Whitesnake - Slide It In (1984)

Jij hebt de UK mix! De US mix is met Sykes op gitaar. En daar zit dan ook het grootste verschil.

Waar Sykes uitblinkt in 1987, komt hij hier wat tekort. Zijn recht-voor-de-raap en stevige gitaarspel doet de liedjes die een wat rustigere en subtielere aanpak nodig hebben geen goed.

Wat mij betreft is de US mix de must have. De UK mix laat meer de oude Whitesnake feel en sound horen. Terwijl de US mix al een hint is naar wat hierna komen gaat. En dat smaakt mij beter. Maar dat is allemaal subjectief uiteraard.

Grappig, geef mij maar de UK sound, de droge blues en gebrek aan galm, heeft mij altijd meer geboeid dan het larger than life geluid wat de heren op den duur ten toon gingen spreiden.

Moeilijk om iets over te zeggen. Ik ken de UK mix veel en veel langer dan de US mix want veel langer in huis en aan gewend. Meestal wijs ik de hermengsels dan ook meteen af.
Maar ja, John Sykes. En dat is leuk. Spectaculair bij vlagen. Maar zeker niet zo noodzakelijk als zijn bijdrage op 1987. Dan vind ik de live dingen uit die tijd met hem die rondzwerven op YT wel veel leuker.

Ik ken de US mix langer. De UK mix deed voor mij het plaatje kloppen! Na beide genoeg gehoord te hebben, zou ik voor zo goed als alle nummers de UK mix kiezen. Ik twijfel enkel bij Guilty of Love. Daar spettert het op beide versies er vanaf!

Verder heeft de US mix heeft mijn inziens vaak wat tekort. En dat kan ik het beste uitleggen met All Or Nothing. In de US mix skipte ik die altijd. Vond het een vullertje. Een nummer geschreven zonder zout en peper. Maar dan opeens kwam de UK mix langs. Enkel al in het refrein komt er een heerlijk piano riedeltje langs die alles opeens aan elkaar lijmt. Een echte ear opener! Ik wist op dat moment niet wat ik hoorde. Nu skip ik het niet meer, integendeel.

vielip, het zijn inderdaad smaken natuurlijk. Mijn voorkeur gaat naar de oude Whitesnake. Wat hierna komt, en vooral de periode dat de twee opvolgers gingen inluiden hoor ik zeker ook nog graag. Maar de oude Whitesnake heeft iets opzwepends zonder schreeuwerig te willen doen. En daar schuilt voor mij hun kracht!

Ik hoop stiekem al jaren op een periode met een weer wat rustigere sound. Iets wat DC's stem aankan én het dan nog verdorie goed zou kunnen ook. Maar die best ofs die ze nu uit de WS-koe aan het melken zijn beloven niet veel goeds.

Aan de volgorde van de tracks te zien heb je de juiste versie te pakken.

Is dat de US mix dan?

Nee.

Denk dat het misschien ook de UK mix is, maar heb geen vergelijkings-materiaal zoals de andere mix. Heb de CD beluisterd en hij klinkt nogal ''dof'' vergeleken met het volgende album 1987 die veel nagalm en vrij helder klinkt. Daar kan je al duidelijk horen dat er een behoorlijk productieteam op gezeten heeft in zowel opname alsook eindmix.

Ik ben er niet zo zeker van of dat de UK mix is. Twee redenen:

1.Zowel de Japanse en de US versie verschenen op Geffen. Geffen heeft alles met de US mix uitgebracht.

2.John Sykes staat zo te zien op de bandfoto op de achterzijde.

Goed opgemerkt! Maar als de cd inderdaad wat 'dof' klinkt dan moet het haast wel de UK mix zijn. De US mix klinkt toch echt opener, frisser, flitsender of hoe je het ook noemen wilt.

Ja maar als iemand hier 'dof' zegt, kan dat heel subjectief zijn.

Aan de andere kant valt wel de 'normale' trackvolgorde op. Dat merkte Faalhaas al op. De proef op de som is te nemen door zelf te luisteren. Maar ja, dat gaat nu even niet.

Correct.

Ik heb me gebaseerd op de credits. Op basis daarvan zou het de UK mix moeten zijn, want John Sykes is daar nergens te bespeuren.

Heb toch meer waardering gekregen middels het horen van de UK mix, spreekt mij veel meer aan. Ik kocht de plaat ooit in de jaren 80 en kennelijk heb ik de US mix. Jaren later, pas laat in de jaren '00 hoorde ik de UK mix. Mijn oren en muzikale hart sprongen open, zo helder. Begrijp ook niet goed waarom mensen de UK mix doffer vinden klinken, minder galm betekent niet dat het doffer is, in dit geval is het geluid juist meer open en kan het niet doffer zijn. Het is helderder. Maar goed, perceptie neem ik aan.
Het is en blijft geen top elpee, maar ik heb zoveel meer waardering nu voor de plaat gekregen en ik vind het bijna spijtig dat ik de US versie heb op vinyl ipv de UK mix, maar alles heeft zo zijn waarde.
Meeste nummers blijven favoriet bij welke mix dan ook, "Give Me More Time", "Slow An' Easy", "Standing In The Shadow" (bevalt me toch meer bij de UK mix). De volgorde zit in mijn hoofd van wat ik gewend was, maar als opener is "Gambler" toch heel fijn, komt er heerlijk langzaam in en rolt dan door. "Slow An' Easy" klinkt door Paice toch net even wat pakkender voor mij, of het is de mix. Heerlijk.
Al met al, geen top plaat, maar het kristalheldere geluid van de UK mix doet mij toch echt meer opveren en laat me net even wat meer genieten.

JUISTEM!!! Bij elke is het een favoriet voor mij, maar het knalt en swingt veel meer bij de UK mix. De diepe bass drum van Paice en het orgel alleen al van Lord, wauw!

Cozy Powell toch ipv. Ian Paice? Laatstgenoemde zat toen bij Gary Moore in de band. Hoe dan ook, Slow an' Easy is ook een absolute favoriet van mij en ook ik vind het geen topalbum, door nrs. 4, 7, 8 en 9. De rest goed tot bovengemiddeld goed. Laatste album met Jon Lord ook, voor wie er steeds minder ruimte was.

Ach ja natuurlijk, maar ik zat zo in de oude sfeer, natuurlijk is het Cozy.

Powell kwam er na de opnames voor Saints and Sinners in, dacht ik. Whitesnake lag toen op zijn gat en Coverdale maakte een doorstart met een nieuwe formatie. Voor gitarist Moody was er spoedig geen plaats meer. Slide It In markeert het begin van een nieuwe periode die Coverdale geen windeieren heeft gelegd, maar het uiteindelijk wel een komen en gaan van muzikanten werd. Paice moet ten tijde van Slide It In in de nadagen bij Gary Moore hebben gezeten en Lord vergezelde hem spoedig naar de Deep Purple Mk II reünie.

Yep Lord zijn "vakantie" zat er op, zoals hij het zelf wel eens noemde. Jammer Whitesnake, maar zijn rol werd ook steeds minder belangrijk.

In de heruitgave van de platen in 2019 hebben ze een verzorgde versie uitgebracht met zowel de US als de UK mix in. Ik ging het niet aanschaffen (want ik had de UK versie al), maar er waren toen nog geen tekorten en het was "maar" €25. Dus heb het uiteindelijk toch gedaan. Ik raad die versie iig aan!

Het is 1984. De UK mix ruikt naar 1978. Dat telt nu niet meer maar ik vond de update naar de US versie niet alleen de juiste zet maar zelfs broodnodig.

Cozy Powell was het destijds niet met je eens. Toen hij de US remix te horen kregen smeet hij de cassette kapot tegen de muur zo kwaad was hij.

Dat geloof ik graag, zijn specifieke drumstijl is flink gedownmixt ( da's geen woord).
Ik heb de spotify link maar even gewijzigd naar de ultieme editie waar beide versies op staan. De juiste en de originele

Thanks man, ik ga eens even kijken naar die dubbele uitgave dan!

Dat geloof ik ook inderdaad, deel van de charme van de originele mix is de drumsound, geeft het letterlijk swing!

The US mix, ook al heeft 'ie wat licks van Sykes en heeft de onvolprezen Neil Murray de baspartijen overgedubt, is totaal overbodig. Althans, ik vind 'm stukken minder. Volgorde van nummers is ook onnodig verstoord. Volgens mij begon de US versie met Slide It In (kan het niet meer helemaal nagaan door die miljoen versies op Spotify). Maar wat is nou een gavere opener dat Gambler? Niets. En Cozy's drumsound... inderdaad weinig meer van over.

Het is ook welke versie je als eerste leerde kennen, misschien.

Broodnodig bedoelde ik meer in de letterlijke zin van het woord. Als je wereldtour ophoudt bij de Zwitserse grens dan is er niet veel meer over van de grandeur van vlak na de oprichting. Blackmore had dat al eerder in de smiezen, gooide al veel eerder het roer om en tourde daardoor nog steeds ieder jaar in de VS in tegenstelling tot Coverdale & Co.
Maar dat staat natuurlijk los van ieders luister preferentie. Na 5 albums met weinig progressie werd het wel eens tijd voor verandering. Zo zie ik het derhalve.

US versie begint idd met het titelnummer en ja zeker, "Gambler" is een heerlijke opener!

Het album in de UK mix uitgave verraad al voorzichtig dat de band wat opschuift qua te volgen koers. Echter met de, in mijn oren superieure, US mix uitgave gingen ze voor de volle 100% voor wereldverovering. Ik mag de UK mix nog steeds graag horen. Was mijn eerste kennismaking met dit album dus blijft toch speciaal. Maar de US mix beviel me toch net een tikkie meer. Zal wel komen doordat 1987 het eerste Whitesnake album was dat ik van haver tot gort leerde kennen.

Gambler is idd de perfecte opener! Eerst dat rustige intro van Jon Lord en dan BAM die loeistrakke beat van Cozy, geweldig toch

De tracklist moet je niet aan gaan lopen rommelen als een album eenmaal is uitgebracht vind ik. Helaas is dat tegenwoordig een beetje de standaard bij al die Whitesnake heruitgaves.