The Cars - Heartbeat City (1984)

Met het schitterende 'Drive', briljant mooi gezongen door Benjamin Orr. Zijn solo-album 'The Lace' is overigens veel beter dan de muziek van The Cars. Helaas is Benjamin Orr in 2000 aan kanker overleden. Andere hits van dit album waren 'You Might Think' en 'Hello Again'. Deze werden gezongen door Ric Ocasek, die naar mijn mening stukken minder zangkwaliteiten heeft dan waarover Ben Orr beschikte.

Een prima album van The Cars, met als uitschieters 'Magic' en 'You Might Think' (check ook de videoclip!).

Videoclips staan er op

ik weet niet of hier op MUME mensen zijn die de dvd LIVE AID hebben , ik denk het wel .
tijdens `n filmpje waar je kleine kinderen ziet sterven van de honger , wordt DRIVE gespeeld , probeer het dan maar eens droog te houden .als ik hier naar kijk krijg ik altijd tranen in mijn ogen .
verschrikkelijk wat daar gebeurd en die plaat van DRIVE maakt het nog emotioneler .

the cars waren een van die typische jaren 80 bands met dat typische new romanics-geluid.
dezelfde categorie als een duran duran of spandau ballet en aanverwanten.
het vershil is wel dat die andere bands vaak als ''foute muziek'' worden bestempeld en dat dat bij de cars nog reuze mee valt.
het album klinkt natuurlijk gedateerd en je waant je 40 minuten lang helemaal in de 80s.
de nummers zijn dan wel heel erg leuk om naar te luisteren, allemaal hebben ze wel een of andere catchy hook.
favorieten zijn looking for love, magic en drive.
een aangenaam synth-pop album.
niet meer en zeker ook niet minder.
en de hoes, ja de hoes heerst natuurlijk op elke mogelijke manier.

Het maakt niet uit hoe het geproduceert is: De Ultieme Popmuziek van deze band blijft uit duizenden herkenbaar.

Lekker album, met de singles Hello again, You might think en de grootste..Drive. Goede produktie.Op vinyl.

Commercieel gezien ook wel het hoogtepunt van de band, djeff. Al grijp ik toch eerder terug naar het oudere werk. Neemt niet weg dat het inderdaad een aangenaam synth-pop album blijft.

inderdaad mojo, het eerste cars-album blijft trouwens ook mijn favoriet.(just what i needed staat erop, de ultieme cars-song)
maar deze is zeker wel lekker.
en die hoezen hé...

Wat te denken van die clips?
Gooi er een modelletje in en hoppa, je hebt een Cars-video

De clip van You Might Think is onvergetelijk.

Die van Magic anders ook. Wie lukt het om over water te lopen? Ric Ocasek

Mooi Album. Why Can't I have You is een ultieme tear-jerker

Daar moet ik me wel eens wat meer in verdiepen die "The Cars".
Ik hoorde deze namiddag Drive.
Dit is echt pop op z'n puurst. Alsof het zelf leeft , zich vormt tot een ballon en hier ergens rond blijft zweven.
Ik kan me dan ook voorstellen dat je een traantje wegpinkt als je in deze track duikt. Hier is niks maar dan ook niks tussen te krijgen, alles is hier werkelijk af.

Als je het geld hebt inmiddels ook op cd: de Audio Fidelity versie, gemastered door Steve Hoffman.... er is wat controverse over omdat hij de stiltes tussen de nummers heeft behouden (want: het stond zo op de mastertapes...), maar kenners met een dure installatie vonden dat het de LP qua geluid bijna overtrof!

Ik zou de Cars niet willen rangschikken in het rijtje Spandau Ballet, Duran Duran etc. Om te beginnen bestond de band al veel langer; hun eerste album brachten ze uit in 1978. Ze kwamen op in dezelfde tijd als Tom Petty & the Heartbreakers e.a., als een Amerikaans antwoord op de Engelse new wave. Al hebben veel van die bands zich vervolgens in verschillende richtingen ontwikkeld.

En daarnaast moest deze band het, in tegenstelling tot genoemde voorbeelden, het toch meer hebben van de muziek dan van hun 'looks'. Per saldo was Rick Ocasek natuurlijk niet echt een tot de verbeelding sprekende frontman.

Maar het gaat natuurlijk om de muziek, en die is top. Ik heb dit album vanochtend maar eens gebombardeerd tot 'zaterdagochtendplaat van de week'. Vrouw en kinderen de deur uit, tijd voor een kop koffie en even een uurtje genieten van luide muziek op je stereo. Ik had deze jaren niet gedraaid, maar mijn indruk is hetzelfde gebleven: een topalbum van een band die hier in de lage landen wel wat meer erkenning had mogen krijgen.

Ik vind hun debuutalbum nog steeds hun beste plaat, maat deze doet er weinig voor onder. Er staat geen slecht nummer op: allemaal heerlijk uptempo synthesizerrock, met de hit-ballad 'Drive' als slagroom op de taart. Dat is inderdaad wel het nummer met de meeste emotionele diepgang (inderdaad opvallend dat Benjamin Orr als solo-zanger zo weinig aan bod komt op Cars-albums).

Voor de rest is dit een plaat met tien heerlijke, niet al te diepgravende popliedjes -The Cars op hun commercieelste en meest 'eighties' klinkende plaat. Want dat is dat weer wel zo: producer John 'Mutt' Lange heeft deze plaat volgepropt met productionele toeters en bellen die heerlijke 'ear candy' opleveren (vooral op de koptelefoon), maar die het tegelijkertijd een beetje gedateerd doet klinken, met van die harde 'eighties' drums en die afgeplatte slaggitaren.

Maar als geslaagde popplaat blijft Heartbeat City probleemloos overeind. En die hoes...tja, ik vind 'm wel mooi passen bij de muziek die erop staat.

De allereerste CD die ik kocht, voor (waarschijnlijk) belachelijk veel geld. (ik kan het me niet meer herinneren, verdrongen) In 1985 waren CD's nog helemaal nieuw en hip en bijzonder. Vandaar dat dit album altijd iets bijzonders voor me betekent. De muziek valt in de categorie leuk, meezingen, gedateerd (maar das helemaaal niet erg)

Opmerkelijk dat Drive met kop en schouders boven de rest van de nummers uit steekt.
Deze plaat is met uitzondering van Drive erg middelmatig te noemen.

Dit album vind ik persoonlijk veel leuker dan het oude werk van deze band, dat klonk in mijn oren altijd wat ongepolijst (en dat dan niet in de zin van "eerlijk en direct" maar van "onaf en unsophisticated"). In feite is dit praktisch een Greatest hits-plaat, met zes nummers die ofwel singles zijn geweest ofwel veel radio-airplay hebben gehad en vier nummers die na een paar keer draaien eigenlijk net zo slim blijken te zijn. Feitelijk een ultieme Amerikaanse begin-jaren-80-plaat, ergens naast de successen van Thriller, Like a virgin en Purple rain.

De produktie, de melodieën en de zang van Benjamin Orr zijn hier reeds genoemd en geroemd, maar zelf zou ik toch ook aandacht willen vragen voor de toetsenpartijen van Greg Hawkes, steeds functioneel en toch verrassend, het is geen wonder dat hij als ideale ondersteuner ook vaak opduikt op de soloplaten van Ric Ocasek.

Misschien wel de meest gedraaide plaat uit mijn collectie. Wellicht zeer gedateerd voor sommigen, maar zelf kan ik maar geen genoeg krijgen van Ocaseks pseudo-cool. Het titelnummer is voor mij het absolute hoogtepunt, op de één of andere manier is dat voor mij de soundtrack bij Bret Easton Ellis' Less than zero (het boek dus, niet de film).

Ik heb niet zoveel met the Cars maar voor dit album maak ik graag een uitzondering.Typische Amerikaanse rock met wat new wave inloeden en zelfs the new romantics komen nog even voorbij.Niets aparts zul je zeggen....inderdaad ware het niet dat de songs stuk voor stuk van hoge kwaliteit zijn.Drive kennen we allemaal,hello again klinkt hip,why can't i have you vind ik erg mooi en heartbeat city is de sfeervolle,briljante afsluiter.Beste van the cars.

Deze week toevallig op vinyl gevonden voor weinig. Ik had vroeger de plaat al eens in mijn bezit, maar helaas weg gedaan voor een CD
Maar nu heb ik deze werkelijk briljante plaat weer in mijn bezit

Top tijd van de Cars. Daarna werd het meer een solowerk van de zanger. De gitarist Benjamin Orr is inmiddels overleden. Elk album van de Cars was top!

Halfje er bij. Dit is toch wel een heel lekker album, Favorieten zijn Hello Again, Stranger Eyes en toch ook wel de hit

Halfje erbij. Dit blijft toch een DIJk van plaat. Benjamin Car heeft zo'n erg gaaf apart gitaargeluid. Het titelnummer is een juweeltje, maar er staan nagenoeg aleen maar topnummers op.

Is dit nou een new-wave plaat?

Ik vind Hello Again erg sterk en natuurlijk Drive.

Deze plaat heeft een beetje hetzelfde als After Here Through Midland van Cock Robin.

Een prachtig nummer en hit in de vorm van Just Around the Corner of Drive maar de rest van het album maar slapjes.

Ik kan hem ook niet te vaak opzetten. Eigenlijk is de enige band uit dit genre dat ik helemaal te gek vind: The Fixx.

Zomerplaatje!

Heartbeat City heeft een beetje een Britse wavesound maar is eigenlijk gewoon luchtige bakvissenpop uit den ouden doosch. I Refuse is bijvoorbeeld precies zo'n nummer dat bij een typische collegemovie als The Breakfast Club ofzo past. Het bevat lekkere synths voor wie wel wat voelt bij de geluiden van de jaren 80. Looking For Love is daartegenover wat misplaatst met zijn rellerige stadionrockgeluid. Drive is de fenomenale uitschieter. Weliswaar een kapotgedraaide single maar het heeft gewoon het juiste gevoel en een prachtig meeslepend arrangement.

Drive is een prijsnummer, inderdaad. Voor mij de reden om de plaat aan te schaffen. De rest raakt mij minder.

Het geheel heeft een AOR-inslag, maar niet genoeg om mij te pakken. De New-Wave invloeden zijn duidelijk aanwezig, maar ook die pakken mij niet.

Bedoelen mensen dit met 'vleesch noch visch'?