The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)

De eerste van The Stones.
Eigenlijk erg weinig gedraaid altijd.
En waarom vraag ik me nu af, want hij is wel degelijk leuk ook al zijn het dan allemaal covers (behalve Tell Me).
Route 66, Tell Me en Walking The Dog voorlopig even favoriet.

Op vinyl, mono(!), in nieuwstaat, Italiaanse persing.

Little By Little & Now I've Got A Witness zijn ook ozzineel ........

Prima debuutplaat, het album klinkt lekker fel en enthousiast. Dat het voornamelijk covers zijn mag wat mij betreft de pret niet drukken.
Als je je even in de 60s wilt wanen is dit een goede keus. Ik zie de meisjes in minirokjes al gekke dansjes doen in zwart wit.

Maar eens begonnen aan twee wat obscuurdere bandjes die ik voornamelijk links heb laten liggen qua albumwerk, uitgezonderd wat Stones werk eind jaren 70 en in de 80's. Te weten de Beatles en de Stones.

Officieel bovenaan beginnen dan maar. Ja, dit smaakt zeker naar meer vroegere albums, althans tot en met Carol. Tot dan kwam ik op een 3,75* Slechts Little by Little was iets minder. De bluesy tracks zijn het sterkst. Gezien de waarderingsposities van twee van de vier laatste nummers moest het wel goed komen. Helaas, buiten de waard gerekend. Alle vier beduidend minder dan het materiaal ervoor. Zo zonde, om een album in mineur te moeten afsluiten. Nou, nog net een 3,5* dan.

3,33 The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)

Afgelopen weekend de RSD versie in huis gehaald. Mooi vormgegeven, prachtig blauw vinyl met rood label.

The Rolling Stones, en hun gelijknamig debuutalbum, zijn van ongekende waarde voor de Britse en Angelsaksische rockmuziek geweest. Vijf rebelse pubers die, ondanks hun bleke huidskleer, durfden de zwarte bluesmuziek op te pakken en die te delen met een breed publiek. De ironie van de Amerikaanse popcultuur is dat witte Amerikanen Britse blanke jochies nodig hadden om geïntroduceerd te worden tot de zwarte muziek van eigen Amerikaanse bodem. Dit debuutwerk is buitengewoon ongegeneerd. Het klinkt buitenproportioneel rebels voor het jaar 1964, een jaar toen Doris Day nog met haar boterzachte altstem Let It Snow! zong op de Amerikaanse hitlijsten.

Maar dat is de historische waarde van deze langspeelplaat. Kunnen we die historische waarde echt scheiden van de muziekkwaliteit? Nauwelijks, zullen veel muziekliefhebbers beamen. En toch ga ik proberen de balans daar tussen op te zoeken.

Dit album is voor een alledaagse dag (zeg maar: zomer in de achtertuin, rijdend over een regenachtige snelweg, bierdrinkend in een knusse kroeg of PowerPoint-werkend in een kantoor) eigenlijk ronduit verschrikkelijk. Mick Jagger schreeuwt echt, en niet op een charmante manier. In iedere andere schoolband zou Mick de deur zijn gewezen.

De liedjes zelf zijn van ongeloofijk antropologische waarde: het is eigenlijk amper voor te stellen hoe deze Londense pubers de zwart-Amerikaanse bluesmuziek uit de stoffige hoeken van de Britse hoofdstad wisten te vinden! Zónder internet, mét de nodige mediacensuur.

Maar artestiek is het niet om aan te horen. Als ik de jongens hoor blèren over Route 66, krijg ik niet de kicks, totdat ik de originele van Bobby Troup opzet. De I Just Want to Make Love to You-cover zorgt er bij mij vooral voor dat ik de Muddy Waters-origineel wil luisteren. En eigenlijk is de Stones-uitvoering van Mona (I Need You Baby) een verschrikking vergeleken met de 1957-single van Bo Diddley.

Voor de babyboomgeneratie, en wellicht ook nog wel de nasleep van vroege Generatie-X-rockliefhebbers, kan dit album vast en zeker veel nostalgie opleveren. Hoewel ikzelf inmiddels ook de dertig ben gepasseerd, deel ik die generatie, noch die nostalgie; waardoor ik onoverkoombaar anders naar dit album luister.

Het is, vanuit mijn weinig nostalgisch oogpunt, vooral een erg bewonderenswaardige collectie aan hoogtepunten uit de klassieke Amerikaanse R&B-scene van de vijtiger jaren. Des te bewonderenswaardig is het album als je de achtergrond van de Londense jochies kent. Vanuit een bijna-academisch oogpunt (antropologisch, sociologisch, cultureel-historisch) verdient dit album een hoog cijfer. Muzikaal gezien verdient dit album een veel lagere beoordeling.

En dus geef ik het album een 2.5. Omdat de geschiedenis ook gehonereerd moet worden. Ook als die niet geschiedenis niet om aan te horen is.

Het debuutalbum van The Rolling Stones uit 1964 is eigenlijk een heel puur beginpunt. Als ik ernaar luister, hoor ik vooral een jonge band die nog volop bezig is met het ontdekken van hun eigen geluid. Het grootste deel van het album bestaat uit covers van oude blues- en rock-‘n-roll nummers. Dat maakt het album niet heel vernieuwend, maar wel eerlijk en energiek.

Wat ik zelf meteen merk: dit is echt een band die leeft voor muziek. Alles klinkt rauw, een beetje rommelig soms, maar ook oprecht. De invloed van Amerikaanse blues is overal aanwezig. Vooral de zang van Mick Jagger en het gitaarwerk van Keith Richards geven het album karakter.

Het album voelt als een soort live-ervaring in een kleine club. Geen grote productie, maar gewoon spelen met gevoel. Dat maakt het leuk, maar soms ook wat vlak. Niet elk nummer blijft hangen.

Nummer voor nummer

Route 66 (4/5)
Een sterke opener. Dit nummer zit vol energie en is meteen herkenbaar als rock-‘n-roll. Simpel, maar effectief. Ik vind dit echt een van de leukste tracks van het album.

I Just Want to Make Love to You (3,5/5)
De zang is goed en vol gevoel. Toch vind ik het tempo iets te opgejaagd. Daardoor komt de sfeer minder goed over dan zou kunnen.

Honest I Do (3/5)
Dit nummer is rustiger en wat softer. De mondharmonica geeft een fijne blues-sfeer. Niet bijzonder, maar nog wel prettig om naar te luisteren.

Mona (I Need You Baby) (3,5/5)
Een degelijk en ritmisch nummer. Het heeft een soort hypnotiserende beat. Ik vind het wel lekker opzwepend en beweeglijk.

Now I've Got a Witness (3/5)
Instrumentaal en duidelijk bluesy. Toch mist het voor mij spanning. Zonder zang voelt het een beetje leeg.

Little by Little (3,5/5)
Een leuk nummer met een relaxte groove. Niet een uitschieter, maar wel eentje die makkelijk wegluistert.

I'm a King Bee (3,5/5)
Hier hoor ik echt de blues terug. De zang klinkt wat bijtend en rauw. Ook de bas valt op, wat het nummer extra diepte geeft.

Carol (4/5)
Samen met de opener een van de sterkste tracks. Dit is pure rock-‘n-roll. Energiek, strak en gewoon heel lekker om te horen.

Tell Me (4/5)
Dit is een belangrijk nummer, want het is een van hun eerste eigen composities. Ik hoor hier al een beetje hoe de band later zou gaan klinken. Mooie melodie en gevoel.

Can I Get a Witness (3/5)
Dit nummer doet mij niet zoveel. Het klinkt een beetje vlak en mist iets om echt interessant te worden.

You Can Make It If You Try (3,5/5)
De zang is hier echt sterk. Dat tilt het nummer omhoog, want instrumentaal is het vrij simpel.

Walking the Dog (3,5/5)
Een aardige afsluiter en een bekende cover van Rufus Thomas. Voor mij niet echt bijzonder, maar wel prima.

Conclusie

Als ik dit album bekijk, zie ik vooral een jonge band met veel passie. Het is nog geen meesterwerk, maar wel een belangrijk begin. De Stones laten hier horen waar ze vandaan komen: de blues.

Wat dit album sterk maakt:

de energie
de rauwe sound
de liefde voor muziek

Wat minder sterk is:

weinig variatie
veel covers
niet elk nummer blijft hangen

Toch vind ik het een interessant album, vooral als je wilt horen hoe The Rolling Stones begonnen zijn. Het is geen perfect album, maar wel een eerlijke en levendige start van een legendarische band.

WAARDERING: 6,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl