Muziek / Algemeen / OORdelen
2
geplaatst: 14 oktober 2019, 10:45 uur
OOR 1987/05
cover: Vara's Nachtshow
artikels: Bangles / Gore + Oh'Dev / Rock In Coma / Marc Almond / Mantronix
Vara's Nachtshow / New Orleans / Vuurvreters / Warhol Werk
U2 - The Joshua Tree (1987)
https://www.mupload.nl/img/bns6916t.jpg
Elf nieuwe nummers en bijna allemaal beter dan alles wat de groep tot dusver op de plaat gezet heeft. Muziek die geworteld is in een rijke traditie van rock, blues en zelfs country zonder het typische eigene prijs te geven. Welbeschouwd is dit een vrij sombere en zelfs enigszins pessimistische elpee, waarmee U2 alle cynici langs de zijlijn de wapens uit handen slaat. Het is een kleurrijke en behoorlijk afwisselende plaat, die mij althans prettig heeft verrast. De Bonoboys slaan keihard toe. Riders on the storm. Vuurtorenwachters.
Bert van de Kamp *****
The Smiths - The World Won't Listen (1987)
https://www.mupload.nl/img/wt2d514z.jpg
Posters, buttons en platen zijn er te winnen voor Smithsfans die het goede antwoord weten op kwellende vragen als Morrissey koopt zijn overhemden bij?, Wat is Morrissey zijn lievelingsdrank? en The Smiths zijn mijn favoriete groep omdat... (maak de zin af in maximaal 25 woorden). The Smiths zijn niet mijn lievelingsgroep, omdat ik allergisch ben voor poseurs die de gekwelde miskende kunstenaar uithangen ondanks soms erg mooie liedjes.
Bert van de Kamp ***
Chris Isaak - Chris Isaak (1987)
https://www.mupload.nl/img/fp6r3ahx6j4.jpg
In Isaaks liedjes regent het voortdurend onheil en melancholie. Een naderende treurigheid die steevast voorkomt uit zijn onzekere liefdesrelaties. Isaak weet dat simpel (soms zelfs ronduit naïef) maar daardoor juist wel zo overtuigend te verwoorden. Aldus grijpt de plaat je na verloop van tijd toch beet met de kracht van een zijden handschoen en beginnen de uitschieters zich langzaam af te tekenen. Chris Isaak heeft in ieder geval bevestigd geen eendagsvlieg te zijn.
Herman van der Horst ****
Spacemen 3 - Sound of Confusion (1986)
https://www.mupload.nl/img/ihybq280z4lm6.jpg
Vier mannen uit Birmingham die zich op de hoesfoto hebben laten portretteren al la New York 1967. Op z'n Velvets in het zwart gestoken en de stoere zonnebril opgezet. De muziek grijpt echter terug naar een andere grote Amerikaanse stad: het Detroit van Iggy en zijn Stooges. Dus tonnen (onleesbaar) stilstaande ritmiek en zoveel (onleesbaar) in de opbouw. Jammer genoeg is (onleesbaar) niet zo'n rock and roll animal als zijn (onleesbaar) Osterberg en is gitarist Peter Gunn geen (onleesbaar).
Tom Engelshoven **
Tja... er zat een gaatje in het papier van de desbetreffende OOR.
cover: Vara's Nachtshow
artikels: Bangles / Gore + Oh'Dev / Rock In Coma / Marc Almond / Mantronix
Vara's Nachtshow / New Orleans / Vuurvreters / Warhol Werk
U2 - The Joshua Tree (1987)
https://www.mupload.nl/img/bns6916t.jpg
Elf nieuwe nummers en bijna allemaal beter dan alles wat de groep tot dusver op de plaat gezet heeft. Muziek die geworteld is in een rijke traditie van rock, blues en zelfs country zonder het typische eigene prijs te geven. Welbeschouwd is dit een vrij sombere en zelfs enigszins pessimistische elpee, waarmee U2 alle cynici langs de zijlijn de wapens uit handen slaat. Het is een kleurrijke en behoorlijk afwisselende plaat, die mij althans prettig heeft verrast. De Bonoboys slaan keihard toe. Riders on the storm. Vuurtorenwachters.
Bert van de Kamp *****
The Smiths - The World Won't Listen (1987)
https://www.mupload.nl/img/wt2d514z.jpg
Posters, buttons en platen zijn er te winnen voor Smithsfans die het goede antwoord weten op kwellende vragen als Morrissey koopt zijn overhemden bij?, Wat is Morrissey zijn lievelingsdrank? en The Smiths zijn mijn favoriete groep omdat... (maak de zin af in maximaal 25 woorden). The Smiths zijn niet mijn lievelingsgroep, omdat ik allergisch ben voor poseurs die de gekwelde miskende kunstenaar uithangen ondanks soms erg mooie liedjes.
Bert van de Kamp ***
Chris Isaak - Chris Isaak (1987)
https://www.mupload.nl/img/fp6r3ahx6j4.jpg
In Isaaks liedjes regent het voortdurend onheil en melancholie. Een naderende treurigheid die steevast voorkomt uit zijn onzekere liefdesrelaties. Isaak weet dat simpel (soms zelfs ronduit naïef) maar daardoor juist wel zo overtuigend te verwoorden. Aldus grijpt de plaat je na verloop van tijd toch beet met de kracht van een zijden handschoen en beginnen de uitschieters zich langzaam af te tekenen. Chris Isaak heeft in ieder geval bevestigd geen eendagsvlieg te zijn.
Herman van der Horst ****
Spacemen 3 - Sound of Confusion (1986)
https://www.mupload.nl/img/ihybq280z4lm6.jpg
Vier mannen uit Birmingham die zich op de hoesfoto hebben laten portretteren al la New York 1967. Op z'n Velvets in het zwart gestoken en de stoere zonnebril opgezet. De muziek grijpt echter terug naar een andere grote Amerikaanse stad: het Detroit van Iggy en zijn Stooges. Dus tonnen (onleesbaar) stilstaande ritmiek en zoveel (onleesbaar) in de opbouw. Jammer genoeg is (onleesbaar) niet zo'n rock and roll animal als zijn (onleesbaar) Osterberg en is gitarist Peter Gunn geen (onleesbaar).
Tom Engelshoven **
Tja... er zat een gaatje in het papier van de desbetreffende OOR.
0
geplaatst: 14 oktober 2019, 11:19 uur
OOR 1987/06
cover: U2
artikels: Europe / US Country / The Chills / Gregory Abbott / Beach Boys / U2 / Vuurvreters
Prince - Sign 'O' the Times (1987)
https://www.mupload.nl/img/bvsygz.jpg
De drang tot experiment is in de zestien nummers nog volop aanwezig. De kruisbestuiving laat een Prince horen die enerzijds volstrekt legitiem citeert uit de eigen catalogus en anderzijds het van hem bekende pakket met een aantal nieuwe recepten uitbreidt. In vergelijking met voorgaande elpees speelt de liefdesbeleving zich minder in de geilneef- en puberale rukkerssfeer af. Emoties worden meer uitgediept en er zijn signalen van geestelijke en lichamelijke rijping. Deze Prince is voor iedereen.
Harry van Nieuwenhoven ****
Helloween - Keeper of the Seven Keys Part I (1987)
https://www.mupload.nl/img/c6ilck57eypmk.jpg
Na het alom geprezen Walls Of Jericho is er nu een dijk van een opvolger. Op deze plaat laat Helloween een stijl horen die ergens tussen de speedmetal van Metallica en de vette melodieën van de Duitse hardrock-traditie ligt. Een verrassend concept, want dank zij die melodieën worden up-tempo stukken met veel ritmewisselingen opeens opvallend licht verteerbaar. Dankzij Keeper Of The Seven Keys: Part 1 is Helloween uitgegroeid tot een groep om U tegen te zeggen.
Mark van Schaick ****
Simply Red - Men and Women (1987)
https://www.mupload.nl/img/eh3ro2.jpg
Jazzy uitstapjes en songs over sociaal onrecht zijn vervangen door een ongedwongen klinkende verzameling funky popsongs over seks en relaties. Bovenal is de plaat stukken luider en agressiever. Dat Hucknalls eigen composities aan een wat lichtelijk vermoeiende eenvormigheid gaan lijden, neemt niet weg dat Men And Women als geheel een verdienstelijke dansplaat is. Hier wordt een gelofte ingelost die op een derde elpee uitgediept en vervolmaakt zou kunnen worden.
Herman van der Horst ***
Agent Steel - Unstoppable Force (1987)
https://www.mupload.nl/img/90en25.jpg
De sinds enige tijd vanuit Florida opererende speedmetalformatie bewijst definitief tot het toplaagje van groepen te horen dat aan die andere genre-aanduiding "trash-metal" ontstijgt. De stijl wordt gedomineerd door John Cyriis' zang. In de lagere regionen levert dat geen problemen op, maar zo gauw hij hogere partijen moet zingen klinkt het iets te onvast. Dit hoeft geen reden te zijn om de plaat zonder meer af te keuren: basis en gitaarpartijen zijn smakelijk genoeg en de productie behoedt het geheel voor herrie.
Mark van Schaick ***
Siouxsie & The Banshees - Through the Looking Glass (1987)
https://www.mupload.nl/img/54l3lmjh36.jpg
Het verrassende zit hem in de songkeuze: geen verzameling nummers met een thematische rode draad en een gelijkmatige, traceerbare herkomst die de roots van de artiest blootleggen, maar een willekeurige greep uit alle jaargetijden en windstreken. Wat is er met de songs gebeurd? Bitter weinig. Geen enkele versie bezit het bijkans onherkenbare dat een cover vaak zo leuk maakt en weinig uitvoeringen wijken af van de originelen. Niettemin valt er genoeg te beleven op deze plaat.
Erik van den Berg ***
cover: U2
artikels: Europe / US Country / The Chills / Gregory Abbott / Beach Boys / U2 / Vuurvreters
Prince - Sign 'O' the Times (1987)
https://www.mupload.nl/img/bvsygz.jpg
De drang tot experiment is in de zestien nummers nog volop aanwezig. De kruisbestuiving laat een Prince horen die enerzijds volstrekt legitiem citeert uit de eigen catalogus en anderzijds het van hem bekende pakket met een aantal nieuwe recepten uitbreidt. In vergelijking met voorgaande elpees speelt de liefdesbeleving zich minder in de geilneef- en puberale rukkerssfeer af. Emoties worden meer uitgediept en er zijn signalen van geestelijke en lichamelijke rijping. Deze Prince is voor iedereen.
Harry van Nieuwenhoven ****
Helloween - Keeper of the Seven Keys Part I (1987)
https://www.mupload.nl/img/c6ilck57eypmk.jpg
Na het alom geprezen Walls Of Jericho is er nu een dijk van een opvolger. Op deze plaat laat Helloween een stijl horen die ergens tussen de speedmetal van Metallica en de vette melodieën van de Duitse hardrock-traditie ligt. Een verrassend concept, want dank zij die melodieën worden up-tempo stukken met veel ritmewisselingen opeens opvallend licht verteerbaar. Dankzij Keeper Of The Seven Keys: Part 1 is Helloween uitgegroeid tot een groep om U tegen te zeggen.
Mark van Schaick ****
Simply Red - Men and Women (1987)
https://www.mupload.nl/img/eh3ro2.jpg
Jazzy uitstapjes en songs over sociaal onrecht zijn vervangen door een ongedwongen klinkende verzameling funky popsongs over seks en relaties. Bovenal is de plaat stukken luider en agressiever. Dat Hucknalls eigen composities aan een wat lichtelijk vermoeiende eenvormigheid gaan lijden, neemt niet weg dat Men And Women als geheel een verdienstelijke dansplaat is. Hier wordt een gelofte ingelost die op een derde elpee uitgediept en vervolmaakt zou kunnen worden.
Herman van der Horst ***
Agent Steel - Unstoppable Force (1987)
https://www.mupload.nl/img/90en25.jpg
De sinds enige tijd vanuit Florida opererende speedmetalformatie bewijst definitief tot het toplaagje van groepen te horen dat aan die andere genre-aanduiding "trash-metal" ontstijgt. De stijl wordt gedomineerd door John Cyriis' zang. In de lagere regionen levert dat geen problemen op, maar zo gauw hij hogere partijen moet zingen klinkt het iets te onvast. Dit hoeft geen reden te zijn om de plaat zonder meer af te keuren: basis en gitaarpartijen zijn smakelijk genoeg en de productie behoedt het geheel voor herrie.
Mark van Schaick ***
Siouxsie & The Banshees - Through the Looking Glass (1987)
https://www.mupload.nl/img/54l3lmjh36.jpg
Het verrassende zit hem in de songkeuze: geen verzameling nummers met een thematische rode draad en een gelijkmatige, traceerbare herkomst die de roots van de artiest blootleggen, maar een willekeurige greep uit alle jaargetijden en windstreken. Wat is er met de songs gebeurd? Bitter weinig. Geen enkele versie bezit het bijkans onherkenbare dat een cover vaak zo leuk maakt en weinig uitvoeringen wijken af van de originelen. Niettemin valt er genoeg te beleven op deze plaat.
Erik van den Berg ***
1
geplaatst: 14 oktober 2019, 11:28 uur
Wat een heerlijk topic is dit zeg! Ben nu alle vorige pagina's aan het teruglezen.
0
geplaatst: 14 oktober 2019, 12:24 uur
OOR 1987/07
cover: Jimi Hendrix
artikels: Los Lobos / Scorpions / Stump / Platoon / Test Dept.
Hendrix In Holland / Tom Verlaine / Vuurvreters
The Cult - Electric (1987)
https://www.mupload.nl/img/vty74z5n7.jpg
Alles, inclusief geestdrift en soms behoorlijk virtuoze speltechniek, staat in dienst van een zo perfect mogelijke reconstructie: songopbouw, breaks, soli, zangtechniek, arrangementen, je ziet ze zo voorbijtrekken: The Free, Led Zeppelin, Mott The Hoople, de Stones. Toegegeven, het klinkt allemaal berelekker.The Cult heeft dus in elk geval commercieel gelijk gekregen. Creatief gezien stelt Electric echter geen fluit voor en dat is en blijft na de zo avontuurlijke voorganger een loodzware dobber.
Swie Tio ***
Butthole Surfers - Locust Abortion Technician (1987)
https://www.mupload.nl/img/lbeex8oe.jpg
Wat te schrijven? Locust Abortion Technician is ontegenzeggelijk afgrijselijk, fantastisch, anarchistisch, extremistisch, hilarisch, onzinnig, explosief, ziek, hysterisch, provocerend, surreëel, autistisch, hartverscheurend, verbijsterend en meer van dat: indrukwekkend. Het is verreweg de meest veelzijdige Butthole-elpee, die in een aantal nummers, meer dan voorheen, ook recht doet aan de groep zoals we die vorig jaar live in Nederland te keer zagen gaan.
Tom Engelshoven *****
Gary Moore - Wild Frontier (1987)
https://www.mupload.nl/img/8whsg7hd170f.jpg
Met gebruikmaking van de hedendaagse productietechnieken grijpt Moore terug naar zijn muzikale roots, diep geworteld in de Ierse historie. Dat uit zich niet alleen in de toonladders die hij in zijn als altijd sublieme solo-passages te voorschijn tovert, maar is volledig doorgevoerd in zowel de sfeer als de structuur van de songs. Het trekt de laatste oneffenheden in Moore's muzikale carrière in balans.
Hans van den Heuvel ****
Joe Satriani - Not of This Earth (1986)
https://www.mupload.nl/img/oqwn3p8.jpg
Op de hoes staat hij gefotografeerd als de gemiddelde hardrockgitarist, maar de muziek die de plaat vult is verre van dat. Meerdere stukken zijn verwant aan de jazzrock van Allan Holdsworth, met dit verschil dat de basis aanmerkelijk rechtlijniger is. Ook schrikt Joe niet terug voor een aanstekelijk poppy melodietje of een verstild solostuk. De markt lijkt meer dan ooit open te liggen voor complexe gitaarmuziek en Joe Satriani heeft hierin een stem die origineel genoeg is om de aandacht te trekken.
Mark van Schaick ***
cover: Jimi Hendrix
artikels: Los Lobos / Scorpions / Stump / Platoon / Test Dept.
Hendrix In Holland / Tom Verlaine / Vuurvreters
The Cult - Electric (1987)
https://www.mupload.nl/img/vty74z5n7.jpg
Alles, inclusief geestdrift en soms behoorlijk virtuoze speltechniek, staat in dienst van een zo perfect mogelijke reconstructie: songopbouw, breaks, soli, zangtechniek, arrangementen, je ziet ze zo voorbijtrekken: The Free, Led Zeppelin, Mott The Hoople, de Stones. Toegegeven, het klinkt allemaal berelekker.The Cult heeft dus in elk geval commercieel gelijk gekregen. Creatief gezien stelt Electric echter geen fluit voor en dat is en blijft na de zo avontuurlijke voorganger een loodzware dobber.
Swie Tio ***
Butthole Surfers - Locust Abortion Technician (1987)
https://www.mupload.nl/img/lbeex8oe.jpg
Wat te schrijven? Locust Abortion Technician is ontegenzeggelijk afgrijselijk, fantastisch, anarchistisch, extremistisch, hilarisch, onzinnig, explosief, ziek, hysterisch, provocerend, surreëel, autistisch, hartverscheurend, verbijsterend en meer van dat: indrukwekkend. Het is verreweg de meest veelzijdige Butthole-elpee, die in een aantal nummers, meer dan voorheen, ook recht doet aan de groep zoals we die vorig jaar live in Nederland te keer zagen gaan.
Tom Engelshoven *****
Gary Moore - Wild Frontier (1987)
https://www.mupload.nl/img/8whsg7hd170f.jpg
Met gebruikmaking van de hedendaagse productietechnieken grijpt Moore terug naar zijn muzikale roots, diep geworteld in de Ierse historie. Dat uit zich niet alleen in de toonladders die hij in zijn als altijd sublieme solo-passages te voorschijn tovert, maar is volledig doorgevoerd in zowel de sfeer als de structuur van de songs. Het trekt de laatste oneffenheden in Moore's muzikale carrière in balans.
Hans van den Heuvel ****
Joe Satriani - Not of This Earth (1986)
https://www.mupload.nl/img/oqwn3p8.jpg
Op de hoes staat hij gefotografeerd als de gemiddelde hardrockgitarist, maar de muziek die de plaat vult is verre van dat. Meerdere stukken zijn verwant aan de jazzrock van Allan Holdsworth, met dit verschil dat de basis aanmerkelijk rechtlijniger is. Ook schrikt Joe niet terug voor een aanstekelijk poppy melodietje of een verstild solostuk. De markt lijkt meer dan ooit open te liggen voor complexe gitaarmuziek en Joe Satriani heeft hierin een stem die origineel genoeg is om de aandacht te trekken.
Mark van Schaick ***
0
geplaatst: 15 oktober 2019, 00:13 uur
OOR 1987/08
cover: The Cult
artikels: Jan Wolkers / The Christians / Ethiopië / The Cult
Elisa Waut / Alison Moyet / Jimi Hendrix / Timbuk 3 / Coil
Whitesnake - 1987 (1987)
https://www.mupload.nl/img/pdw7lpm0c.jpg
Door een voorhoofdsholte-ontsteking uit roulatie gedwongen, heeft David Coverdale in totaal bijna drie jaar lang aan deze plaat kunnen werken, waardoor uitsluitend sterk songmateriaal op het vinyl terecht gekomen is. Zelden heb ik een rockdrummer zo creatief en virtuoos te keer horen gaan als Aynsley Dunbar. Nog nooit heb ik iemand zo snel horen zo functioneel horen spelen als John Sykes die in zijn eentje de vroeger Whitesnake-gitaarsecties aan barrels blaast. Een wereldplaat.
Hans van den Heuvel *****
David Bowie - Never Let Me Down (1987)
https://www.mupload.nl/img/srtv8kou.jpg
En inderdaad, het lijkt er sterk op dat Bowie de neergaande lijn heeft weten om te buigen. De plaat roept herinneringen op aan de Diamond Dogs-periode en zelfs verder terug via Ziggy Stardust naar The Man Who Sold The World, alleen het geluid is 1987. De rijke popzanger die partij kiest voor de kansarmen en zwakkeren in Tatcher-Engeland en Reagan-USA, of fel uithaalt naar milieuvervuiliers en terroristen. Sympathiek, interessant, maar het levert allerminst bloedstollende popsongs op.
Bert van de Kamp ***
Public Enemy - Yo! Bum Rush the Show (1987)
https://www.mupload.nl/img/9iq7vy.jpg
Public Enemy arriveert in een Oldsmobile en verzekerd van messen en guns breekt men massaal door de security bij een concert. Def Jam en producer Rick Rubin zijn verantwoordelijk voor het lanceren van deze zwarte funky tegenhanger van de Beastie Boys. Public Enemy beweegt zich als een gevaarlijke posse maar een visie ontbreekt. In Nederland worden rhymes gemaakt die niet onder doen voor wat Public Enemy ons via een tekstvel meedeelt. Einsturzende Neubauten meets James Brown. Dig it.
Marcel Wouter ***
Level 42 - Running in the Family (1987)
https://www.mupload.nl/img/tghain2d.jpg
De geïmproviseerde jazz rock van weleer is nog verder naar de achtergrond gedrukt ten faveure van een opvallend popgeoriënteerde mengsmering van sophisticated soul en beschaafde vibrerende funk. Het is een min of meer nieuwe instrumentale strategie, die mede dank zij de ijzersterke kwaliteit van de eigen composities en de nog steeds zeer muzikale en herkenbare wijze waarop ze worden uitgevoerd, een optimaal effect sorteert. Het is een topplaat waarmee ze vriend en vijand verrast hebben.
Harry van Nieuwenhoven *****
cover: The Cult
artikels: Jan Wolkers / The Christians / Ethiopië / The Cult
Elisa Waut / Alison Moyet / Jimi Hendrix / Timbuk 3 / Coil
Whitesnake - 1987 (1987)
https://www.mupload.nl/img/pdw7lpm0c.jpg
Door een voorhoofdsholte-ontsteking uit roulatie gedwongen, heeft David Coverdale in totaal bijna drie jaar lang aan deze plaat kunnen werken, waardoor uitsluitend sterk songmateriaal op het vinyl terecht gekomen is. Zelden heb ik een rockdrummer zo creatief en virtuoos te keer horen gaan als Aynsley Dunbar. Nog nooit heb ik iemand zo snel horen zo functioneel horen spelen als John Sykes die in zijn eentje de vroeger Whitesnake-gitaarsecties aan barrels blaast. Een wereldplaat.
Hans van den Heuvel *****
David Bowie - Never Let Me Down (1987)
https://www.mupload.nl/img/srtv8kou.jpg
En inderdaad, het lijkt er sterk op dat Bowie de neergaande lijn heeft weten om te buigen. De plaat roept herinneringen op aan de Diamond Dogs-periode en zelfs verder terug via Ziggy Stardust naar The Man Who Sold The World, alleen het geluid is 1987. De rijke popzanger die partij kiest voor de kansarmen en zwakkeren in Tatcher-Engeland en Reagan-USA, of fel uithaalt naar milieuvervuiliers en terroristen. Sympathiek, interessant, maar het levert allerminst bloedstollende popsongs op.
Bert van de Kamp ***
Public Enemy - Yo! Bum Rush the Show (1987)
https://www.mupload.nl/img/9iq7vy.jpg
Public Enemy arriveert in een Oldsmobile en verzekerd van messen en guns breekt men massaal door de security bij een concert. Def Jam en producer Rick Rubin zijn verantwoordelijk voor het lanceren van deze zwarte funky tegenhanger van de Beastie Boys. Public Enemy beweegt zich als een gevaarlijke posse maar een visie ontbreekt. In Nederland worden rhymes gemaakt die niet onder doen voor wat Public Enemy ons via een tekstvel meedeelt. Einsturzende Neubauten meets James Brown. Dig it.
Marcel Wouter ***
Level 42 - Running in the Family (1987)
https://www.mupload.nl/img/tghain2d.jpg
De geïmproviseerde jazz rock van weleer is nog verder naar de achtergrond gedrukt ten faveure van een opvallend popgeoriënteerde mengsmering van sophisticated soul en beschaafde vibrerende funk. Het is een min of meer nieuwe instrumentale strategie, die mede dank zij de ijzersterke kwaliteit van de eigen composities en de nog steeds zeer muzikale en herkenbare wijze waarop ze worden uitgevoerd, een optimaal effect sorteert. Het is een topplaat waarmee ze vriend en vijand verrast hebben.
Harry van Nieuwenhoven *****
1
geplaatst: 15 oktober 2019, 01:01 uur
OOR 1987/09
cover: Beastie Boys
artikels: Beastie Boys / Oran Juice Jones / Duran Duran + Spandau Ballet
Megadeth / Jimi Hendrix / Laibach / Tav Falco / Vuurvreters / Live '87
Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)
https://www.mupload.nl/img/m6zahz3sqyx.jpg
Lindsey Buckingham is de enige Mac die nog blijk geeft van originaliteit en vernieuwingsdrang, want de bijdragen van Christine McVie en Stevie Nicks getuigen van een nogal moeizame plichtmatigheid. Een aantal van de liedjes is beslist charmant te noemen en Tango In The Night is een schitterend opgenomen plaat, waaraan niemand zich een buil zal vallen. Dat de groep ooit nog eens boven de som van haar delen zal weten uit te stijgen valt sterk te betwijfelen. Deze Mac is slechts voor de kleine trek.
Herman van der Horst ***
cover: Beastie Boys
artikels: Beastie Boys / Oran Juice Jones / Duran Duran + Spandau Ballet
Megadeth / Jimi Hendrix / Laibach / Tav Falco / Vuurvreters / Live '87
Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)
https://www.mupload.nl/img/m6zahz3sqyx.jpg
Lindsey Buckingham is de enige Mac die nog blijk geeft van originaliteit en vernieuwingsdrang, want de bijdragen van Christine McVie en Stevie Nicks getuigen van een nogal moeizame plichtmatigheid. Een aantal van de liedjes is beslist charmant te noemen en Tango In The Night is een schitterend opgenomen plaat, waaraan niemand zich een buil zal vallen. Dat de groep ooit nog eens boven de som van haar delen zal weten uit te stijgen valt sterk te betwijfelen. Deze Mac is slechts voor de kleine trek.
Herman van der Horst ***
2
geplaatst: 15 oktober 2019, 01:36 uur
OOR 1987/10
cover: Simple Minds
artikels: Simple MInds / Robert Cray / Monty Python / Viktor Lazlo
Gary Moore / OOR's Grote Boxen Test / Nadieh / Weekend At Waikiki
The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)
https://www.mupload.nl/img/wv2nv2cc.jpg
Grootste verdienste is dat de dictatuur van Smith flink is beknot en alle groepsleden zich met componeren hebben ingelaten, hetgeen ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de immense diversiteit binnen het stilistische aspect van de songs. Kiss Me Kiss Me Kiss Me is daarmee voor de die-hard fans slechts verrukkelijk meer van hetzelfde, voor de oningewijde een perfecte kennismaking en voor ons een veilige, weldoordachte en strategisch geplaatste reuze-zoethouder die toevallig een keer positief uitpakt.
Erik van den Berg ****
Anthrax - Among the Living (1987)
https://www.mupload.nl/img/q3w88pa.jpg
Dat het muzikale kader waarin geopereerd wordt speedmetal is, maakt niet meer uit. Popjournalisten staan erg open voor nieuwe stromingen en benaderingen, zodat Anthrax nu toch wel in aller harten geslopen moet zijn. Langverwacht en toch gekomen is de opvolger van Spreading The Disease. Een vertrouwd geluid inmiddels en iets voordeliger geproduceerd dan voorheen. Gitaarriffs okee, drumwerk okee, productie okee, volume okee, inzet okee, teksten okee, hoes en credits okee, songs niet echt okee. Trek je conclusie.
Mark van Schaick ***
The Replacements - Pleased to Meet Me (1987)
https://www.mupload.nl/img/fbpphkj4.jpg
The Replacements zijn de enige Amerikaanse band die het verdient miljoenen platen te verkopen aan miljoenen tieners en ouders en autoriteiten tot wanhoop te brengen. Ik schrijf dit, terwijl ik voor de tachtigste keer naar Pleased To Meet Me zit te luisteren en me voorstel hoe Paul Westerberg vandaag weer niet gegeten heeft en alleen maar alcohol in zijn broodmagere lijf heeft gegoten. Misschien was dat wel nodig om de beste rock and roll plaat van het jaar te maken.
Tom Engelshoven *****
Bryan Adams - Into the Fire (1987)
https://www.mupload.nl/img/bc80sfwuen.jpg
Adams gezicht lijkt beduidend aan karakter gewonnen te hebben, onder meer ook door zijn enerzijds contemplatieve, anderzijds agressieve tekstuele benadering. Die haakt veelvuldig in op de wereldse vraagstukken. In het verleden heeft Adams meermaals bewezen een goede popsong in elkaar te kunnen zetten. Op Reckless slipte er nog wel een achterblijvertje tussendoor, maar ook dat is op Into The Fire niet gebeurd. Het enige nadeel is dan ook dat door de constante kwaliteit de uitschieters minder opvallen.
Hans van den Heuvel ****
cover: Simple Minds
artikels: Simple MInds / Robert Cray / Monty Python / Viktor Lazlo
Gary Moore / OOR's Grote Boxen Test / Nadieh / Weekend At Waikiki
The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)
https://www.mupload.nl/img/wv2nv2cc.jpg
Grootste verdienste is dat de dictatuur van Smith flink is beknot en alle groepsleden zich met componeren hebben ingelaten, hetgeen ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de immense diversiteit binnen het stilistische aspect van de songs. Kiss Me Kiss Me Kiss Me is daarmee voor de die-hard fans slechts verrukkelijk meer van hetzelfde, voor de oningewijde een perfecte kennismaking en voor ons een veilige, weldoordachte en strategisch geplaatste reuze-zoethouder die toevallig een keer positief uitpakt.
Erik van den Berg ****
Anthrax - Among the Living (1987)
https://www.mupload.nl/img/q3w88pa.jpg
Dat het muzikale kader waarin geopereerd wordt speedmetal is, maakt niet meer uit. Popjournalisten staan erg open voor nieuwe stromingen en benaderingen, zodat Anthrax nu toch wel in aller harten geslopen moet zijn. Langverwacht en toch gekomen is de opvolger van Spreading The Disease. Een vertrouwd geluid inmiddels en iets voordeliger geproduceerd dan voorheen. Gitaarriffs okee, drumwerk okee, productie okee, volume okee, inzet okee, teksten okee, hoes en credits okee, songs niet echt okee. Trek je conclusie.
Mark van Schaick ***
The Replacements - Pleased to Meet Me (1987)
https://www.mupload.nl/img/fbpphkj4.jpg
The Replacements zijn de enige Amerikaanse band die het verdient miljoenen platen te verkopen aan miljoenen tieners en ouders en autoriteiten tot wanhoop te brengen. Ik schrijf dit, terwijl ik voor de tachtigste keer naar Pleased To Meet Me zit te luisteren en me voorstel hoe Paul Westerberg vandaag weer niet gegeten heeft en alleen maar alcohol in zijn broodmagere lijf heeft gegoten. Misschien was dat wel nodig om de beste rock and roll plaat van het jaar te maken.
Tom Engelshoven *****
Bryan Adams - Into the Fire (1987)
https://www.mupload.nl/img/bc80sfwuen.jpg
Adams gezicht lijkt beduidend aan karakter gewonnen te hebben, onder meer ook door zijn enerzijds contemplatieve, anderzijds agressieve tekstuele benadering. Die haakt veelvuldig in op de wereldse vraagstukken. In het verleden heeft Adams meermaals bewezen een goede popsong in elkaar te kunnen zetten. Op Reckless slipte er nog wel een achterblijvertje tussendoor, maar ook dat is op Into The Fire niet gebeurd. Het enige nadeel is dan ook dat door de constante kwaliteit de uitschieters minder opvallen.
Hans van den Heuvel ****
0
geplaatst: 15 oktober 2019, 09:17 uur
OOR 1987/11
cover: David Bowie
artikels: Bryan Adams / Contra-bande / David Bowie
Echo & The Bunnymen / The Visitor / Sgt Pepper Jubileert / The Mission
R.E.M. - Dead Letter Office (1987)
https://www.mupload.nl/img/j2j3qymh.jpg
R.E.M. houdt uitverkoop. Op Dead Letter Office staan alle niet op album verschenen b-kantjes van hun singles verzameld, aangevuld met een aantal curieuze opnamen die nog ergens op een plank lagen. Reden waarom muzikanten er een vrijplaats in zien voor mislukte experimenten, slechte composities, dronken grapjes en, bij hoge uitzondering, een geslaagd liedje dat buiten de context van een album is gevallen. Kortom: for collectors only.
Geert Henderickx ***
Ozzy Osbourne - Randy Rhoads Tribute (1987)
https://www.mupload.nl/img/41cs447.jpg
Randy Rhoads had alles in zich om de gitaargod te worden. Het gemak waarmee hij via een simpele aanslag een karrenvracht boventonen wist op te roepen, zijn duidelijk klassiek beïnvloede melodie-opbouw, zijn experimenten met huiveringwekkende dissonanten en zijn ongelooflijk stuwende ritmeslagjes, het was ruim voldoende om een carrière van twintig jaar op te bouwen. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. Het maakt Tribute tot een uniek document voor wie de geschiedenis van de rockgitaar een warm hart toedraagt.
Hans van den Heuvel ***
cover: David Bowie
artikels: Bryan Adams / Contra-bande / David Bowie
Echo & The Bunnymen / The Visitor / Sgt Pepper Jubileert / The Mission
R.E.M. - Dead Letter Office (1987)
https://www.mupload.nl/img/j2j3qymh.jpg
R.E.M. houdt uitverkoop. Op Dead Letter Office staan alle niet op album verschenen b-kantjes van hun singles verzameld, aangevuld met een aantal curieuze opnamen die nog ergens op een plank lagen. Reden waarom muzikanten er een vrijplaats in zien voor mislukte experimenten, slechte composities, dronken grapjes en, bij hoge uitzondering, een geslaagd liedje dat buiten de context van een album is gevallen. Kortom: for collectors only.
Geert Henderickx ***
Ozzy Osbourne - Randy Rhoads Tribute (1987)
https://www.mupload.nl/img/41cs447.jpg
Randy Rhoads had alles in zich om de gitaargod te worden. Het gemak waarmee hij via een simpele aanslag een karrenvracht boventonen wist op te roepen, zijn duidelijk klassiek beïnvloede melodie-opbouw, zijn experimenten met huiveringwekkende dissonanten en zijn ongelooflijk stuwende ritmeslagjes, het was ruim voldoende om een carrière van twintig jaar op te bouwen. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. Het maakt Tribute tot een uniek document voor wie de geschiedenis van de rockgitaar een warm hart toedraagt.
Hans van den Heuvel ***
3
geplaatst: 15 oktober 2019, 09:48 uur
OOR 1987/12
cover: Prince
artikels: The Cure / Prince / In Tua Nua / Whitesnake / David Lynch / Bad Brains / Sound Sampling
Sonic Youth - Sister (1987)
https://www.mupload.nl/img/43hezzp.jpg
Maar er is meer, zoals de ballads die door het lijzige stemgeluid van Thurston Moore op een aparte manier de sfeer van de Velvet Underground ademen, de zangpartijen van Kim Gordon die, zowel breekbaar als van een jonge-meisjes-frisheid, in samenhang met een fluisterende gitaar een erotisch te noemen spanningsveld opleveren. Sister rukt je uit elkaar, giert langs je ruggewervel en is van een sensationele prikkeling doortrokken. Een plaat als een eeuwigdurend orgasme.
Corné Evers *****
John Hiatt - Bring the Family (1987)
https://www.mupload.nl/img/asb7jtr1vblp.jpg
Zo werd het project op touw gezet door producer John Chelew, die Ry Cooder, Nick Lowe en Jim Keltner bereid vond hun medewerking te verlenen. Onmiskenbaar geïnspireerd door hun van vakmanschap en inlevingsvermogen getuigende rhythm and blues spel, durft Hiatt zich vocaal helemaal te geven, net zoals hij zich in de verrassend autobiografische teksten van zijn kwetsbare kant toont. Wroeging en angst enerzijds en loutering en hoop anderzijds wisselen elkaar af, hetgeen het album een zeldzame geladenheid geeft.
Geert Henderickx ****
Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)
https://www.mupload.nl/img/exgddt.jpg
Suzanne Vega staat in haar songs afwisselend voor en achter de camera's en tekent relaties en situaties op. Het merendeel van het materiaal wordt sober, doeltreffend ondersteund door haar eigen vierkoppige band. Ik twijfel over Vega's kansen om zo hoog te reiken als de meesters in haar league: Cohen en Mitchell. Dat niveau zal ze niet halen, maar ze ontstijgt hier definitief de rijen der imiterende, wauwelende neuzelaars met handgebreide gitaar. Vega is een talent: haar songs verdienen het door derden te worden vertolkt.
Jan-Maarten de Winter ****
Cro-Mags - The Age of Quarrel (1986)
https://www.mupload.nl/img/xc34p6ne5r7qj.jpg
De New Yorkse vijfmansformatie Cro-Mags maakte met The Age Of Quarrel een debuutelpee die het in zich heeft om een klassieker te worden. Je hoeft de teksten op de binnenhoes slechts even te bekijken om te weten dat zanger Josh Joseph zeer teleurgesteld is over de toestand in de wereld. Ieder woord spuugt hij hij je speakers uit en dat alles op een basis die evenveel aan de latere Engelse punk als aan een vroege metal à la Black Sabbath doet denken. Het klinkt allemaal heel strak en basic, maar met genoeg variatie in de songs.
Mark van Schaick ***
cover: Prince
artikels: The Cure / Prince / In Tua Nua / Whitesnake / David Lynch / Bad Brains / Sound Sampling
Sonic Youth - Sister (1987)
https://www.mupload.nl/img/43hezzp.jpg
Maar er is meer, zoals de ballads die door het lijzige stemgeluid van Thurston Moore op een aparte manier de sfeer van de Velvet Underground ademen, de zangpartijen van Kim Gordon die, zowel breekbaar als van een jonge-meisjes-frisheid, in samenhang met een fluisterende gitaar een erotisch te noemen spanningsveld opleveren. Sister rukt je uit elkaar, giert langs je ruggewervel en is van een sensationele prikkeling doortrokken. Een plaat als een eeuwigdurend orgasme.
Corné Evers *****
John Hiatt - Bring the Family (1987)
https://www.mupload.nl/img/asb7jtr1vblp.jpg
Zo werd het project op touw gezet door producer John Chelew, die Ry Cooder, Nick Lowe en Jim Keltner bereid vond hun medewerking te verlenen. Onmiskenbaar geïnspireerd door hun van vakmanschap en inlevingsvermogen getuigende rhythm and blues spel, durft Hiatt zich vocaal helemaal te geven, net zoals hij zich in de verrassend autobiografische teksten van zijn kwetsbare kant toont. Wroeging en angst enerzijds en loutering en hoop anderzijds wisselen elkaar af, hetgeen het album een zeldzame geladenheid geeft.
Geert Henderickx ****
Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)
https://www.mupload.nl/img/exgddt.jpg
Suzanne Vega staat in haar songs afwisselend voor en achter de camera's en tekent relaties en situaties op. Het merendeel van het materiaal wordt sober, doeltreffend ondersteund door haar eigen vierkoppige band. Ik twijfel over Vega's kansen om zo hoog te reiken als de meesters in haar league: Cohen en Mitchell. Dat niveau zal ze niet halen, maar ze ontstijgt hier definitief de rijen der imiterende, wauwelende neuzelaars met handgebreide gitaar. Vega is een talent: haar songs verdienen het door derden te worden vertolkt.
Jan-Maarten de Winter ****
Cro-Mags - The Age of Quarrel (1986)
https://www.mupload.nl/img/xc34p6ne5r7qj.jpg
De New Yorkse vijfmansformatie Cro-Mags maakte met The Age Of Quarrel een debuutelpee die het in zich heeft om een klassieker te worden. Je hoeft de teksten op de binnenhoes slechts even te bekijken om te weten dat zanger Josh Joseph zeer teleurgesteld is over de toestand in de wereld. Ieder woord spuugt hij hij je speakers uit en dat alles op een basis die evenveel aan de latere Engelse punk als aan een vroege metal à la Black Sabbath doet denken. Het klinkt allemaal heel strak en basic, maar met genoeg variatie in de songs.
Mark van Schaick ***
0
geplaatst: 15 oktober 2019, 11:37 uur
OOR 1987/13
cover: Iggy Pop
artikels: Iggy Pop / The Replacements / Buma / Strips / Chris Isaak / Whitney Houston
Helloïse / Pretenders / Crowded House / Four One & Only's / Tashan / Vuurvreters / Steven Van Zandt
Simple Minds - In the City of Light (1987)
https://www.mupload.nl/img/skcrimqoso.jpg
De groep heeft z'n populariteit te danken aan het vaag gedefinieerde sturm-und-drang-gevoel van hun muziek. Hier wordt dat gevoel zo doorzichtig doorgevoerd dat het omslaat in een groot zeurend Niets. Eeuwig zingen de gitaren (de hemel in) en eeuwig galmen de Fischer Chöre. Het allerergste echter is de gemanierde en bij vlagen ronduit aanstellerige voordracht van Kerr. Hoop wil hij ons hiermee verschaffen. Op kant vier is die hoop al lang en breed tot diep in de schoenen gelopen. En dat danst verdraaid rottig.
Herman van der Horst **
Neil Young & Crazy Horse - Life (1987)
https://www.mupload.nl/img/fyr16s9m.jpg
Van de rockers op dit twintigste album worden de twee loodzware ontsierd door lelijke synthesizer-klanken, terwijl de drie melodieuze in het niemendallerige blijven steken. Dank zij de resterende vier ballades slaat de kwaliteitsbalans echter toch niet naar de negatieve kant door, integendeel, want Young lijkt eindelijk op een concept te zijn gestoten waarmee hij zijn passie voor de synthesizers kan toepassen op zijn melancholische troubadourstijl. De resultaten mogen zeker voor zijn doen verrassend welluidend heten.
Geert Henderickx ***
Warren Zevon - Sentimental Hygiene (1987)
https://www.mupload.nl/img/cds8p4.jpg
Ook ditmaal slaat Zevon een agressieve toon aan, maar eveneens laat hij zich van zijn kwetsbare kant zien. Niet voor niets luidt de titel Sentimental Hygiene, een groot goed waar hij vergeefs naar op zoek lijkt te zijn. De bijtende teksten komen des te beter tot hun recht dank zij de aanstekelijke composities, die op zich dermate pakkend van melodie zijn, dat het in eerste instantie niet eens opvalt hoe ingenieus ze in elkaar steken, om maar te zwijgen van de inventieve arrangementen. Een opzienbarende comeback.
Geert Henderickx ****
Heart - Bad Animals (1987)
https://www.mupload.nl/img/c5zkekda1a6.jpg
In de eerste plaats is daar producer Ron Nevison weer. In de tweede plaats worden wederom een aantal songschrijvers te hulp geroepen. De derde overeenkomst met de vorige elpee is de afgewogen mix tussen ballades en zware rockers. Als deze ontwikkeling zich blijft voortzetten, bestaat het gevaar dat Heart weer gereduceerd wordt toe een stem in plaats van een vijftal hecht samenspelende muzikanten met een eigen geluid. Voorlopig hoort Bad Animals tot het allerbeste wat Heart in haar vijftienjarige carrière heeft gedaan.
Mark van Schaick ****
cover: Iggy Pop
artikels: Iggy Pop / The Replacements / Buma / Strips / Chris Isaak / Whitney Houston
Helloïse / Pretenders / Crowded House / Four One & Only's / Tashan / Vuurvreters / Steven Van Zandt
Simple Minds - In the City of Light (1987)
https://www.mupload.nl/img/skcrimqoso.jpg
De groep heeft z'n populariteit te danken aan het vaag gedefinieerde sturm-und-drang-gevoel van hun muziek. Hier wordt dat gevoel zo doorzichtig doorgevoerd dat het omslaat in een groot zeurend Niets. Eeuwig zingen de gitaren (de hemel in) en eeuwig galmen de Fischer Chöre. Het allerergste echter is de gemanierde en bij vlagen ronduit aanstellerige voordracht van Kerr. Hoop wil hij ons hiermee verschaffen. Op kant vier is die hoop al lang en breed tot diep in de schoenen gelopen. En dat danst verdraaid rottig.
Herman van der Horst **
Neil Young & Crazy Horse - Life (1987)
https://www.mupload.nl/img/fyr16s9m.jpg
Van de rockers op dit twintigste album worden de twee loodzware ontsierd door lelijke synthesizer-klanken, terwijl de drie melodieuze in het niemendallerige blijven steken. Dank zij de resterende vier ballades slaat de kwaliteitsbalans echter toch niet naar de negatieve kant door, integendeel, want Young lijkt eindelijk op een concept te zijn gestoten waarmee hij zijn passie voor de synthesizers kan toepassen op zijn melancholische troubadourstijl. De resultaten mogen zeker voor zijn doen verrassend welluidend heten.
Geert Henderickx ***
Warren Zevon - Sentimental Hygiene (1987)
https://www.mupload.nl/img/cds8p4.jpg
Ook ditmaal slaat Zevon een agressieve toon aan, maar eveneens laat hij zich van zijn kwetsbare kant zien. Niet voor niets luidt de titel Sentimental Hygiene, een groot goed waar hij vergeefs naar op zoek lijkt te zijn. De bijtende teksten komen des te beter tot hun recht dank zij de aanstekelijke composities, die op zich dermate pakkend van melodie zijn, dat het in eerste instantie niet eens opvalt hoe ingenieus ze in elkaar steken, om maar te zwijgen van de inventieve arrangementen. Een opzienbarende comeback.
Geert Henderickx ****
Heart - Bad Animals (1987)
https://www.mupload.nl/img/c5zkekda1a6.jpg
In de eerste plaats is daar producer Ron Nevison weer. In de tweede plaats worden wederom een aantal songschrijvers te hulp geroepen. De derde overeenkomst met de vorige elpee is de afgewogen mix tussen ballades en zware rockers. Als deze ontwikkeling zich blijft voortzetten, bestaat het gevaar dat Heart weer gereduceerd wordt toe een stem in plaats van een vijftal hecht samenspelende muzikanten met een eigen geluid. Voorlopig hoort Bad Animals tot het allerbeste wat Heart in haar vijftienjarige carrière heeft gedaan.
Mark van Schaick ****
1
geplaatst: 15 oktober 2019, 12:18 uur
OOR 1987/14+15
cover: Bladgoud
artikels: Madonna / Nick Cave / U2 / Franquin / John Hiatt / Jill Jones / Eric Leeds / North Sea Jazz Festival Jailhouse Blues / Captain Dread / Tesla / Peter Gabriel / Austin / Vuurvreters / Alpha Blondy
Roger Waters - Radio K.A.O.S. (1987)
https://www.mupload.nl/img/w4fclw2.jpg
Opnieuw van hetzelfde laken een pak: nog meer logge, apocalyptische hymnes, nog meer audio-bombast. Een enkele indrukwekkende gitaarpartij of triomfantelijke saxofoonsolo verhult geenszins dat Roger Waters als zanger en componist zo zijn beperkingen heeft. Het is weer een uiterst geconstrueerd concept over de achterlijke, maar paranormaal begaafde tweelingbroer van een werkloze mijnwerker uit Wales, die in contact treedt met een Californische DJ, die vecht tegen de hervormingen van het station waarvoor hij werkt, enz...
Bert van de Kamp ***
Whitney Houston - Whitney (1987)
https://www.mupload.nl/img/neh0772soz.jpg
Als de voortekenen niet bedriegen lijkt Whitney Houston met haar tweede elpee al hard op weg naar een nieuw gigantisch kassucces. Zwarte mainstream heavies als Narada Michael Walden, Jellybean en Michael Nasser later de beat nog iets modieuzer knippen en strijken de ballads nog iets gladder. Braaf en volgzaam laat Whitney zich de confectiesoul aanmeten die Diana Ross niet misstaat. Ondanks alle mineur zijn er ook van die verheffende momenten waarin haar stem alle andere zaken naar de achtergrond verdringt.
Jan Nauta ***
Deacon Blue - Raintown (1987)
https://www.mupload.nl/img/6pvnzorj2kopz.jpg
Raintown is Glasgow, stad van Simple Minds en Lloyd Cole. Deacon Blue wordt nogal eens vergeleken met Prefab Sprout, maar ook de vlinderdeuntjes van Cock Robin komen soms om de hoek gluren. Iedereen kent natuurlijk de single Dignity maar ook de rest van de heerlijk weg te happen liedjes stralen een zekere positiviteit uit, met helder sprankelenede gitaren en smaakvol gedoseerde toetsenbijdragen, maar een melancholische ondertoon is nooit ver weg. Deacon Blue wordt groot. Deacon Blue wordt heel groot.
Corné Evers ****
Judas Priest - Priest... Live! (1987)
https://www.mupload.nl/img/ox3uc34nbi.jpg
Iedereen en zeker zanger Rob Halford is goed op dreef, maar ondanks het feit dat alles met Sony digitale recorders werd geregistreerd, is het totaalgeluid vrij vlak. Met name de songs van Defenders Of Faith verliezen hierdoor aan kracht. De songs van het fel bekritiseerde Turbo komen daarentegen wat heavier voor de dag. Hoe dan ook , Priest... Live! is een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in een samenvatting van de hoogtepunten uit de lange carrière van deze formatie.
Mark van Schaick ***
LL Cool J - Bigger and Deffer (1987)
https://www.mupload.nl/img/cystnr.jpg
LL Cool J is de opschepper onder de opscheppers, en niet te vergeten de eerste rapper die een plaat uitbracht op het Def Jam label. Zijn eerste elpee Radio was al zeer gevaarlijk maar werd een beetje overschreeuwd door het succes van Run DMC. Het is een tijdje stil geweest rond LL Cool J maar met Bigger And Deffer vestigt hij zich weer als b-boy nummer 1. Twaalf afwisselende raps vuurt LL hier op ons af en levert daarmee de beste rap-elpee van dit moment, de enige echte.
Marcel Wouter ****
cover: Bladgoud
artikels: Madonna / Nick Cave / U2 / Franquin / John Hiatt / Jill Jones / Eric Leeds / North Sea Jazz Festival Jailhouse Blues / Captain Dread / Tesla / Peter Gabriel / Austin / Vuurvreters / Alpha Blondy
Roger Waters - Radio K.A.O.S. (1987)
https://www.mupload.nl/img/w4fclw2.jpg
Opnieuw van hetzelfde laken een pak: nog meer logge, apocalyptische hymnes, nog meer audio-bombast. Een enkele indrukwekkende gitaarpartij of triomfantelijke saxofoonsolo verhult geenszins dat Roger Waters als zanger en componist zo zijn beperkingen heeft. Het is weer een uiterst geconstrueerd concept over de achterlijke, maar paranormaal begaafde tweelingbroer van een werkloze mijnwerker uit Wales, die in contact treedt met een Californische DJ, die vecht tegen de hervormingen van het station waarvoor hij werkt, enz...
Bert van de Kamp ***
Whitney Houston - Whitney (1987)
https://www.mupload.nl/img/neh0772soz.jpg
Als de voortekenen niet bedriegen lijkt Whitney Houston met haar tweede elpee al hard op weg naar een nieuw gigantisch kassucces. Zwarte mainstream heavies als Narada Michael Walden, Jellybean en Michael Nasser later de beat nog iets modieuzer knippen en strijken de ballads nog iets gladder. Braaf en volgzaam laat Whitney zich de confectiesoul aanmeten die Diana Ross niet misstaat. Ondanks alle mineur zijn er ook van die verheffende momenten waarin haar stem alle andere zaken naar de achtergrond verdringt.
Jan Nauta ***
Deacon Blue - Raintown (1987)
https://www.mupload.nl/img/6pvnzorj2kopz.jpg
Raintown is Glasgow, stad van Simple Minds en Lloyd Cole. Deacon Blue wordt nogal eens vergeleken met Prefab Sprout, maar ook de vlinderdeuntjes van Cock Robin komen soms om de hoek gluren. Iedereen kent natuurlijk de single Dignity maar ook de rest van de heerlijk weg te happen liedjes stralen een zekere positiviteit uit, met helder sprankelenede gitaren en smaakvol gedoseerde toetsenbijdragen, maar een melancholische ondertoon is nooit ver weg. Deacon Blue wordt groot. Deacon Blue wordt heel groot.
Corné Evers ****
Judas Priest - Priest... Live! (1987)
https://www.mupload.nl/img/ox3uc34nbi.jpg
Iedereen en zeker zanger Rob Halford is goed op dreef, maar ondanks het feit dat alles met Sony digitale recorders werd geregistreerd, is het totaalgeluid vrij vlak. Met name de songs van Defenders Of Faith verliezen hierdoor aan kracht. De songs van het fel bekritiseerde Turbo komen daarentegen wat heavier voor de dag. Hoe dan ook , Priest... Live! is een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in een samenvatting van de hoogtepunten uit de lange carrière van deze formatie.
Mark van Schaick ***
LL Cool J - Bigger and Deffer (1987)
https://www.mupload.nl/img/cystnr.jpg
LL Cool J is de opschepper onder de opscheppers, en niet te vergeten de eerste rapper die een plaat uitbracht op het Def Jam label. Zijn eerste elpee Radio was al zeer gevaarlijk maar werd een beetje overschreeuwd door het succes van Run DMC. Het is een tijdje stil geweest rond LL Cool J maar met Bigger And Deffer vestigt hij zich weer als b-boy nummer 1. Twaalf afwisselende raps vuurt LL hier op ons af en levert daarmee de beste rap-elpee van dit moment, de enige echte.
Marcel Wouter ****
1
geplaatst: 15 oktober 2019, 17:34 uur
't Is tegenwoordig in de kelder te doen.
En niet meer weggestopt in dozen, maar bereikbaar opgestapeld in rekken.
1
geplaatst: 15 oktober 2019, 17:52 uur
OOR 1987/16
cover: Elvis Presley
artikels: Terence Trend D'arby / Censuur / Lil' End / Warren Zevon
Marianne Faithfull / Pet Shop Boys / Johnny Clegg / MTV / Elvis Presley
Marillion - Clutching at Straws (1987)
https://www.mupload.nl/img/5n1ded1i.jpg
Het thema behandelt de manier waarop zanger Fish het succes verwerkt dat de band na Kayleigh heeft overvallen. Nog nooit zijn z'n teksten zo direct en zo persoonlijk geweest. Plotseling krijgt de muziek een andere betekenis. Ze versterkt op perfecte wijze het hele scala aan emoties, aangereikt in de teksten. De nadruk ligt daardoor meer op de lading en functie (sfeerbepaling) van de muziek dan op de vorm van de nummers. Vanuit dit perspectief is Clutching At Straws oprechter en volwassener dan al haar voorgangers.
Edwin Ammerlaan ****
Echo & The Bunnymen - Echo & The Bunnymen (1987)
https://www.mupload.nl/img/3xg2qlwgwp27.jpg
McCullough gaf al aan, de plaat als een nieuwe start te zien, en het resultaat behelst niets meer en niets minder: hij ademt bovenal een terugkeer naar de beginperiode. Compacte, strakke en merendeels uptempo songs zonder eens poor van de hemelsbrede psychedelische arrangementen van voorganger Ocean Rain; ze maakten plaats voor een uitgekiende melange van gitaren, toetsen en percussie, hoewel dit nergens afbreuk doet aan de spanningsvelden (de melodieën) en de alom aanwezige strakheid van de songs.
Erik van den Berg ****
Testament - The Legacy (1987)
https://www.mupload.nl/img/f6qzz21zvcus.jpg
Met Testament (voorheen Legacy) moet voortaan ook serieus rekening gehouden worden. De onvolprezen Alex Perialas zat achter de knoppen en daar hij als geen andere een dodelijk hakkend gitarenoffensief kan registreren, is dat één van de grootste pluspunten van de plaat. Testament biedt daarnaast een aantal niet onverdienstelijke riffs en refreintjes. Toch heeft Testament de nummers net iets te veel geënt op die van Slayer en Metallica en dat is niet nodig met zo'n gitarensectie en een shouter als Chuck Billy.
Mark van Schaick ***
Death Angel - The Ultra-Violence (1987)
https://www.mupload.nl/img/cqnq40vuf.jpg
Leadgitarist Rob Cavestany levert de meeste riffs voor het debuut van het familieorkest Death Angel. Met de riffs zit het ook hier wel goed en tevens is de elpee afwisselend genoeg. Wat Death Angel vooralsnog nodig heeft, is het inzicht de diverse structuurtjes op een verantwoorde manier tot sterke songs te verwerken. Toch, als je in San Francisco, de bakermat van de speedmetal, je al zo jong (allemaal onder de twintig) kunt onderscheiden, dan staat je een veelbelovende toekomst te wachten.
Mark van Schaick ***
Yello - One Second (1987)
https://www.mupload.nl/img/obkgi8.jpg
Blank leeft zich uit in stijlvolle spielereien, waarin allerlei grote en kleine geluiden aaneengesmeed worden tot een organisch, aangenaam pulserend geheel, dat weliswaar à la voorgangster Stella minder avantgardistisch is dan het eerste plaatwerk, maar veel meer variatie en souplesse vertoont. De rol van Yello's gezicht Meier is beduidend kleiner dan voorheen, hetgeen verband zal houden met zijn film Snowball. Het aantal gastartiesten is daarentegen aanzienlijk vergroot. Ga ook eens vreemd.
René Megens ****
cover: Elvis Presley
artikels: Terence Trend D'arby / Censuur / Lil' End / Warren Zevon
Marianne Faithfull / Pet Shop Boys / Johnny Clegg / MTV / Elvis Presley
Marillion - Clutching at Straws (1987)
https://www.mupload.nl/img/5n1ded1i.jpg
Het thema behandelt de manier waarop zanger Fish het succes verwerkt dat de band na Kayleigh heeft overvallen. Nog nooit zijn z'n teksten zo direct en zo persoonlijk geweest. Plotseling krijgt de muziek een andere betekenis. Ze versterkt op perfecte wijze het hele scala aan emoties, aangereikt in de teksten. De nadruk ligt daardoor meer op de lading en functie (sfeerbepaling) van de muziek dan op de vorm van de nummers. Vanuit dit perspectief is Clutching At Straws oprechter en volwassener dan al haar voorgangers.
Edwin Ammerlaan ****
Echo & The Bunnymen - Echo & The Bunnymen (1987)
https://www.mupload.nl/img/3xg2qlwgwp27.jpg
McCullough gaf al aan, de plaat als een nieuwe start te zien, en het resultaat behelst niets meer en niets minder: hij ademt bovenal een terugkeer naar de beginperiode. Compacte, strakke en merendeels uptempo songs zonder eens poor van de hemelsbrede psychedelische arrangementen van voorganger Ocean Rain; ze maakten plaats voor een uitgekiende melange van gitaren, toetsen en percussie, hoewel dit nergens afbreuk doet aan de spanningsvelden (de melodieën) en de alom aanwezige strakheid van de songs.
Erik van den Berg ****
Testament - The Legacy (1987)
https://www.mupload.nl/img/f6qzz21zvcus.jpg
Met Testament (voorheen Legacy) moet voortaan ook serieus rekening gehouden worden. De onvolprezen Alex Perialas zat achter de knoppen en daar hij als geen andere een dodelijk hakkend gitarenoffensief kan registreren, is dat één van de grootste pluspunten van de plaat. Testament biedt daarnaast een aantal niet onverdienstelijke riffs en refreintjes. Toch heeft Testament de nummers net iets te veel geënt op die van Slayer en Metallica en dat is niet nodig met zo'n gitarensectie en een shouter als Chuck Billy.
Mark van Schaick ***
Death Angel - The Ultra-Violence (1987)
https://www.mupload.nl/img/cqnq40vuf.jpg
Leadgitarist Rob Cavestany levert de meeste riffs voor het debuut van het familieorkest Death Angel. Met de riffs zit het ook hier wel goed en tevens is de elpee afwisselend genoeg. Wat Death Angel vooralsnog nodig heeft, is het inzicht de diverse structuurtjes op een verantwoorde manier tot sterke songs te verwerken. Toch, als je in San Francisco, de bakermat van de speedmetal, je al zo jong (allemaal onder de twintig) kunt onderscheiden, dan staat je een veelbelovende toekomst te wachten.
Mark van Schaick ***
Yello - One Second (1987)
https://www.mupload.nl/img/obkgi8.jpg
Blank leeft zich uit in stijlvolle spielereien, waarin allerlei grote en kleine geluiden aaneengesmeed worden tot een organisch, aangenaam pulserend geheel, dat weliswaar à la voorgangster Stella minder avantgardistisch is dan het eerste plaatwerk, maar veel meer variatie en souplesse vertoont. De rol van Yello's gezicht Meier is beduidend kleiner dan voorheen, hetgeen verband zal houden met zijn film Snowball. Het aantal gastartiesten is daarentegen aanzienlijk vergroot. Ga ook eens vreemd.
René Megens ****
0
geplaatst: 15 oktober 2019, 18:32 uur
Nooit geweten dat jij zo'n groot Harry van Nieuwenhoven liefhebber bent. 
0
geplaatst: 15 oktober 2019, 18:47 uur
Bedoel jij dat hij (r.i.p.) Oor was?
Harry was ambtenaar (Economische Zaken ) en was op een gegeven moment ook verantwoordelijk voor het uitdelen van recensiemateriaal , dat deed hij volgens sommige recensenten ook als een ambtenaar.
Ik heb overigens (lezer / abonnee midden jaren '70 - 2007) Harry nooit als een Oor boegbeeld gezien.
1
geplaatst: 15 oktober 2019, 19:00 uur
Nee, ik kan mij prima vinden in zijn manier van schrijven met de lange zinnen. Dazzler heeft daar duidelijk meer moeite mee. Voor mij wordt wel bij de beste periode van OOR stil gestaan. Eigenlijk allemaal goede recensies, ook de manier van schrijven doet zeker niet gedateerd aan. In bijna alle gevallen wordt er een beeld geschept, welke nu nog steeds voor de albums geldt. De eerste OOR die ik kocht was toen The Joshua Tree van U2 uit kwam, vervolgens voor een lange periode los gekocht, en een tijdje lid geweest. Ik kocht het tijdschrift niet zozeer voor de interviews (daarvoor kocht ik de Playboy ), maar meer vanwege de recensies, en op de hoogte te zijn van nieuwe albums. Vanaf de eeuwwisseling werd het kwalitatief gezien stukken minder, en haakten ze helaas niet goed in op het internetgebeuren. Maar wat heb ik die bladen stuk gelezen.
Vandaag dit topic opnieuw opgepakt vanaf de eerste bladzijde en veel mooie stukken herlezen.
), maar meer vanwege de recensies, en op de hoogte te zijn van nieuwe albums. Vanaf de eeuwwisseling werd het kwalitatief gezien stukken minder, en haakten ze helaas niet goed in op het internetgebeuren. Maar wat heb ik die bladen stuk gelezen.Vandaag dit topic opnieuw opgepakt vanaf de eerste bladzijde en veel mooie stukken herlezen.
1
geplaatst: 15 oktober 2019, 22:42 uur
OOR 1987/17
cover: Yello
artikels: Boy George / Heart / Mutabaruka / Doors / That Petrol Emotion
Carly Simon / Firehose / Yello / La Bamba / Hoodoo Gurus
R.E.M. - Document (1987)
https://www.mupload.nl/img/222zz34h.jpg
R.E.M. laveert tussen folk en hardrock, punk en country en komt er zonder deuken uit te voorschijn. Gitarist Peter Buck schakelt moeiteloos over van sprankelende dobro- op loeiende gitaarklanken en bassist Mike Mills duikt op onverwacht plaatsen op met inventieve achtergrondkoortjes. Zelfs het ritme van een typemachine en het tikken van de klok dragen bij aan de enorme variatie die Document tot een groeiplaat van de eerste orde maken. In één woord: briljant.
Jan Vollaard *****
Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)
https://www.mupload.nl/img/pluyfn3qnysk.jpg
Zalvende violen, heroïsch trompetgeschal, Gregoriaanse koorzang, kerkklokken, op papier druipt de bombast er vanaf, maar in werkelijkheid behelst Within The Realm Of A Dying Sun een bijna onwezenlijk mooi geheel, waarbinnen de woordloze zang van Lisa Gerrard en de sombere observaties van Brendan Perry ieder een plaatkant mogen begeleiden. Dead Can Dance staat buiten de pop, maar voegt zoveel spanning en ongrijpbare toegankelijkheid aan zijn muziek toe. Juweel.
Erik van den Berg *****
Eric B. & Rakim - Paid in Full (1987)
https://www.mupload.nl/img/6t0n0su6z3.jpg
Eric B en Rakim tonen op Paid In Full duidelijk een voorliefde voor James Brown-werk en koppelen dat met een rap-stijl die verfrissend cool is tussen al het geschreeuw in Beastie-style. Hier klinken raps die goed te volgen zijn. Songs met een minimale begeleiding, alleen een basloop en een simpel tikkend drumpatroon, roepen toch de juiste spanning op: cool en dansbaar. Naast LL Cool J (hij is nu eenmaal Bigger & Deffer) de beste rap-elpee van dit moment.
Marcel Wouter ****
Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According To (1987)
https://www.mupload.nl/img/9ywvh9x.jpg
Dit soort subtiliteiten strooien D'Arby en zijn begeleiders kwistig in het rond. Voortdurend smeedt hij diverse stijlen aaneen en verlegt vaak in een en hetzelfde nummer het accent in de begeleiding. In de gedragen nummers worden gospel, blues en soul samengesmolten met de toevoeging van een vleugje akoestische en steelgitaar. Het album kent ook een paar mindere momenten, maar het neemt niet weg dat we hier te maken hebben met een veelbelovende, eigenzinnige, inventieve artiest, die ook nog een grote stem heeft.
Jan Nauta ****
Tom Waits - Franks Wild Years (1987)
https://www.mupload.nl/img/ftmaktgf03a.jpg
De plaat opent met Franks vertrek naar Reno. En dan komen we al direct aan de hoogtepunten die een orgelende en gorgelende Waits te horen geven in een broeierige muzikale atmosfeer. Op kant twee komt het bijna onvermijdelijke breekpunt. De pastiches van Amerikaanse showbiz-elementen gaan verschrikkelijk op je zenuwen werken en van die klap kom je gedurende de rest van Franks avonturen niet meer bij. Waits zingt soms iets te gemaniëreerd wat te veel afleidt van fraaie one-liners als 'never drive a car when you're dead'.
Jan-Maarten de Winter ***
Def Leppard - Hysteria (1987)
https://www.mupload.nl/img/208i2ay.jpg
Waar menige moderne zware jongens-outfit zich namelijk pleegt blind te staren op gierend en liefst zo spectaculair mogelijk gitaargeweld, heeft het Engelse vijftal alle partijen en arrangementen ondergeschikt gemaakt aan het zo goed mogelijk in stelling brengen van het songmateriaal. Dit, in combinatie met het betere jatwerk, is vormgegeven binnen een aantal regelrechte hitsongs. Het zou me niets verbazen als Leppard met deze plaat de rijen van Europe en Bon Jovi gaat versterken.
Hans van den Heuvel ****
De Dijk - Wakker in een Vreemde Wereld (1987)
https://www.mupload.nl/img/gogqeq7k.jpg
Sommige dingen hebben tijd nodig. Zo duurt het altijd een aantal jaren voor een nieuwe stroming in de popmuziek vast vorm aanneemt en ten volle gebracht en genoten kan worden. Sinds in '82 de eerste elpee De Dijk verscheen, heeft de groep zich muzikaal en vooral tekstueel dermate ontwikkeld, dat ze de vergelijking met willekeurig welke Engelstalgie, buitenlandse popgroep kan doorstaan. Zanger Huub van der Lubbe is niet bang om de Nederlandse taal te gebruiken. De Dijk is wakker. Pure rock, echte rock.
Mark van Schaick ****
Dio - Dream Evil (1987)
https://www.mupload.nl/img/oxkfaq2y93jh.jpg
Er is volop variatie in tempo. Ronnie James zingt weer uit volle borst en Goldie's gitaarspel is een fikse stap richting Blackmore. Misschien dat dit laatste aanleiding is geweest om in de productie een stap terug in de tijd te doen. Je kunt er toch van uitgaan dat Ronnie James in '87 een studio wel optimaal weet te benutten en het dus geen onkunde is die Dream Evil dat gecomprimeerde, nogal doffe geluid geeft. Dat vormt wat mij betreft een groot minpunt aan een verder sterke elpee.
Mark van Schaick ***
cover: Yello
artikels: Boy George / Heart / Mutabaruka / Doors / That Petrol Emotion
Carly Simon / Firehose / Yello / La Bamba / Hoodoo Gurus
R.E.M. - Document (1987)
https://www.mupload.nl/img/222zz34h.jpg
R.E.M. laveert tussen folk en hardrock, punk en country en komt er zonder deuken uit te voorschijn. Gitarist Peter Buck schakelt moeiteloos over van sprankelende dobro- op loeiende gitaarklanken en bassist Mike Mills duikt op onverwacht plaatsen op met inventieve achtergrondkoortjes. Zelfs het ritme van een typemachine en het tikken van de klok dragen bij aan de enorme variatie die Document tot een groeiplaat van de eerste orde maken. In één woord: briljant.
Jan Vollaard *****
Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)
https://www.mupload.nl/img/pluyfn3qnysk.jpg
Zalvende violen, heroïsch trompetgeschal, Gregoriaanse koorzang, kerkklokken, op papier druipt de bombast er vanaf, maar in werkelijkheid behelst Within The Realm Of A Dying Sun een bijna onwezenlijk mooi geheel, waarbinnen de woordloze zang van Lisa Gerrard en de sombere observaties van Brendan Perry ieder een plaatkant mogen begeleiden. Dead Can Dance staat buiten de pop, maar voegt zoveel spanning en ongrijpbare toegankelijkheid aan zijn muziek toe. Juweel.
Erik van den Berg *****
Eric B. & Rakim - Paid in Full (1987)
https://www.mupload.nl/img/6t0n0su6z3.jpg
Eric B en Rakim tonen op Paid In Full duidelijk een voorliefde voor James Brown-werk en koppelen dat met een rap-stijl die verfrissend cool is tussen al het geschreeuw in Beastie-style. Hier klinken raps die goed te volgen zijn. Songs met een minimale begeleiding, alleen een basloop en een simpel tikkend drumpatroon, roepen toch de juiste spanning op: cool en dansbaar. Naast LL Cool J (hij is nu eenmaal Bigger & Deffer) de beste rap-elpee van dit moment.
Marcel Wouter ****
Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According To (1987)
https://www.mupload.nl/img/9ywvh9x.jpg
Dit soort subtiliteiten strooien D'Arby en zijn begeleiders kwistig in het rond. Voortdurend smeedt hij diverse stijlen aaneen en verlegt vaak in een en hetzelfde nummer het accent in de begeleiding. In de gedragen nummers worden gospel, blues en soul samengesmolten met de toevoeging van een vleugje akoestische en steelgitaar. Het album kent ook een paar mindere momenten, maar het neemt niet weg dat we hier te maken hebben met een veelbelovende, eigenzinnige, inventieve artiest, die ook nog een grote stem heeft.
Jan Nauta ****
Tom Waits - Franks Wild Years (1987)
https://www.mupload.nl/img/ftmaktgf03a.jpg
De plaat opent met Franks vertrek naar Reno. En dan komen we al direct aan de hoogtepunten die een orgelende en gorgelende Waits te horen geven in een broeierige muzikale atmosfeer. Op kant twee komt het bijna onvermijdelijke breekpunt. De pastiches van Amerikaanse showbiz-elementen gaan verschrikkelijk op je zenuwen werken en van die klap kom je gedurende de rest van Franks avonturen niet meer bij. Waits zingt soms iets te gemaniëreerd wat te veel afleidt van fraaie one-liners als 'never drive a car when you're dead'.
Jan-Maarten de Winter ***
Def Leppard - Hysteria (1987)
https://www.mupload.nl/img/208i2ay.jpg
Waar menige moderne zware jongens-outfit zich namelijk pleegt blind te staren op gierend en liefst zo spectaculair mogelijk gitaargeweld, heeft het Engelse vijftal alle partijen en arrangementen ondergeschikt gemaakt aan het zo goed mogelijk in stelling brengen van het songmateriaal. Dit, in combinatie met het betere jatwerk, is vormgegeven binnen een aantal regelrechte hitsongs. Het zou me niets verbazen als Leppard met deze plaat de rijen van Europe en Bon Jovi gaat versterken.
Hans van den Heuvel ****
De Dijk - Wakker in een Vreemde Wereld (1987)
https://www.mupload.nl/img/gogqeq7k.jpg
Sommige dingen hebben tijd nodig. Zo duurt het altijd een aantal jaren voor een nieuwe stroming in de popmuziek vast vorm aanneemt en ten volle gebracht en genoten kan worden. Sinds in '82 de eerste elpee De Dijk verscheen, heeft de groep zich muzikaal en vooral tekstueel dermate ontwikkeld, dat ze de vergelijking met willekeurig welke Engelstalgie, buitenlandse popgroep kan doorstaan. Zanger Huub van der Lubbe is niet bang om de Nederlandse taal te gebruiken. De Dijk is wakker. Pure rock, echte rock.
Mark van Schaick ****
Dio - Dream Evil (1987)
https://www.mupload.nl/img/oxkfaq2y93jh.jpg
Er is volop variatie in tempo. Ronnie James zingt weer uit volle borst en Goldie's gitaarspel is een fikse stap richting Blackmore. Misschien dat dit laatste aanleiding is geweest om in de productie een stap terug in de tijd te doen. Je kunt er toch van uitgaan dat Ronnie James in '87 een studio wel optimaal weet te benutten en het dus geen onkunde is die Dream Evil dat gecomprimeerde, nogal doffe geluid geeft. Dat vormt wat mij betreft een groot minpunt aan een verder sterke elpee.
Mark van Schaick ***
0
geplaatst: 16 oktober 2019, 11:12 uur
OOR 1987/18
cover: Claw Boys Claw
artikels: Madonna + Grace / Butthole Surfers / De Zingende Chip / Sheeleyan Orphan
Claw Boys Claw / Victoria Williams / Raising Arizona / Jan Hammer / Memphis Tennesssee / Nat Kinkelstein
Michael Jackson - Bad (1987)
https://www.mupload.nl/img/igr13plfaw4k6.jpg
Het materiaal ligt grotendeels in het verlengde van de twee voorgangers. Op Bad echter moet Jacko vooral bad klinken. Daarom scheuren synklavieren en hameren de electrodrum-accenten ons van alle kanten om de oren. Het feit dat Jackson uit deze overgeproduceerde sleutelbos toch nog vier (*) verdiende hits sleept is op zich niet bad. Maar wanneer Quiny Jones op deze wijze doorgaat kunnen ze Michael Jackson voor een volgende plaat net zo door een digitale mummie vervangen.
Herman van der Horst *** / (*) het zouden er uiteindelijk geen vier maar negen worden
New Order - Substance (1987)
https://www.mupload.nl/img/l9tgtc.jpg
Het is een lange weg van die fascinerende Martin Hannett-productie naar het hedendaags gelikte gefröbel. Op die tocht vloeit menige zweetdruppel, want het kleine werk van New Order staat garant voor groot swingplezier. Van eind '85 echter zoekt New Order steeds vaker haar heil in futloze, gemakzuchtige synthidisco. Het latere werk wordt door de b-kanten van de eerste singles in zeggingskracht overtroffen. Koop daarom de CD en stel met een beetje programmeren een danscollectie van de eerste orde samen.
René Megens ***
Van Morrison - Poetic Champions Compose (1987)
https://www.mupload.nl/img/aqe0dhs.jpg
Is Van Morrison ooit zeker van zichzelf? Bijna nooit, behalve in de muziek die ook op zijn twintigste solo-elpee weer beyond good and irish mist is, al dringen "berusting" of "contemplatie" om voorrang als kwalificatie. Twijfels. Die zijn, naast de gebruikelijke thema's als het Hogere, Dromenland en Liefde ook op deze plaat weer aanwezig. Poetic Champion Compose dekt de lading. Dat daarbij herhalingen optreden is evident. Wie iets te zeggen heeft, blijft dat zijn hele leven herhalen.
Hubert van Hoof ***
10,000 Maniacs - In My Tribe (1987)
https://www.mupload.nl/img/d1phblqs1.jpg
Het fraaie van In My Tribe is dat de hormonen bijkans uit de groeven gonzen. Daarvoor verantwoordelijk is de ultrafeminiene zangeres Nathalie Merchant, wier even heldere als gepassioneerde stem lijkt te zweven boven een zich doelbewust voorstuwende begeleiding van bas, drums, een rollend orgeltje en jingle jangle gitaren. Net als bijvoorbeeld R.E.M. borduren de 10.000 Maniacs voort op de Amerikaanse folktraditie en net als R.E.M. beijveren ze zich om de overstap naar het grote publiek te wagen.
Tom Engelshoven ****
Motörhead - Rock 'N' Roll (1987)
https://www.mupload.nl/img/wgf1b2tzcuwpp.jpg
Motörhead gaat er voorlopig als vanouds tegenaan. De songs zijn goed, niemand doet moeite om het echt strak te laten klinken en Lemmy klinkt meer dan ooit als Lemmy. Nu hardrock en heavy metal hoe langer hoe meer erkenning vinden en zelfs in het huidige modebeeld schijnen te passen, wordt het hoog tijd dat Motörhead met de passende egards behandeld wordt en derhalve in vele huiskamers een ereplaats krijgt. Rock 'N' Roll is daarvoor even geschikt als zijn twaalf voorgangers.
Mark van Schaick ****
cover: Claw Boys Claw
artikels: Madonna + Grace / Butthole Surfers / De Zingende Chip / Sheeleyan Orphan
Claw Boys Claw / Victoria Williams / Raising Arizona / Jan Hammer / Memphis Tennesssee / Nat Kinkelstein
Michael Jackson - Bad (1987)
https://www.mupload.nl/img/igr13plfaw4k6.jpg
Het materiaal ligt grotendeels in het verlengde van de twee voorgangers. Op Bad echter moet Jacko vooral bad klinken. Daarom scheuren synklavieren en hameren de electrodrum-accenten ons van alle kanten om de oren. Het feit dat Jackson uit deze overgeproduceerde sleutelbos toch nog vier (*) verdiende hits sleept is op zich niet bad. Maar wanneer Quiny Jones op deze wijze doorgaat kunnen ze Michael Jackson voor een volgende plaat net zo door een digitale mummie vervangen.
Herman van der Horst *** / (*) het zouden er uiteindelijk geen vier maar negen worden
New Order - Substance (1987)
https://www.mupload.nl/img/l9tgtc.jpg
Het is een lange weg van die fascinerende Martin Hannett-productie naar het hedendaags gelikte gefröbel. Op die tocht vloeit menige zweetdruppel, want het kleine werk van New Order staat garant voor groot swingplezier. Van eind '85 echter zoekt New Order steeds vaker haar heil in futloze, gemakzuchtige synthidisco. Het latere werk wordt door de b-kanten van de eerste singles in zeggingskracht overtroffen. Koop daarom de CD en stel met een beetje programmeren een danscollectie van de eerste orde samen.
René Megens ***
Van Morrison - Poetic Champions Compose (1987)
https://www.mupload.nl/img/aqe0dhs.jpg
Is Van Morrison ooit zeker van zichzelf? Bijna nooit, behalve in de muziek die ook op zijn twintigste solo-elpee weer beyond good and irish mist is, al dringen "berusting" of "contemplatie" om voorrang als kwalificatie. Twijfels. Die zijn, naast de gebruikelijke thema's als het Hogere, Dromenland en Liefde ook op deze plaat weer aanwezig. Poetic Champion Compose dekt de lading. Dat daarbij herhalingen optreden is evident. Wie iets te zeggen heeft, blijft dat zijn hele leven herhalen.
Hubert van Hoof ***
10,000 Maniacs - In My Tribe (1987)
https://www.mupload.nl/img/d1phblqs1.jpg
Het fraaie van In My Tribe is dat de hormonen bijkans uit de groeven gonzen. Daarvoor verantwoordelijk is de ultrafeminiene zangeres Nathalie Merchant, wier even heldere als gepassioneerde stem lijkt te zweven boven een zich doelbewust voorstuwende begeleiding van bas, drums, een rollend orgeltje en jingle jangle gitaren. Net als bijvoorbeeld R.E.M. borduren de 10.000 Maniacs voort op de Amerikaanse folktraditie en net als R.E.M. beijveren ze zich om de overstap naar het grote publiek te wagen.
Tom Engelshoven ****
Motörhead - Rock 'N' Roll (1987)
https://www.mupload.nl/img/wgf1b2tzcuwpp.jpg
Motörhead gaat er voorlopig als vanouds tegenaan. De songs zijn goed, niemand doet moeite om het echt strak te laten klinken en Lemmy klinkt meer dan ooit als Lemmy. Nu hardrock en heavy metal hoe langer hoe meer erkenning vinden en zelfs in het huidige modebeeld schijnen te passen, wordt het hoog tijd dat Motörhead met de passende egards behandeld wordt en derhalve in vele huiskamers een ereplaats krijgt. Rock 'N' Roll is daarvoor even geschikt als zijn twaalf voorgangers.
Mark van Schaick ****
1
geplaatst: 16 oktober 2019, 13:21 uur
OOR 1987/19
cover: Madonna
artikels: R.E.M. / Hedda Gabler / Madonna / Def Leppard / Skateboarden / TV / Grote Prijs Special
The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)
https://www.mupload.nl/img/3u6a4yxry.jpg
Goed, Morrissey is een persoonlijkheid en een goede tekstschrijver, maar hij is ook een beetje een aansteller en een poseur. Dat je niettemin naar de muziek van The Smiths blijft luisteren ligt vooral aan de wondermooie gitaarloopjes waarmee Johnny Marr de melancholie en de ingehouden hysterie van Morrissey steeds zo treffend ondersteunt. Een menselijk afscheid kortom, van een groep waaraan wij over een paar jaar misschien nog eens met nostalgische gevoelens zullen terugdenken. Strange days, indeed.
Bert van de Kamp ****
Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)
https://www.mupload.nl/img/g3w5zb7de.jpg
De elpee is een degelijk, echter weinig vernieuwend product geworden dat bij vlagen doet terugdenken aan Wish You Were Here. Deze sprong terug in de tijd is niet verwonderlijk, want rond 1975 was Gilmour nog even verantwoordelijk voor de composities als Waters. Daarna heeft Waters het heft in handen genomen om het drie elpees niet meer af te staan. A Momentary Lapse Of Reason is een elpee voor de fans, een aanrader voor CD'ers en een tegenvaller voor iedereen die op een nieuwe, progressieve Pink Floyd gehoopt had.
Edwin Ammerlaan ***
Depeche Mode - Music for the Masses (1987)
https://www.mupload.nl/img/cel5smue.jpg
Wie tot nu toe nog de hoop gekoesterd mocht hebben dat het met de knoppen-macho's van Depeche Mode in artistiek opzicht nog wel eens een keer goed zou komen, weet met zo'n titel precies hoe de kaarten liggen. De intro's kunnen ermee door, ja. Voor het overige is het echter in elke song weer hetzelfde liedje: kauwgomballengeneuzel. Het begin is er dus. Of de rest er ooit komt waag ik te betwijfelen. Daar komt bij dat het commerciële gehalte van een zo aanfluitbaar niveau is dat zelfs de massa's er niet meer intrappen.
Corné Evers **
Pet Shop Boys - Actually (1987)
https://www.mupload.nl/img/8z530roiatvh2.jpg
Hoe schrijf je een recensie? R E C E N S I E. Ongeveer net zoals Pet Shop Boys een liedje schrijven. Tennant staat gapend op de hoes en Actually klinkt vermoeid, alsof je een blik synthesizers opentrekt. Goed, er zijn lichtpuntjes voor liefhebbers van vrijblijvende en makkelijk in het gehoor liggende hitmuziek. Voor het overige blijven de Pet Shop Boys een kleurloze, seksloze, zielloze Soft Cell imitatie, zeurend over een heartbeat op de maat van een drumcomputer met gejatte Mel & Kim geluidjes. B O R I N G, actually.
Jan Vollaard **
The Jesus and Mary Chain - Darklands (1987)
https://www.mupload.nl/img/6cof9qw.jpg
Een plaat die niet zo gek veel verschilt van Psychocandy, met dien verstande dat de feedback die twee jaar geleden een nieuwsfeit was nu ontbreekt. Waarom dan toch het woord briljant? Omdat William en Jim Reid overzicht hebben. De pophistorie is voor hen een handzaam archief waar het voor de anderen een labyrinth is. Steeds pakken ze de juiste map, de coolste ordner, het maakvolste dossier. En steeds gaat het hen om de muzikale kennis die, mits in de juiste formule gehanteerd, de ultieme popsong zal opleveren.
Tom Engelshoven *****
Aerosmith - Permanent Vacation (1987)
https://www.mupload.nl/img/vg3lsifd24tt.jpg
Dat hele Run DMC avontuur vergeten we maar even. Natuurlijk probeert Aerosmith helemaal niet om aansluiting te vinden bij huidige richtingen binnen de hardrock, nee, veeleer grijpen Steve Taylor, Joe Perry, Brad Whitford, Tom Hamilton en Joey Kramer terug naar de roots: rhythm 'n' blues, rock 'n' roll, bluesrock. Bravoure, humor en hopen rock 'n' roll, dat is Permanent Vacation. Ik kan iedereen aanraden om met deze plaat op vakantie te gaan, gegarandeerd dat de stemming er meteen goed in zit.
Mark van Schaick ****
John Cougar Mellencamp - The Lonesome Jubilee (1987)
https://www.mupload.nl/img/dcglvzvto0hdg.jpg
Het repertoire op The Lonesome Jubilee kent hoegenaamd geen niemendalletjes, waar echter tegenover staat dat er absolute hoogtepunten als op Scarecrow ontbreken. De innemende Mellencamp mag dan zeker niet het grootste licht uit de hedendaagse popmuziek zijn, hij bezit voldoende talent, integriteit en visies alsmede een onbedwingbare drang om deze uit te drangen, een welbeschouwd tamelijk zeldzame combinatie die garant staat voor goudeerlijke rock.
Geert Henderickx ***
Mick Jagger - Primitive Cool (1987)
https://www.mupload.nl/img/u5tgccgr3sel.jpg
Net als zijn solo debuut She's The Boss maakt deze opvolger maar één ding duidelijk: hoe belangrijk de inbreng van Keith Richards en Charlie Watts binnen de Stones wel is. Hun vervangers heten Jeff Beck en Simon Phillips. In technisch opzicht veel betere muzikanten, maar ze kunnen aan Jaggers vierkant gesneden rock geen spoor van karakter of atmosfeer toevoegen. Het klinkt allemaal zo neutraal als een Ikea wandkast. Mick Jagger heeft ons helemaal niets meer te vertellen. Hij klinkt als een overjarige yuppie die zich verveelt.
Herman van der Horst **
Chris Rea - Dancing with Strangers (1987)
https://www.mupload.nl/img/euhx0gg81c.jpg
Na een keer of vijf draaien schemert er een soort zuidelijke staten rhythm 'n' blues in die de composities goed bij elkaar houdt. De ballads blijven typische Chris Rea. Het lijkt alsof deze songs minder beïnvloed zijn door de muziekstijlen en artiesten die Rea bezighouden. Als tekstdichter maakt hij steeds diepere indruk, met name het reizen is een onuitputtelijke bron van inspiratie geworden. Jammer voor de mensen die een On The Beach II verwachten, maar Dancing With Strangers is gewoon een andere mooie elpee.
Mark van Schaick ***
cover: Madonna
artikels: R.E.M. / Hedda Gabler / Madonna / Def Leppard / Skateboarden / TV / Grote Prijs Special
The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)
https://www.mupload.nl/img/3u6a4yxry.jpg
Goed, Morrissey is een persoonlijkheid en een goede tekstschrijver, maar hij is ook een beetje een aansteller en een poseur. Dat je niettemin naar de muziek van The Smiths blijft luisteren ligt vooral aan de wondermooie gitaarloopjes waarmee Johnny Marr de melancholie en de ingehouden hysterie van Morrissey steeds zo treffend ondersteunt. Een menselijk afscheid kortom, van een groep waaraan wij over een paar jaar misschien nog eens met nostalgische gevoelens zullen terugdenken. Strange days, indeed.
Bert van de Kamp ****
Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)
https://www.mupload.nl/img/g3w5zb7de.jpg
De elpee is een degelijk, echter weinig vernieuwend product geworden dat bij vlagen doet terugdenken aan Wish You Were Here. Deze sprong terug in de tijd is niet verwonderlijk, want rond 1975 was Gilmour nog even verantwoordelijk voor de composities als Waters. Daarna heeft Waters het heft in handen genomen om het drie elpees niet meer af te staan. A Momentary Lapse Of Reason is een elpee voor de fans, een aanrader voor CD'ers en een tegenvaller voor iedereen die op een nieuwe, progressieve Pink Floyd gehoopt had.
Edwin Ammerlaan ***
Depeche Mode - Music for the Masses (1987)
https://www.mupload.nl/img/cel5smue.jpg
Wie tot nu toe nog de hoop gekoesterd mocht hebben dat het met de knoppen-macho's van Depeche Mode in artistiek opzicht nog wel eens een keer goed zou komen, weet met zo'n titel precies hoe de kaarten liggen. De intro's kunnen ermee door, ja. Voor het overige is het echter in elke song weer hetzelfde liedje: kauwgomballengeneuzel. Het begin is er dus. Of de rest er ooit komt waag ik te betwijfelen. Daar komt bij dat het commerciële gehalte van een zo aanfluitbaar niveau is dat zelfs de massa's er niet meer intrappen.
Corné Evers **
Pet Shop Boys - Actually (1987)
https://www.mupload.nl/img/8z530roiatvh2.jpg
Hoe schrijf je een recensie? R E C E N S I E. Ongeveer net zoals Pet Shop Boys een liedje schrijven. Tennant staat gapend op de hoes en Actually klinkt vermoeid, alsof je een blik synthesizers opentrekt. Goed, er zijn lichtpuntjes voor liefhebbers van vrijblijvende en makkelijk in het gehoor liggende hitmuziek. Voor het overige blijven de Pet Shop Boys een kleurloze, seksloze, zielloze Soft Cell imitatie, zeurend over een heartbeat op de maat van een drumcomputer met gejatte Mel & Kim geluidjes. B O R I N G, actually.
Jan Vollaard **
The Jesus and Mary Chain - Darklands (1987)
https://www.mupload.nl/img/6cof9qw.jpg
Een plaat die niet zo gek veel verschilt van Psychocandy, met dien verstande dat de feedback die twee jaar geleden een nieuwsfeit was nu ontbreekt. Waarom dan toch het woord briljant? Omdat William en Jim Reid overzicht hebben. De pophistorie is voor hen een handzaam archief waar het voor de anderen een labyrinth is. Steeds pakken ze de juiste map, de coolste ordner, het maakvolste dossier. En steeds gaat het hen om de muzikale kennis die, mits in de juiste formule gehanteerd, de ultieme popsong zal opleveren.
Tom Engelshoven *****
Aerosmith - Permanent Vacation (1987)
https://www.mupload.nl/img/vg3lsifd24tt.jpg
Dat hele Run DMC avontuur vergeten we maar even. Natuurlijk probeert Aerosmith helemaal niet om aansluiting te vinden bij huidige richtingen binnen de hardrock, nee, veeleer grijpen Steve Taylor, Joe Perry, Brad Whitford, Tom Hamilton en Joey Kramer terug naar de roots: rhythm 'n' blues, rock 'n' roll, bluesrock. Bravoure, humor en hopen rock 'n' roll, dat is Permanent Vacation. Ik kan iedereen aanraden om met deze plaat op vakantie te gaan, gegarandeerd dat de stemming er meteen goed in zit.
Mark van Schaick ****
John Cougar Mellencamp - The Lonesome Jubilee (1987)
https://www.mupload.nl/img/dcglvzvto0hdg.jpg
Het repertoire op The Lonesome Jubilee kent hoegenaamd geen niemendalletjes, waar echter tegenover staat dat er absolute hoogtepunten als op Scarecrow ontbreken. De innemende Mellencamp mag dan zeker niet het grootste licht uit de hedendaagse popmuziek zijn, hij bezit voldoende talent, integriteit en visies alsmede een onbedwingbare drang om deze uit te drangen, een welbeschouwd tamelijk zeldzame combinatie die garant staat voor goudeerlijke rock.
Geert Henderickx ***
Mick Jagger - Primitive Cool (1987)
https://www.mupload.nl/img/u5tgccgr3sel.jpg
Net als zijn solo debuut She's The Boss maakt deze opvolger maar één ding duidelijk: hoe belangrijk de inbreng van Keith Richards en Charlie Watts binnen de Stones wel is. Hun vervangers heten Jeff Beck en Simon Phillips. In technisch opzicht veel betere muzikanten, maar ze kunnen aan Jaggers vierkant gesneden rock geen spoor van karakter of atmosfeer toevoegen. Het klinkt allemaal zo neutraal als een Ikea wandkast. Mick Jagger heeft ons helemaal niets meer te vertellen. Hij klinkt als een overjarige yuppie die zich verveelt.
Herman van der Horst **
Chris Rea - Dancing with Strangers (1987)
https://www.mupload.nl/img/euhx0gg81c.jpg
Na een keer of vijf draaien schemert er een soort zuidelijke staten rhythm 'n' blues in die de composities goed bij elkaar houdt. De ballads blijven typische Chris Rea. Het lijkt alsof deze songs minder beïnvloed zijn door de muziekstijlen en artiesten die Rea bezighouden. Als tekstdichter maakt hij steeds diepere indruk, met name het reizen is een onuitputtelijke bron van inspiratie geworden. Jammer voor de mensen die een On The Beach II verwachten, maar Dancing With Strangers is gewoon een andere mooie elpee.
Mark van Schaick ***
1
geplaatst: 16 oktober 2019, 15:53 uur
OOR 1987/20
cover: Michael Jackson
artikels: Bruce Willis / The Jesus And Mary Chain / Michael Jackson / Herrie!
10.000 Maniacs / Stock Aitken & Waterman / Stax Story / Wax
Dinosaur Jr. - You're Living All over Me (1987)
https://www.mupload.nl/img/ptro8xe.jpg
Dit is Dinosaur Jr, een jeugdig trio uit Massachussetts, dat vorig jaar voor het eerst zijn opzienbarende hardcore hippiemix van Hüsker Dü en Meat Puppets (en dus Neil Young) aan de pophistorie toevertrouwde. Meer dan dat de band naar New York verhuisde is er sindsdien niet veranderd, maar dat is geen probleem zolang de zwaar vervormde gitaar zijn gekronkel door de ziel niet staakt, de melancholieke kraaienzang niet ophoudt doel te treffen en de hartverscheurende melodieën hun verslavende werking niet verliezen.
Swie Tio ****
Rush - Hold Your Fire (1987)
https://www.mupload.nl/img/711hyz.jpg
Met Hold Your Fire lijkt Rush pas op de plaats te maken: de elpee kent weinig vooruitgang in vergelijking met haar voorganger. Muzikaal technisch zit het allemaal briljant in elkaar. De plaat is perfect geproduceerd en opgenomen, wat Rush op compact disc alleen maar interessanter zal maken. Gitarist Alex Lifesons spel is wederom bijzonder sterk, al had hij best grotere risico's mogen nemen. Geddy Lee's stuwende baslijnen en onmiskenbare hoge zang blijven boeien, terwijl ook drummer Neal Peart het geen moment laat afweten.
Edwin Ammerlaan ***
Black - Wonderful Life (1987)
https://www.mupload.nl/img/9619l68au5.jpg
Smaakvol gearrangeerde keyboardsmuzak, minder gezwollen dan Ultravox, bezielder dan Pet Shop Boys, maar definitief aan de juiste kant van de streep door Collins compositorisch vakmanschap en vooral zijn stem. Rechtstreeks uit de donkere kamers van zijn hart, een warmbloedige, kloppende stem met een melancholische ondertril. Wat mij betreft volgende keer wat meer van dat en wat minder behang, maar de kernconclusie is reeds getrokken: Black is beautiful.
Swie Tio ****
Jethro Tull - Crest of a Knave (1987)
https://www.mupload.nl/img/310xa8geml.jpg
Wie zit er anno 1987 nog op een nieuwe Jethro Tull elpee te wachten? Slechts weinigen zullen zich echt druk maken om de capriolen van deze rock-veteranen, zeker na Ian Andersons mislukte avontuur in toetsenland en de daaruit voorgekomen tegenvallende platen A en Under Wraps. De kracht van Crest Of A Knave ligt in het feit dat de elpee weer songs bevat, aandoenlijke nummers die volgens de eeuwenoude Tull wetten blijven hangen in je geheugen.
Edwin Ammerlaan ***
cover: Michael Jackson
artikels: Bruce Willis / The Jesus And Mary Chain / Michael Jackson / Herrie!
10.000 Maniacs / Stock Aitken & Waterman / Stax Story / Wax
Dinosaur Jr. - You're Living All over Me (1987)
https://www.mupload.nl/img/ptro8xe.jpg
Dit is Dinosaur Jr, een jeugdig trio uit Massachussetts, dat vorig jaar voor het eerst zijn opzienbarende hardcore hippiemix van Hüsker Dü en Meat Puppets (en dus Neil Young) aan de pophistorie toevertrouwde. Meer dan dat de band naar New York verhuisde is er sindsdien niet veranderd, maar dat is geen probleem zolang de zwaar vervormde gitaar zijn gekronkel door de ziel niet staakt, de melancholieke kraaienzang niet ophoudt doel te treffen en de hartverscheurende melodieën hun verslavende werking niet verliezen.
Swie Tio ****
Rush - Hold Your Fire (1987)
https://www.mupload.nl/img/711hyz.jpg
Met Hold Your Fire lijkt Rush pas op de plaats te maken: de elpee kent weinig vooruitgang in vergelijking met haar voorganger. Muzikaal technisch zit het allemaal briljant in elkaar. De plaat is perfect geproduceerd en opgenomen, wat Rush op compact disc alleen maar interessanter zal maken. Gitarist Alex Lifesons spel is wederom bijzonder sterk, al had hij best grotere risico's mogen nemen. Geddy Lee's stuwende baslijnen en onmiskenbare hoge zang blijven boeien, terwijl ook drummer Neal Peart het geen moment laat afweten.
Edwin Ammerlaan ***
Black - Wonderful Life (1987)
https://www.mupload.nl/img/9619l68au5.jpg
Smaakvol gearrangeerde keyboardsmuzak, minder gezwollen dan Ultravox, bezielder dan Pet Shop Boys, maar definitief aan de juiste kant van de streep door Collins compositorisch vakmanschap en vooral zijn stem. Rechtstreeks uit de donkere kamers van zijn hart, een warmbloedige, kloppende stem met een melancholische ondertril. Wat mij betreft volgende keer wat meer van dat en wat minder behang, maar de kernconclusie is reeds getrokken: Black is beautiful.
Swie Tio ****
Jethro Tull - Crest of a Knave (1987)
https://www.mupload.nl/img/310xa8geml.jpg
Wie zit er anno 1987 nog op een nieuwe Jethro Tull elpee te wachten? Slechts weinigen zullen zich echt druk maken om de capriolen van deze rock-veteranen, zeker na Ian Andersons mislukte avontuur in toetsenland en de daaruit voorgekomen tegenvallende platen A en Under Wraps. De kracht van Crest Of A Knave ligt in het feit dat de elpee weer songs bevat, aandoenlijke nummers die volgens de eeuwenoude Tull wetten blijven hangen in je geheugen.
Edwin Ammerlaan ***
0
geplaatst: 16 oktober 2019, 15:58 uur
Oei, Depeche Mode en Pet Shop Boys, tegen die platen kijk ik wel heel anders aan ?
0
geplaatst: 16 oktober 2019, 16:15 uur
deric raven schreef:
Oei, Depeche Mode en Pet Shop Boys, tegen die platen kijk ik wel heel anders aan ?
Oei, Depeche Mode en Pet Shop Boys, tegen die platen kijk ik wel heel anders aan ?
Ja, maar de kijk van muziekliefhebbers en critici op die twee acts is door de jaren heen ook sterk veranderd. Eerlijk is eerlijk, ik zou me anno 1987 ook hebben kunnen vinden in bovengenoemde analyses: zowel PSB als DM maakten destijds in de ogen van menigeen commerciele keyboardpop met aanstekelijke refreinen waarmee ze aan de lopende band hits scoorden. Met name de toenmalige aanblik van zanger Dave Gahan - wiens looks en danspasjes in die dagen herinnerden aan Rick Astley, of eigenlijk moet dat andersom zijn - gaven er alle aanleiding toe.
Maar geleidelijk schoven beide acts meer op richting albumpop met volwassen nummers, en werd elektronische muziek in de jaren negentig ook steeds meer beschouwd als volwaardige popmuziek. In de jaren tachtig werd je - een enkele uitzondering daargelaten - toch vooral serieus genomen als op zijn minst één bandlid een gitaar in zijn knuisten had.
0
geplaatst: 16 oktober 2019, 16:39 uur
Voor mij al gelijk het sterkste album van Depeche Mode.
De looks van Gahan werden volgens mij al door Anton Corbijn bepaald.
De looks van Gahan werden volgens mij al door Anton Corbijn bepaald.
0
geplaatst: 16 oktober 2019, 17:55 uur
De plank wordt af en toe aardig misgeslagen. Af en toe bekruipt me ook het gevoel dat de recensent sowieso vooringenomen was en ze beter iemand anders de plaat hadden kunnen laten recenseren.
5* voor dat prima Jesus & Mary Chain album lijkt me ook wel wat overdreven, wat houd je dan nog over voor ècht goede platen?
5* voor dat prima Jesus & Mary Chain album lijkt me ook wel wat overdreven, wat houd je dan nog over voor ècht goede platen?
1
geplaatst: 16 oktober 2019, 18:02 uur
herman schreef:
5* voor dat prima Jesus & Mary Chain album lijkt me ook wel wat overdreven, wat houd je dan nog over voor ècht goede platen?
5* voor dat prima Jesus & Mary Chain album lijkt me ook wel wat overdreven, wat houd je dan nog over voor ècht goede platen?
De gegeven sterren sterren zijn interpretaties door daz op basis van de recensie (Oor gebruikt voor albums geen ***** waardering).
In dit geval heeft de recensent het over briljant dus om ***** kan hij niet heen en om jouw vraag te beantwoorden, voor een echt goed album (niet briljant of meesterwerk) zou het wel **** worden
0
geplaatst: 16 oktober 2019, 18:43 uur
Ik heb dat soort blaadjes nooit gelezen. Hun recensie laat me volledig koud.
0
geplaatst: 16 oktober 2019, 18:53 uur
Rudi S schreef:
De gegeven sterren sterren zijn interpretaties door daz op basis van de recensie (Oor gebruikt voor albums geen ***** waardering).
In dit geval heeft de recensent het over briljant dus om ***** kan hij niet heen en om jouw vraag te beantwoorden, voor een echt goed album (niet briljant of meesterwerk) zou het wel **** worden
(quote)
De gegeven sterren sterren zijn interpretaties door daz op basis van de recensie (Oor gebruikt voor albums geen ***** waardering).
In dit geval heeft de recensent het over briljant dus om ***** kan hij niet heen en om jouw vraag te beantwoorden, voor een echt goed album (niet briljant of meesterwerk) zou het wel **** worden
Even vergeten dat het Daz' interpretatie is, maar wel een logische gezien het citaat. Ik vind de tekst eigenlijk meer van toepassing op de plaat erna.
* denotes required fields.