Whitesnake - Slide It In (1984)

Kent niemand Whitesnake en dit album?
Jawel toch?

Whitesnake ken ik maar al te goed - in mijn buurt woont ene Patrick.

Patrick is hardrocker sinds jaar en dag, en probeerde me jaren geleden te overtuigen van de kwaliteiten van deze band.

Dat ging als volgt, ik ging iets drinken in het lokale rokerige café (dat café heet Palace , is dat niet prachtig voor een Will Oldham-fan? ). Ik bestelde me een drankje, en daar kwam Patrick aanstrompelen in z'n hardrock-uniform, murmelde tegen de caféhouder: "Zeg, leg nog nen keer mijne cd op - dat die jongen een keer luistert naar goeie muziek met stoemp!".

Vervolgens luisterde ik en stamelde: "niet slecht, Patrick!". Waarop Patrick me toeschreeuwde: "Niet slecht - niet slecht - 't is godverdomme meesterlijke muziek! En als dat u niet aanstaat kunnen we buiten gaan vechten!" (dat meende Patrick natuurlijk niet)

Whitesnake associeer ik dus met voor eeuwig met "den Patrick"

Smaak heeft ie hoor die Patrick.

Werkelijk prachtige album dit met veel onvergetelijke nummers als Love Ain't No Stranger, Slide It in en Gambler. Vier dikke sterren.

Ckers, Patrick heeft smaak!
Echt een héél mooi album!

Ik vond dit album in vergelijk tot de vorige een stap terug. Een deel van de oude bandleden is vervangen en dus ook de oude sound. Meest vervelend is de harde drum sound van cozy powell die teveel naar voorgrond komt en de rest overstemd. Later is dit album remixed met John sykes waarbij hij een extra gitaarlaag heeft toegevoegd en het geluid beter in balans was.

Ligt het nu aan mijn of lijkt die riff van Give Me More Time verdacht sterk op die van Highway to Hell?

uhmmmm, al die riffs van dit soort bandjes lijken toch op elkaar?

Dit album zet me aan het denken over het belang van de drummer voor een hardrockband. Whitesnake heeft nogal wat drummers versleten. Ik weet inmiddels dat Cozy Powell alleen op Slide it in meedoet en niet op de vorige. Dat is dan ook duidelijk te horen. Want Powell is er de drummer niet naar om alleen maar de maat aan te geven. En prompt is dit album een stuk genietbaarder dan zijn voorganger. Oh, de liedjes zijn nog steeds voorspelbaar en niet bijzonder. Maar dit is toch degelijke hardrock, vooral niet meer maar toch ook niet minder. Ook laat Coverdale zijn gehijg en gekreun grotendeels achterwege. Dus geef ik een voldoende, ondanks de zwakke punten die er nu ook zijn. De afsluiters Hungry for Love en Guilty of Love zijn ondermaats. De rest is prettig zonder uit te schieten.
Nou weet ik niet of ik de originele of de gehermixte versie heb gehoord; waarschijnlijk wel, want de tracklist heeft een andere volgorde.

Ik vind Slow An' Easy wel iets bovenmaats, maar die staat ook op de Greatest Hits. En daar heb ik bij Whitesnake wel genoeg aan geloof ik.

Casartelli, je hebt vast het laatste album "Good to be bad" nog niet beluisterd. Wellicht het beste album van Whitesnake. Beter als "Slide It In" in ieder geval.

Ik raad je aan op zoek te gaan naar de originele versie, met Mel Galley op gitaar ipv John Sykes, die klinkt een stuk organischer. Ik vind vooral tracks 1 t/m 6 erg goed, daarna zakt het wat in.

Volgende maand komt de 25th anniversary edition uit:

Disc 1 (CD):
1. Gambler (US Mix)
2. Slide It In (US Mix)
3. Slow An' Easy (US Mix)
4. Love Ain't No Stranger (US Mix)
5. Give Me More Time (US Mix)
6. Standing In The Shadow (US Mix)
7. Hungry For Love (US Mix)
8. All Or Nothing (US Mix)
9. Spit It Out (US Mix)
10. Guilty Of Love (US Mix)
11. Need Your Love So Bad (Unreleased track)
12. Gambler (UK Mix)
13. Slide It In (UK Mix)
14. Standing In The Shadow (UK Mix)
15. Give Me More Time (UK Mix)
16. Slow An' Easy (UK Mix)
17. Spit It Out (UK Mix)
18. All Or Nothing (UK Mix)
19. Guilty Of Love (UK Mix)
20. Love Ain't No Stranger (Live)

Disc 2 (DVD):
# Guilty Of Love (Promo video)
# Slow An' Easy (Promo video)
# Love Ain't No Stranger (Promo video)
# Guilty Of Love (Donnington 1983)
# Love Ain't No Stranger (Live: 'Starkers In Tokyo')
# Give Me More Time (BBC ''Top Of The Pops'' 19/1/84)
# Love Ain't No Stranger (Live... In The Still Of The Night)

Die moet ik hebben!

me too.

wat is het verschil tussen de US en de UK mix? Ene met Sykes en andere met Galley?

Persoonlijk prefereer ik de originele mix met Galley. Die klinkt wat "warmer". Ik had Slide It In altijd al op elpee, maar dit is wel een mooie gelegenheid om ook de cd-versie aan te schaffen. Ben benieuwd hoe de hele package eruit komt te zien.

Ik luister heel de Whitesnake-discografie nu af (niet in één keer natuurlijk), en ik moet zeggen: Eindelijk een album dat mij niet zoveel moeite kost om door te komen! Daar speelt Cozy Powell zeker geen kleine rol in, de man was een fenomenaal drummer en slaat er hier zeker ook niet naast, wat het zoals M. Nieuweboer al zei direct een stuk interessanter maakt. De twee grootste knallers staan hier pal in het midden: Love Ain't No Stranger en Slow an' Easy zijn van het beste wat Whitesnake ooit opgenomen heeft. Maar ook het andere materiaal klinkt een pak geïnspireerder en deze komt er zeker uit als één van de betere uit het repertoire van de witte slang. Met de volgende zou het alleen maar beter gaan worden.

PS. Slide It In is een vuile, vuile, vuile albumtitel.

Schitterend album waarop je al voorzichtig kunt horen welke kant Whitesnake op zou gaan! Dit is voor mij de perfecte overgangsplaat tussen oude en nieuwe Whitesnake. Ik heb zowel de Sykes als de Galley versie en ik moet zeggen dat ik ze beide wel wat vind hebben.
Eigenlijk vind ik alleen Hungry for love wat minder. Voor het overige is het heerlijke hardrock!

staat een aantal klassiekers op.

alleen jammer dat ie de laatste 4 nummers behoorlijk inkakt.

Guilty of love vind ik toch tot één van de betere songs van dit album hoor! Spit it out is trouwens ook niet zoveel mis mee.

Slide It In is de laatste echt goeie Whitesnake plaat. Ik heb het over de UK versie, de US versie met een overdubbende Sykes laat ik links liggen.

Het songmateriaal is goed te noemen, maar wel een stukje commerciëler dan voorheen.Uitschieters zijn Gambler, Slide It In en Love Ain't No Stranger, maar ook de overige songs zijn prima.

De swingende ritmesectie Ian Paice/Neil Murray is ingeruild voor houthakkersduo Cozy Powell/Colin Hodgkinson. Maar het past prima bij deze spierballen hardrock.

De US versie was een redelijk succes in de States. De gemiddelde Amerikaanse hardrocker schijnt ook te denken dat dit Whitesnakes debuut is. Reden voor Coverdale om volledig door te slaan in opgeblazen Amerikaans geöriënteerde jaren '80 hardrock en niet meer om te kijken totdat, dankzij Nirvana en Pearl Jam, de mode weer veranderde.

Toen hij het roer weer probeerde om te gooien in de jaren '90, was hij allang niet meer geloofwaardig en was hij vergeten hoe hij een goed liedje moest schrijven. Om maar te zwijgen over het hoge gekrijs, waarmee hij bleef proberen indruk te maken.

Eeuwig zonde. Roemloos einde van een hardrocklegende.

Een album met de nodige uitschieters als o.a.Gambler, Standing in the Shadow, Slow an'easy en wat middelmatige nummers als Give Me More Time, Spit it Out en Hungry for Love. Guilty of Love vind ik nog wel een kraker.

Ik heb deze plaat afgelopen zaterdag tijdens de meeting in Nijmegen op vinyl kunnen bemachtigen, mijn vorige versie was een cassette. Wist ik veel tot vandaag dat Mister Cozy Powell hierop meespeelde .

Net die 25th Anniversary edition binnen, klinkt toch geweldig hoor, een stuk beter dan mijn oude cd. De drum passen beter in de mix en het klinkt ook veel frisser. Ik zit toch wel weer te genieten, heerlijke plaat is het nog steeds.

Ja die 25th ann. edition is smullen geblazen! Zowel de Engelse als de Amerikaanse mix kan ik prima horen.

Ik vind zelfs dat de Engelse versie stukken beter is. Er wordt met meer gevoel gespeeld vind ik, en waar in de US versie een muur van gitaren wordt gecreëerd (wat later wordt verdergezet in 1987), is de UK versie toch wel stukken genietbaarder. Niet alle UK nummers zitten in de remaster, jammer genoeg. Gelukkig heb ik de LP van de UK-versie op de kop kunnen tikken. Vooral in het nummer All or Nothing is er een gigantisch verschil qua gevoel in UK en US versie. En dat draait natuurlijk positiever uit voor de UK versie.

Verder vind ik het natuurlijk een heerlijke plaat met als uitschieter Love Ain't No Stranger. Dat liedje staat live nog altijd als een huis.

Wat een onzin om twee verschillende versie's op de markt te brengen. En dan beperk me nog begrijp ik. Coverdale was wel verdomd geil om de amerikaanse markt te veroveren. Een andere reden kan ik niet bedenken voor deze geschiedenis vervalsing ha. Nu heb ik dus de non hairspray versie. Nu moet je ook nog opletten bij Whitesnake of er geen nummers gerecycled zijn. Maar dat is ditmaal niet het geval teminste als ik me niet vergis. Ik ben al wat ouder he he.

En geweldig vind ik deze plaat niet. Maar meschien heb ik wel de verkeerde versie gekocht ha. Nummers als Glij erin,Snelweg naar de hel eeeh geef me meer tijd, Spuug het uit, Alles of niks, Honger voor de liefde en schuldig aan de liefde al of niet goed vertaald. Maar wat mij betreft behoorlijke pokke nummers. Veel van die nummers zijn geboren om lekker eenvoudig mee te krijsen. Onder de douche,live of voor de spiegel nou mij niet gezien ha. Dan hebben we nog Gokker best aardig. De rest is goed te noemen. Maar zelfs die nummers vind ik geen echte Whitesnake klassiekers te noemen

Eeh, heeft Whitesnake ook nummers met een andere bedoeling gemaakt dan?

Blijkbaar maakt het ook nog uit of je een Amerikaanse persing of een Europese persing hebt, de Amerikaanse (hier in bezit) heeft de volgende tracklist volgorde:

1. Slide it in (Coverdale) 3:20
2. Slow an' easy (Coverdale, Moody) 6:08
3. Love ain't no stranger (Coverdale, Galley) 4:18
4. All or nothing (Coverdale, Galley) 3:40
5. Gambler (Coverdale, Galley) 3:58
6. Guilty of love (Coverdale) 3:24
7. Hungry for love (Coverdale) 3:28
8. Give me more time (Coverdale, Galley) 3:42
9. Spit it out (Coverdale, Galley) 4:26
10. Standing in the shadow (Coverdale) 3:42

bron: Slide it in - Wikipedia - nl.wikipedia.org

De andere volgorde is nog het minste verschil. De Amerikaanse bevat overdubs van John Sykes en klinkt daardoor wezenlijk anders dan het origineel. Zo deed Duran Duran dat bijvoorbeeld ook. Een hippe mix voor de Amerikanen. Ik vind het belachelijk en houd het bij mijn originele schijfje.

Ik had geen idee, ik ken alleen deze versie, klinkt inderdaad wel wat gelikt, maar dat zou bij Whitesnake gaandeweg wel vaker gaan gebeuren... stem is in ieder geval gebaseerd op deze versie...