The Band - Cahoots (1971)

Het begint veelbelovend met "Life is a Carnival" en "When I Paint My Masterpiece", maar glijd al snel af naar middelmaat.

Een "mislukt meesterwerk", zo heb ik iemand Cahoots wel eens horen noemen. Een adequate omschrijving dunkt me, al komt "briljante mislukking" ook in de buurt

Al met al toch een heel fijn album, vind ik.

Een album met een wat minder geinspireerde Robbie Robertson, naar eigen zeggen. E.e.a kwam wat minder vlot uit zijn muze pen. Toch vind ik het wel een onderhoudend album, misschien wat minder bevlogen en intens. Maar het klinkt nog steeds prima. Hier en daar experimenteren ze wat met het geluid en arrangement, wat voor mijn gevoel wel redelijk uitpakt.
I.i.g vind ik het album tot aan The Moon Struck One dik in orde. 4% Pantomine is een leuke een tweetje met Van Morrison en Robbie Robertson. When i paint my masterpiece een goede cover van Bob Dylan himself.
Thinkin' out loud heeft een prima gitaar geluid en een tingel tangel piano.
Het blijft heerlijk om naar die stemmen te luisteren.
Om er nog eentje toe te voegen; dit is een "geweldig inspiratieloos" album.

De vierde in rij voor The Band . Na 3 uitstekende voorgangers lijkt de groep hier artistiek een stapje terug te doen . Robbie Robertson de voornaamste componist lijkt een tikkie moe gestreden . Richard Manuel droeg voorheen nummers aan , maar heeft hier een writersblock en dat zou niet echt meer goed komen .
Cahoots is met die wetenschap allerminst een slechte plaat , wel de minste tot dan toe . Het sprankelt wat minder , de liedjes ( op enkele uitzonderingen daargelaten ) blijven wat minder in het hoofd hangen en missen waarschijnlijk daardoor de passie en het plezier . Muzikaal is het wederom gewoon uitstekend in orde .
Het eigen geluid is er wel en 4% Pantomine met Van Morrison is heel verrassend . Het is een combi die je niet zo snel verwacht .
Andere favorieten zijn Life Is A Carnival met zijn aparte ritmiek , Dylan's When I Paint My Masterpiece ,The Moon Struck One en de bijzonder fraaie afsluiter The River Hymn .

Ik kan mij enkel aansluiten bij bikkel2 (opmerkelijk hoe vaak ik het eens ben met hem), dit is een behoorlijk maar wat minder geïnspireerd album van The Band al is het instrumentaal en productioneel dik in orde. Maar de songs blijven inderdaad minder hangen al staan er wel een aantal fraaie tussen zoals Life Is a Carnival , 4% Pantomine (een geslaagde samenwerking met Van Morrison) en afsluiter The River Hymn.

Lang geaarzeld maar uiteindelijk toch maar aangeschaft. Nieuwsgierigheid en een zeer voordelige aanschafprijs trokken me uiteindelijk over de streep. When I Paint My Masterpiece kende ik al in de versie van Bob Dylan, maar de versie van The Band overtreft het origineel met grote afstand. Life Is A Carnival wordt door velen gezien als een van de hoogtepunten van het album, maar aangezien ik niet zo van de blazerssecties ben is het voor mij persoonlijk niet meer dan een aardig nummer.
Over de gehele linie een veel beter album dan ik verwacht had. Van de bonus tracks vind ik, de alternate take van When I Paint My Masterpiece buiten beschouwing latend, de outtake Endless Highway het aardigst. Hier is Richard Manuel de vocalist maar er bestaat ook een versie met Levon Helm als zanger.
Voormalig MM'er meyhi parafraserend zeg ik over Cahoots: Een leuke plaat, die zijn gang gaat.

Wat is "The Moon Struck One" toch een onderschat en onderbelicht juweeltje. Richard Manuel in vocale topvorm, Garth Hudson die weer eens de tovenaar uithangt op de toetsen - het kan niet op.

Van een voetbalploeg in vorm (of, om on-topic te blijven, de Beatles) zeggen ze wel eens dat het geheel groter is dan de som der delen. Voor Cahoots zou ik dit cliché precies óm willen draaien, want het geheel van deze plaat is juist mínder dan de som der delen. Moeilijk om de vinger op de wond te leggen, want er staan weinig of geen slechte of saaie nummers op, er worden veel verschillende muzikale en tekstuele sferen aangeboord, en muzikaal is het weer gewoon uitstekend in orde zoals bikkel2 hierboven al opmerkt (en vocaal ook trouwens). Maar wanneer ik ga kijken welke nummers ik als favoriet zou willen aanvinken zijn er eigenlijk maar twee die dat echt "verdienen", en wanneer de rest gewoon te middelmatig is om die eer ten beurt te vallen klopt er iets niet.
        De meeste mensen hier hebben daartoe de eerste twee nummers aangevinkt, maar daar begint het al voor mij: Life is a carnival vind ik een melodisch vrij armetierig nummer dat in de uitvoering z'n kracht niet aan de compositie maar aan de "punches" van de blazers ontleent, en When I paint my masterpiece is een heel geestig nummer dat echter een veel gedistingeerder en "oude-wereld-ser" stem dan die van Levon Helm had verdiend. Wat voor veel mensen het hoogtepunt van de plaat is, is voor mij dus juist een matig begin (hoewel de hilarische brug "Sailin' round the world in a dirty gondola / Oh to be back in the land of Coca-Cola" wel in mijn top-10 van vaakst spontaan opkomende regels staat).
        Mijn eigen hoogtepunten staan juist aan het einde van kant 1: het melancholische Where do we go from here? (hoewel Robertson volgens het boekje bij de CD die versie niet "af" vindt) en het briljante 4% pantomime met dat uiterst geïnspireerde duet van Richard en de Belfast Cowboy plus het fraaie toetsenwerk van Garth Hudson. Maar daarna drentelt en dreutelt de plaat weer verder met allemaal aardige maar onbenullige liedjes waarvan ik geen enkele echt goed kan vinden, met als dieptepunt de plaatafsluiter waar Levon Helm zich doorheen steunt en piept in plaats van er de gewijde sfeer in te leggen die blijkens de verheven koorzang de bedoeling is.
        Een heel frustrerende plaat die ik nochtans vaak heb gedraaid in de (vergeefse) hoop er alsnog de gehoopte kwaliteit in te vinden. Het is ook niet echt slècht... het is gewoon niet echt góéd. (Hoewel ik nog blij moet zijn met wat er überhaupt nog uit de opnames is gerold, als je Robertson mag geloven wat betreft de consumpties van wat er maar voorhanden was door Helm, Danko en Manuel.)

50th anniversary edition is vandaag uitgekomen. Keur aan bonus tracks én een live concert uit 1971.

Originele album is geremixt.

Wat een donkere versie van de hoes, zo lijkt het.
Dan is deze toch beter?

Ik ben er (nog steeds) niet over uit, wat ik van The Band vind. Ik vind het goed, maar mis vask instrumentaal/muzikaal vuurwerk.

De zang is goed, maar de songs leunen wel erg op de zang. In de kern vind ik het allemaal goed, een mix van country, folk, blues en rock. Wel veel lalala, wat wel irritant wordt.

De nummers hebben ook fade-outs, wat ik persoonlijk onnodig vind. Vaak gebeuren dan juist de interessante dingen.

Ik snap waarom The Band een belangrijke act is/was en hun ik snap de aantrekkingskracht, maar aan mij is het niet besteed. Daarbij klinkt de zang in mijn oren vals, maar ik heb het vermoeden dat juist dat de bedoeling is.

Inderdaad waarschijnlijk niet jou ding Michiel.
Dit Cahoots is niet onaardig maar toendertijd wel een artistieke terugval. Niet eentje die ik veel draai ook.
Paar goede songs.
De vocalisten, Levon Helm (zingende drummer), Rick Danko en Richard Manual voornamelijk, hebben herkenbare stemmen en bij de sound past het wel.
Het vals zingen hoor ik niet echt. Het is wat rauwer, maar met name Manuel is een soort blanke Ray Charles. Bronsig, maar met veel soul.
Helm en Danko deden overigens mee aan Roger Waters zijn opvoering van The Wall in 1990. Manuel was inmiddels overleden.
Daar deden ze met Sinead 'o Connor het nummer Mother.
Sinead deed de lead en het duo de koortjes. Dat was schrijnend vals. Op de cd en dvd hebben ze dat gecorrigeerd.
Maar vermoed dat de zangmonotoren niet goed werkten.
Geluidstechnisch ging er wel meer mis die dag.

De kracht van The Band zat hem juist in het hechte als (no pun intended) band, ritmisch, qua groove, het was altijd erg puur, en ondanks de gelaagdheid ook erg 'basic'. Het samenspel, de dynamiek, het samenbrengen van de wortels van de Amerikaanse muziek. De heren staan echt wel afzonderlijk hun mannetje als muzikant, vooral Garth Hudson is zwaar onderschat, maar het was geen band die het van de muzikale uitspattingen moest hebben, alles staat altijd in functie van het grote geheel.

Je bedoelt de koortjes? In het Engels is een koor een 'choir'.

Dat dus!

Misschien wordt het met The Band en mij wel wat, de ljnk met southern rock is enorm.

Ja, zeker weten. Ik weet zo niet welke je al geluisterd hebt, maar de 1e drie albums zijn verplichte kost sowieso.
Nothern Lights, Southern Cross is ook een aanrader. Toestenist/ multi - instrumentalist Garth Hudson gebruikt fijne sounds op die plaat. Iets gladder geproduceerd maar erg mooi.

Bikkel, nu wordt ie wel erg mooi

Garth Hudson! Garth Brooks zou willen dat ie in The Band zat.

Poles Apart, ik ben vandaag positief getest op corona.
Hoort dit soort verwarring kennelijk ook bij!
Correctie gedaan. Als ik jou niet had vandaag.

De Bob Clearmountain mix heeft me verliefd laten worden op dit album.
Grandioos!