The Band - Rock of Ages (1972)

Via een vriend op deze site terecht gekomen, ziet er prima uit. Een site voor echte muziekliefhebbers, dat is me snel duidelijk geworden na wat rondneuzen in de berichten en commentaren. Subjectieve en enthousiaste commentaar vanuit de buik, leuk. Al die fantastische muziek aan zoveel mogelijk mensen bekend maken is de bedoeling van de initiatiefnemers. Prachtig!

Ik zal af en toe een steentje bijdragen, als ik wat meer tijd heb volgt een top-10, geeft een idee van mijn muzikale smaak.

Wat me opvalt: kent niemand Rock of ages? Dit is voor mij al sinds 1972 één van de allerbeste live-albums, en is het nog steeds. Nee, geen jeugdsentiment! Vele malen beter dan het geroemde en ook supersterke ( hoewel met enkele zwakke momenten) Last Waltz. Geweldige blazerssectie (Some of the best horn men in New York), vertimmerde nummers, doorleefde uitvoeringen, en met de 10 bonus-tracks (doen niet onder voor cd1, luister naar Rockin' Chair) is ook Bob Dylan aanwezig in 4 songs. Favoriete nummers: eigenlijk allemaal.

Voor Band-adepten: onmisbaar. Voor alle liefhebbers van goeie muziek ook. Een mijlpaal. Dit is idd 'The Band'.
.

Slechts één berichtje tot nu toe?!?! Volgens mij is dit toch echt één van de allermooiste live-albums. De leden van The Band zijn live toch echt op hun best, dat bewijzen "Rock Of Ages", "Before The Flood" en natuurlijk ook "The Last Waltz". 'Stage Fright' is één van mijn favoriete nummers ooit, en dit is misschien wel de beste uitvoering. Verder is ook bijna elk nummer beter dan de studio versie.

De bonus tracks met Bob Dylan zijn minder goed dan ik had gehoopt, maar dit was dan ook opgenomen in een periode waarin Dylan zich niet echt meer thuis voelde op het podium.

Terecht dat je deze bij de kladden pakt Down_By_ Law want dit is inderdaad een onvergetelijke liveplaat . Toch al een groep die live net even spontaner klonk dan in de studio. De stemmen blijven weer fier overeind en de Amerikaanse Folk/ Country Rock krijgt met de formidabele blazerssectie een fikse stoot energie .
The Band was een collectief die zeer goed op elkaar ingespeeld was . Een schat aan ervaring door oa. het spelen met Dylan en het hebben van een volkomen eigen geluid .
Ook een onbetwist + punt is de afwisseling van de zangpartijen . Zowel Helm , Danko , Manuel en Robbertson waren in staat om de leadzang te vertolken .
Prachtig document van 1 van de beste groepen ooit .

Dit is natuurlijk een fantastische plaat. The Band is imo de beste band ooit, en persoonlijk vind ik ze live beter dan op de CD. Dit is daar een perfect voorbeeld van. Fantastisch.

Heb hier de dubbel CD van, de remaster dus. De band is hier, eerlijk gezegd, beter in vorm dan op the Last Waltz, er zit gewoon veel meer ruimte in de muziek, zelfs met de hoorn sectie. Zoals al eerder gezegd, zwaar over het hoofd gezien door de meeste liefhebbers, zelfs Last Waltz adepten.

Deze week de remaster binnen gekregen, ook n.a.v. alle lovende MuMe-opmerkingen over dit album. Geen spijt van van de aanschaf. De last Waltz is mooi, maar deze vonkt nog meer. Loop al een paar dagen met ‘Life Is A Carnival’ in mijn hoofd, maar ook met een stil verwijt aan mezelf dat ik deze “Band” zo lang heb genegeerd.

Hoort gewoon bij de betere livealbums ooit gemaakt . The Band was ook live een geweldig gezeldschap . Ga naar het maximaal aantal punten . De feel , de sfeer , de ijzersterke songs en het muzikaal vakmansschap . Pure magie . Wat moet Bob Dylan ooit geboft hebben met zo'n band achter hem .

Ik heb Last Waltz en deze vandaag achter elkaar herbeluisterd. Eerstgenoemde bevalt me iets beter. In tegenstelling tot andere users heb ik denk ik toch iets meer met de studio opnames van The Band. Dan gaan ze net wat strakker te werk en is alles eigenlijk tot in de puntjes geperfectioneerd. Veel bands vallen dan alsnog tegen door een gebrek aan spontaniteit, maar dat is bij The Band niet het geval.

Live hoor ik eigenlijk dezelfde spontaniteit als op de reguliere albums, maar met een net iets mindere uitwerking. Voor mijn gevoel hebben de eerste drie studioplaten ook net wat meer onderlinge coherentie.

Wel vind ik de toevoeging van de blazers (in deze mate) sterk. Verder blijft het natuurlijk songmateriaal van grote klasse dat wordt uitgevoerd door een erg getalenteerde en nog hongerige groep.

Natuurlijk is dit een van die albums uit wat voor mij nog steeds de glorietijd van de rock is geweest, begin jaren '70. En hier is dan een van de allerbeste bands uit die tijd in topvorm. Nog jong en fris en beter dan op het veel later gemaakte The Last Waltz.dat een afscheid was op een moment dat ze al langere tijd hun inspiratie kwijt waren.
Op Rock of Ages staan - mede dankzij de door Allen Toussaint geschreven blaaspartijen - sprankelende versies van hun klassiekers en ook een aantal minder bekende nummers en covers. De bonustracks zijn gewoon een voortzetting van het concert, niks tweede keus. Alleen hadden de nummers met Dylan van mij niet zo gehoeven. Hoewel ik liefhebber van Dylan ben vind ik zijn "zang" hier zo slecht dat het bijna een aanfluiting is. Hij speelde nauwelijks nog live in die tijd, dat hoor je.

Deze week de geremasterde versie op vinyl binnen gekregen. Kwalitatief duidelijk verbeterd t.o.v. de originele uitgave. Details die eerder vertroebeld klonken, komen nu veel beter naar voren.
Voor nu 4*, mogelijk meer na een aantal luisterbeurten.

Uitstekend live album al vind ik dat de eerste cd een beetje een overdaad aan blazers bevat.
Dat is op de tweede schijf wat beter alleen doet daar Bob Dylan weer mee.Nooit echt een liefhebber van hem geweest maar hier is het contrast tussen de drie geweldige zangers van the Band en Dylan zelfs schrijnend te noemen.

Oei, Dylan vliegt hier flink uit de bocht inderdaad. Doe mij dan maar zijn bijdragen op The Last Waltz. The Band is wel in uitstekende vorm, een heerlijke plaat verder.

Geweldig live album van een The Band op zijn best en heb het al eens eerder gezegd als The Band op zijn best is, is er geen betere band. En met medewerking van Allen Toussaint voor de blazersarrangementen krijgen de songs een extra dimensie, er wordt daarmee een heerlijk soul sausje over hun roots rock heen gegoten. En ja behalve dat het stuk voor stuk goede muzikanten zijn, hebben ze ook nog drie geweldige zangers in hun midden die afwisselend de lead zang op zich nemen.
En ja, dan is er natuurlijk ook nog het sublieme en nooit een noot teveel spelende Robbie Robertson. Misschien een eikel van een kerel, maar wel met een fantatstisch songschrijvers talent in zich.

Inderdaad over het hoofd gezien. Minstens net zo goed als de Last Walz!

Ik heb niet zoveel met de muziek van The Band. Gewoon niet helemaal mijn ding. Toch vind ik dit live album goed doorheen te komen. Het scheelt wel dat zo'n live album vaak ook een 'best of' album is. Ik hoor tenminste wat bekende nummers langskomen. Echte favorieten heb ik niet, maar Old Dixie maakt me wel vrolijk.
Op 35 in de 100 Greatest Albums of 1972 en op 81 in de huidige chart over 1972 in best ever albums.
3,5*

Dit is nooit een favoriete liveplaat van mij geweest, terwijl ik van deze groep en hun eerste twee à drie platen toch een tijdje helemaal gek was. Ironisch genoeg komt dat door de meerwaarde van de arrangementen: deze nummers zijn van zichzelf al zó perfect gearrangeerd en uitgevoerd dat de toevoeging van de blazers de uitvoeringen een beetje ondergraaft, alsof er een extra ingrediënt wordt toegevoegd aan een schotel die van zichzelf al perfect op smaak is, en in plaats van dat die schotel dan nóg lekkerder wordt smaakt hij daardoor naar alles en niets.
        Zo verliest Caledonia mission door die blazers alle intimiteit en mysterie, The night they drove old Dixie down wordt veel te statig en plechtig terwijl ik in het sobere origineel de aardklonten van "I will work the land" juist bijna fysiek in mijn handen voel, in Rag mama rag verzuipt Rick Danko's viool gewoon in de herrie, en het onheilspellende Chest fever wordt nu gewoon funk (waarbij dat prachtige trieste tussenstuk met de "Leger des Heils-blazers" gewoon aan de feestvreugde wordt opgeofferd). Eigenlijk vind ik alleen The W.S. Walcott medicine show echt baat hebben bij z'n nieuwe arrangement omdat de losbandigheid van de jaarmarktsfeer daar juist fraai wordt versterkt.
        De uitvoeringen van de Band zelf zijn verder niet slecht (begrijpelijk wanneer de beste muzikanten van de wereld met zulk subliem repertoire op de proppen komen) maar missen de intensiteit en de felheid die ik op Before the flood wèl hoor, alsof alles een beetje is doodgerepeteerd. De hoogtepunten zijn voor mij dan ook de nummers die juist wèl met een bepaalde losheid en swing (en zonder blazers) worden gespeeld, zoals Get up Jake, het prachtige The weight en (bij de bonusnummers) I shall be released, The rumor en Rockin' chair, en die verlenen deze liveplaat voor mij nog de meeste waarde. (De stem waarmee Dylan zijn eigen aandeel zingt is, laat ik het voorzichtig formuleren, bij mij niet het meest favoriet, dus op die laatste nummers zat ik persoonlijk niet te wachten.)

BoyOnHeavenHill; misschien eens de bonus CD van Stage Fright proberen, dat is een concert in Royal Albert Hall uit 71.

Overigens vind ik zelf dat er hier meer ruimte zit tussen de instrumenten dan op Last Waltz.