The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)

maar het is toch: beter goed gejat dan slecht verzonnen? Maar uiteraard heb je gelijk dat 4* ook een goede waardering is.

het nummer maar weer eens opgezet en de stem van Andrew lijkt toch wel veel op die van Mick. of hoor ik het echt verkeerd?

Nee hoor....het is Andrew Loog Oldham en dat is 100% zeker

ik geloof je ook absoluut, maar hun stemmen lijken wel op elkaar of niet soms?

Ja...mischien een beetje...maar als je bewust luistert dan hoor je wel het verschil.

I'm a king bee en Honest I do zijn om echt fantastisch

Ze hadden Honest I Do in maart 1995 in de Toshiba studios voor Sripped opgenomen maar kwam helaas niet op deze terecht. Heel jammer, had de beste nummer van Stripped kunnen zijn. Staat wel b.v. op het bootleg Stripped Companion.

Gewedig debuut. Toch jamer dat hier de amerikaanse release is aangehouden en dat terwijl e engelse release toch 1,5 maand eerder uitkwam. Maar goed de discografie van de stones....
Eigenlijk zou Not Fade Away de aanduiding * = niet op elke versie van dit album aanwezig moeten krijgen want op mijn (engelse) uitgave komt die niet voor.
De muziek: lekker rauwe R&B, blues, rock. Toen ik dit voor het eerst hoorde was ik meteen verkocht en ben ik een relatie met de heren aangegaan die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Not Fade Away was een Buddy Holly song and B-side van Oh Boy. The Stones hebben deze track opgenomen met een dun, da-dun, da-dun, da-dun, dun Bo Diddley Beat.

Als ik me niet vergis dan was Not Fade Away de derde 7"single van de Stones met Little By Little als B-side en hun eerste UK top 10 hit.

Op hun debuutplaat staat deze track niet maar kwam later op de duitse Around and Around plaat terecht. In de jaren '90 hebben ze deze song als opener tijdens hun live optredens gespeeld.

De versie van Not fade away van de Stones is wel 10x beter dan die van Buddy Holly

Klopt, veel meer ROCK! En dan nog Keith en Brian Jones met hun guitarren. Super track!

Het eerste album van the Rolling Stones en de start van een lange glansrijke carrière.
Oorspronkelijk waren the Stones een bluesband, maar op aanraden van manager Andrew Loog Oldman, die the Stones tot rebelse tegenhangers van the Beatles omvormde, stapten ze meer over naar beat en rock'n roll. Niettemin verloochenen the Rolling Stones hun verleden en eigenheid niet en verwerken ze toch heel wat blues in hun sound i.p.v. the Beatles te kopiëren, al hebben ze hun doorbraak natuurlijk mede aan hen te danken.
Een grappig feit is dat Decca-baas Dick Rowe een jaar voordat the Rolling Stones bij hem aanklopten the Beatles afwees omdat hij dacht dat rock'n roll voorbijgestreefd was. Verkeerd gedacht! Hij kon zich na de gigantische doorbraak van the Beatles wel op zijn hoofd slaan en was maar al te blij dat een gelijkaardige groep voor zijn deur stond.
Dit debuut staat voornamelijk met (geslaagde) covers maar tevens hun eerste eigen compositie "Tell me", meteen een schot in de roos en een gigantische hit.

Best lekker debuut, maar wel een beetje het standaard blues geluid.
Daarnaast net wat teveel covers om echt een hoog cijfer van mij te krijgen, maar ze laten met deze plaat wel zien dat ze veel in de mars hebben, ik ben benieuwd naar de volgende. Een 3,5*

De volgende !?! Deze is van 1964.

Ja maar ik bedoelde de release die ze hierna uitbrachten, ik ben chronologisch door de RS catalogus heen aan het werken.

Nu begrijp ik het.

Goede rockplaat met een heel erg goede uitvoering van Route 66.

Klopt het dat dit album uit allemaal covers bestaat?

"Tell Me (You're Coming Back)" is hun eerste zelf geschreven nummer, de rest op dit album zijn covers (van vroegere blues en rock'n roll-songs).

Aha, dankje.

Goed coveren is ook een kunst, die The Stones beheersen

Toen waren ze nog goed. Geweldig zelfs. 'Not Fade Away' & 'Little by Little' zijn echt groots.
Jammer, dat ze nu nog steeds maar blijven doorzeiken...

Little By Little is een Nanker Phelge nummer en een paar weken eerder opgenomen dan Tell Me. Tell me is wel het eerste MJ/KR nummer uitgebracht op LP.

Heerlijke uitvoeringen van covers door de vroege Rolling Stones en hun eerste original ; ze hadden iets dat me als tiener al aantrok. Favoriete nummers zijn Not Fade Away, Route 66 en Carol.

'According to Uncle Bob' (in de film 'I'm Not There' uit 2007) in de jaren '60 de beste coverband die er bestond in die jaren...... Gelukkig volgden snel prachtige eigen nummers.....maar als plaat, en ik heb niets tegen coveren zolang dat maar vakkundig en met 'eigenheid' wordt gedaan, voor mij nog steeds 1 van, maar wellicht zelfs, hun beste (in de breedte)!

Ik geloof er niks van dat Andrew Loog Oldham lead zingt op het nummer Can I get a witness. Graag bronvermelding.

Even wat droge feiten. Volgens Roy Carr in "Het volledige platenverhaal" zijn vóór de debuut l.p. van 26 april 1964 in de UK de volgende platen van de Stones verschenen:

- 7 juni 1963: Come on/I want to be loved (single)
- 1 november 1963: I wanna be your man/Stoned (single)
- 17 januari 1964: Bye bye Johnny/Money/You better move on/Poison ivy (Versie 2) (E.P.)
- januari 1964: Poison ivy (Versie 1)/Fortune Teller (L.P. Sarurday Club, verzamelalbum met andere artiesten)
- 21 februari 1964: Not Fade away/Little by Little (single)

In Nederland hadden we natuurlijk gewoon Greatest Hits :

I Wanna Be Your Man
Good Times, Bad Times
Come On
Confessin' The Blues
Around And Around
Money
It's All Over Now
Not Fade Away
If You Need Me
Fortune Teller
Empty Heart
Bye Bye Johnny

Leuke (ietswat) simpele vroege Stones plaat vol lekkere swingend uitgevoerde covers. Je kon hier toen iig al wel merken dat we met een talentvol bandje te maken hadden.

3,5 sterren

Het eerste album van "The" Rolling Stones en één van de beste !

Wat een start hebben die mannen genomen zeg!

"Not Fade Away", "Route 66", "Carol", "Tell Me (You're Coming Back)" én "Walking the Dog" zijn de echte uitschieters.

Goed debuut van de Stones. Had dit album ooit op vinyl, maar mn broer wilde m terug en heb m onlangs op cd (dsd master) aangeschaft. Moet wel zeggen dat ik m wel in dat tijdsbeeld plaats, want ondanks dat je het rauwe Stones geluid hoort is het muzikaal nog wat....tja...matigjes, soms wat onbeholpen, zeker kwa opnames (of ligt dat aan deze master?). Vind ook de originele uitvoeringen vd covers vele male beter, alleen in die tijd was het dankzij de Stones wel een kennismaking met R&B.
Moet wel zeggen dat je mi wel hoort dat het gemeend gespeeld wordt.

Een echte topper (de Engelse versie dan). Ik kocht hem als 12 jarig jochie ergens in 1975 voor maar f9,50. Hij had toen een zwarte hoes met de voor en achterkant van de foto voor Jumping Jack Flash in het zwart geplaatst op de voorkant en op de achterkant stond reklame voor andere Stones albums tot aan Let it Bleed (dat Get Yer onbreekt doet mij vermoeden dat deze heruitgave uit 1970 stamt). Mona was absoluut mijn favoriet, en ik denk dat er geen album zoveel gedraait was in de tweede helft van de jaren 70 dan deze op mijn ronde philips (UFO model) mono pick-upje. Natuurlijk later had ik nog de oude Nederlandse Mono versie te pakken gekregen met oorspronkelijke hoes, maar die had ik weer verkocht want voor mij is de magie verbonden met de hoes waarin ik hem kocht (hetzelfde geld voor de 2e Stones elpee die ik toen kocht onder de titel Everybody Need Somebody to Love, met de "foute" hoes waar de Nederlandse heren van Decca een foto van de Stones uit 1970 op plaatsten, op de voorkant op het podium in Duitsland uit 1970 en op de achterkant een mooie groepsfoto met .......jawel Mick Taylor in plaats van Brian Jones). En ik heb ze nog steeds met foute hoezen en al, maar voor mij zijn dat natuurlijk de goeie hoezen.

Helaas weet ik niet hoe je een videolink naast een nummer zet, maar voor een absolute unieke uitvoering van Tell Me (opgenomen tijdens een Stones concert rehearsel, ze moeten er even inkomen maar dan wordt je ook echt van je stoel geblazen, en je vraagt je echt af waarom ze dit nummer, afgezien van deze ene rehearsel, nooit live gespeeld hebben, echt een aanrader)

YouTube - Rolling Stones Tell Me (Rehearsal) 1978

Ik ben juist begonnen met alles van The Stones naar mijn i-tunes te rippen om die i-pod met wat lekkere muziek te vullen.
Dus dit wordt herbeluisteren. Hier is het nog erg makkelijk. Deze eersteling van hen kan er in zijn geheel in, ik kreeg alweer een wauw-gevoel bij iedere track. Wat kan zo'n jong bandje toch een enorme ENERGIE uitstralen, hé.

Rock'n roll gebaseerd op bluesmuziek en R&B. Véél covers, maar met veel gevoel en smaak gebracht. Dit was een veelbelovend bandje, en die beloftes werden méér dan waargemaakt.

Door deze intensief te herbeluisteren verhoog ik van **** naar ****1/2 en wie weet...

En ik ben het levende bewijs dat een Beatles freak pur sang tevens ook een geweldige Stonesfreak kan zijn, ik heb die hetze tussen de onderlinge fans nooit begrepen.
Het waren tenslotte twee zéér verschillende topbands, elk op hun eigen karakteristieke manier, en beiden brachten ontzettend veel lekkere muziek uit.
The Beatles waren enkel beter in.... tijdig splitten. Voor mij was bij deze band hier het beste er nà Tattoo You toch een béétje af... al bleef het een formidabele liveband, natuurlijk.

By the way, ik ga er prat op, zowel van The Stones als van The Beatles het gehele oeuvre integraal in de kast te hebben - en ook nog vaak te draaien natuurllijk. Ik zou gewoon ongemakkelijk worden bij de gedachte NIET alles van deze topbands in huis te hebben, dat kàn gewoonweg niet, is geen optie.