia vind ik nog steeds erg goed. Acrobats is ook goed en Spiders is gewoon grappig. Verder heeft ieder nummer wel iets speciaals. De invoeden variëren van reggea en new wave tot gitaarrock. De kenmerkende zang van John Watts maakt het af. De latere werkstukken Going Deaf For A Living en Red Skies Over Paradise overtreffen dit album wel ruimschoots.

Vond het in 1979 al een prachtplaat. Eigenlijk sterker dan al het latere werk.

Prima opener van Fischer z, met leuke up-tempo en enigszins opbeurende muziek. Wave-achtig met wat electronica.

Je kocht in twee jaar tijd 3 LP's van Fischer Z (hierna kwam nog Going deaf for a living, daarna Red skies over paradise) en toen.............hield de band op er mee te bestaan.

Dat wil zeggen, het had veel succes op het vasteland (Nederland en België, Duitsland) maar in Engeland werd het niets. John Watts heeft toen "uit gebrek aan erkenning" er maar een punt achter gezet, ondanks bovengenoemd succes en is een solo-carriere gestart.

Dat werd maar een matig vervolg en besloten werd Fischer Z weer nieuw leven in te blazen. Maar de band, die een ongekende potentie in die tijd had, kon niet meer artistiek en commerceel op de rails worden gezet, zoals bij de eerste drie LP's het geval was. Jammer, de meesten onder ons zullen alleen de eerste drie LP's/cd's hebben.

Ik beschouw Watts' besluit nog steeds als één van de grootste blunders uit de geschiedenis van de rock, omdat ik er van overtuigd ben dat Fischer Z hele grote roem had kunnen vergaren, de kans heeft laten liggen.

Acrobats, Waxdoll, the French let her en de single the worker: ik ken ze nog steeds van buiten.

Je hebt een Canadese uitvoering: deze denk ik.

Inderdaad super debuut, met Nice to Know als rare vogel op de lp.

Ik hou echt van Nice To Know. Maar misschien hou ik van rare vogels. Ja, ik denk het wel, want ik ben dol op het complete oeuvre van John Watts. Een rare vogel bij uitstek.

Ik vind Nice to Know ook geweldig, maar dit klinkt bijna als een hard rock nummer (zeker begin), daarom is dit een rare vogel op de elpee.
Zelf vind ik dit samen met Pretty Paracet Amol de 2 besten nummers van die elpee.

Hun eerste en voor mij nog steeds hun beste. Deze hebben we destijds in het jeugdhuis platgedraaid, terecht toch?

Ja, terecht omdat hij zo hoekig en dansbaar is.
De tweede heeft nochtans ook een paar sterke singles
en de derde is tekstueel de interessantste ... bijtende pop 'n' wave.

Prettig verrast door dit Fischer-Z, die met The Worker een popklassieker hebben neergezet, aan het eind van de jaren zeventig, op de rand van een 'nieuw' begin. Her en der proef ik nog de naweeen van de punk. Maar het is een degelijke, nu nog steeds frisse plaat, met een aantal zeer sterke nummers.
Pretty Paracetamol is i.m.o. ook een klassieker en welhaast een liefdesbetoog aan dit o zo beroemde farmaceutische snoepje. Arcrobats en tuurlijk ook The Worker, dat zanger John Watts geschreven heeft a.d.h.v. zijn vader die elke dag volgens een bepaald stramien naar zijn werk ging.
Ik vind kant A idd. de betere nummers hebben, die stuk voor stuk de aandacht trekken, daar waar kant B dat wat minder heeft.
Een klasse debuut, die nu nog steeds fier overeind blijft.

WORD SALAD 1979

De reggaelik van The Police, de branie van Talking Heads,
de hoekige neurose van XTC en de pure poplijnen van Squeeze.
John Watts verenigt het allemaal in de eerste drie albums van Fischer-Z.

Verguisd in thuisland UK (nooit een top 40 hit met name)
maar met een fijne schare fans in Duitsland en de Benelux.

Ik heb mijn 18 lievelingstracks op 1 schijfje gezet.

01. Pretty Paracetamol is een ode aan de pijnstiller.
Soepele zanglijn die in de strofes minstens zo avontuurlijk is als in het refrein.
Prominente bashaken en heel inventief inkleurende synthesizers.

02. Het aan vader opgedragen The Worker neemt ons mee
naar de meesterlijke portretschets van Ray Davies en The Kinks.
Een radiohit in de Benelux met die puntige baslijn en die warme synths.

03. Het aardige Wax Dolls was het debuut van Fischer-Z.
Het is trouwens niet eenvoudig om een singles discografie
samen te stellen van de groep. In bijna elk land andere singles.

04. Remember Russia is een beklijvende compositie.
Een meer bespiegelend nummer dat de basis zou vormen
van hun derde en meest politieke album Red Skies over Paradise.

05. The French Let Her is een erg fijne albumtrack waarin
de meer muzikale component van Fischer-Z en de punkrock component
(want ook John Watts is kind van zijn tijd) met elkaar versmelten.

06. Acrobats is het Devo moment van Fischer-Z.
Halsoverkop buitelende synthriff en basloopjes zijn de basis.
I'm an acrobat, you can't kill me zingt de onvolprezen John Watts.

Als ik op discogs rondneus, vind ik nog de volgende,
volgens mij nog nooit op CD verschenen b-kantjes tussen.

Angry Brigade (Wax Dolls), Bigger Slice Now (Remember Russia),
Kitten Curry (The Worker) en High Wire Walker (Pretty Paracetamol
dat in de UK werd uitgebracht onder de titel First Impressions).

Dat wordt dus een 12 + 4 = 16 track remaster ... waar wacht EMI nog op?

Vrolijke plaat op kant 1 met mijn absolute favoriet uit hun repertoire The Worker. Remember Russia is zeker ook een classic, maar als geheel vind ik dit album, en dan in het bijzonder kant 2, minder dan wat hier nog na zou komen.
Kant 1 is nog steeds wel springerig en fris, met naast de genomende hits ook zo´n leuk stukje als Spiders. Opener Pretty Paracetamol valt mij nu ineens voor het eerst terughorend op; stukjes uit de melodie lijken toch sterk op het latere So Long , of niet?

De beste van de drie klassieke albums. De mix tussen de energieke punky riffs, en het frisse keyboardspel werkt bijzonder goed, en (gelukkig niet zulke trage) reggae wordt ingezet als prettige afwisseling. John Watts kenmerkende stem klinkt hier naar mijn mening ook optimaal.

Heerlijke plaat, en melodisch net een tikkeltje sterker dan de twee opvolgers.

Tja, The Worker was zo'n single die meteen aansprak vanwege het vernieuwende geluid.
De toetsen van Steve Skolnik en het stemgeluid van John Watts waren bepalend.
Na al die jaren blijven als hoogtepunten The Worker en Waxdolls als beste nummers staan.

Hoe zat het ook al weer met die Steve Skolnik, was er op de volgende plaat toch al niet meer bij?

Derde album niet meer, daarop deed Watts alle keyboards zelf.

Springerig, dat is het woord dat altijd bij mij opkomt als ik dit album draai. En mijn persoonlijke afwijking dat het uiterlijk van het hoesontwerp in mijn beleving het innerlijk van de bijbehorende plaat inkleurt (en dus de muziekbeleving sterk beïnvloedt) kan nauwelijks beter geïllustreerd worden dan aan de hand van dit album: kleurrijke hoes, even kleurrijke muziek. (Ik zeg niet dat ik er blij mee ben dat het bij mij zo werkt, want de feestfunk van The black album van Prince paste natuurlijk absoluut niet bij de bijbehorende hoes, maar ja, wat doe je d'r aan.)

Ontzettend leuke plaat dus, ook na al die jaren nog. Kant 2 (ik stam ook nog uit het vinyltijdperk) is inderdaad wat minder (met name vanaf het negende nummer), maar het blijft allemaal toch zo uitbundig (en de plaat is ook zo snel voorbij) dat dat niet echt stoort.

Het bericht waarin Paap_Floyd zich afvraagt hoe het kan dat op zijn exemplaar Pretty Paracetamol opeens First impressions heet is al meer dan vijf jaar geleden geplaatst, maar ik zie dat hij vandaag nog op MuMe is geweest, dus hopelijk leest hij dit. Ik kan me eveneens nog herinneren dat ik indertijd bij iemand een versie met die alternatieve titel zag staan, en de eerste regel van het nummer luidde op die persing ook niet "Pretty Paracetamol, you soothe my aching brow" maar "If I ever lose control, you soothe…" En ik meen me ook te herinneren ergens gelezen te hebben dat dat was omdat meneer Paracetamol een verbod op het gebruiken van zijn produktnaam in titel en tekst van een (enigszins kritisch) liedje in een rechtszaak had afgedwongen (wellicht alleen in Canada, volgens de bevindingen van reptile71, zie diens bericht van 3 april 2009).
 

Goeie vraag! Zijn meer dan leuke nummers die b-kantjes van Fischer-Z. Geeft ook wel aan op wat een hoog niveau de band destijds zat dat ze dit soort nummers gewoon "afkeurden".

Wat betreft dit album: grote klasse!

Weet nog goed hoe ik het ontdekte. Ik lag met hoge koorts in bed en besloot eens een ouwe elpee op te zetten die ik net op de zolder van mijn ouders was tegengekomen. Dat werd dus dit album. Al zwetend en ijlend hier naar liggen luisteren, mezelf afvragend of het nou door de koorts kwam of dat het gewoon best wel maffe muziek was. Even later komt mijn moeder binnen met een kopje thee: "Deze muziek lijkt me niet zo bevorderlijk voor je herstel.."

Ik heb 25 singles van Fischer Z / John Watts t/m 1985.
Hiding B-kant van So Long is ook geweldig even als Ha Ha Ha , your Fault (single Release only ) en The Rat Man

Briljant debuut.

You took a picture of the woman and me
You took a picture of the woman and me
You took a picture of the woman and me
You took a picture of the woman in me

Fijn plaatje dat toch wel wat goede herinneringen naar boven brengt.Samen met Red skies over paradise vond ik dit hun beste album alhoewel John Watts' eerste twee solo albums ook zeer de moeite waard waren.Naast de geweldige singles Remember Russia en the Worker zijn ook Acrobats en the French let her erg sterk.Mooie rock/pop/wave uit vervlogen tijden.

Het beste album van Fischer-Z dat echt een leuke new wave-band was. Opmerkelijk hoe weinig bekend deze band buiten Benelux en Duitsland is. (iets dat overigens - hoewel in wat mindere mate - ook opgeld doet voor een band als The Sound).

Ik zit elke dag op een Amerikaanse/internationale muziek-site, maar ook na ruim tien jaar is daar slechts 1 thread over Fischer-Z (met nb slechts 4 replies!) terug te vinden... Inderdaad, dat is veelzeggend. Nou ja, blijkt 'Nederland' toch eens op muziekgebied een goede smaak te hebben gehad.