Morrissey - You Are the Quarry (2004)

Nee dat niet. Wel mijn nummer 1 Moz-song van deze eeuw.

Vauxhall en Viva hate! zijn idd uit de vorige eeuw

Dat zal ik zelf uit moeten vinden

Deze nog nooit gehoord voor een beoordeling?

Jawel hoor
Maar ik vergeet vaak een beoordeling te geven. Ik zit op een dikke 4, wie weet nog ns 4,5

Hoezo is dit broddelwerk, verklaar je nader

Ik vind andere van zijn albums nog mooier

Deze kwam vandaag in de auto weer even helemaal voorbij. Blijft toch een baas album, ook de bonusnummers zijn top. Mozzer zat hier wel op een ultimate high, tekstueel en muzikaal, daarna werd het toch wel iets minder ook al blijf ik zijn albums braaf kopen. Enorm respect voor deze songwriter die het Smiths tijdperk met verve acht zich gelaten heeft. Ook prima gitaarwerk op dit album van Alain Whyte en Boz Boorer.

Drinking tea with the taste of the Thames
Sullenly on a chair on the pavement
Here you'll find, my thoughts and I
And here is the very last plea from my heart
My heart for evermore

Best ok plaat maar ik stoor mij zo hard aan de band en de geluidsmix. In het begin had je nog tenminste een band die een beetje klonk als the Smiths en ruimte liet voor Moz zijn teksten. Ik moet soms moeite doen om hem te begrijpen, wat gitaren en van die solo's die gewoon lam klinken en de boel wordt gered door Moz zijn songschrijvertalent. Met een betere band en producing was dit 5* geweest, nu skip ik de helft dus 3,5*

Ok. Bijgepast naar 4*. Om één of andere reden werkt t opeens in mijn hoofd

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Morrissey - You Are The Quarry (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Morrissey - You Are The Quarry (2004)
Morrissey werd in de tweede helft van de jaren 90 min of meer afgeschreven, maar zorgde met You Are The Quarry voor een glorieus comeback album, dat ook twintig jaar na de release nog altijd staat als een huis

Morrissey was in 2004 vooral een icoon uit de jaren 80 en 90, maar met zijn comeback album You Are The Quarry liet hij horen dat hij er ook in het nieuwe millennium nog toe deed. You Are The Quarry is in tekstueel opzicht een fantastisch album en ook de zang van Morrissey klinkt geweldig. In muzikaal opzicht is het een verrassend melodieus album, maar de grootste kracht van You Are The Quarry schuilt in de songs op het album. De albums van Morrissey worden vaak gekenmerkt door hoge pieken en flinke dalen, maar op You Are The Quarry houdt de Britse muzikant een zeer hoog niveau vast. Ik luister niet heel vaak meer naar de muziek van The Smiths of Morrissey, maar voor You Are The Quarry maak ik nog altijd graag een uitzondering.

Morrissey is de afgelopen jaren meer in het nieuws met omstreden politieke uitspraken dan met zijn muziek. Zijn laatste albums waren weinig indrukwekkend en de opvolger van het in 2020 verschenen I Am Not A Dog On A Chain wil er ondanks meerdere aankondigingen maar niet komen. Het is niet de eerste keer dat de carrière van Morrissey in het slop raakt, want ook halverwege de jaren 90 bevond Morrissey zich in creatief opzicht in een diep dal. Hij zou daar op indrukwekkende wijze uit komen, maar eerst terug naar 1982.

Steven Patrick Morrissey formeerde in dat jaar samen met gitarist Johnny Marr een band, The Smiths. De Britse band zou maar vijf jaar bestaan, maar leverde en handvol geweldige albums af en moet worden gezien als een van de belangrijkste Britse bands uit de jaren 80. Morrissey kwam na het uit elkaar vallen van de band goed uit de startblokken met het indrukwekkende Viva Hate uit 1988. Vervolgens was het wisselvalligheid troef, maar Your Arsenal (1992) en Vauxhall And I (1994) waren uitstekende albums.

Na het zeer matige Maladjusted uit 1997 was de rek er echter wel uit en verdween Morrissey uit beeld. Na zeven magere jaren keerde de Britse muzikant in 2004 terug met het vooral in Los Angeles gemaakte You Are The Quarry. Het bleek, toch wat tegen de verwachting in, een uitstekend album en het is nog altijd met afstand mijn favoriete Morrissey album.

De Britse muzikant heeft door zijn uit duizenden herkenbare stem een zeer karakteristiek geluid, waardoor You Are The Quarry direct bij eerste beluistering klonk als vintage Morrissey. Samen met zijn vaste kompanen en gitaristen Alain Whyte en Boz Boorer tekende Morrissey op zijn overigens zeer succesvolle comeback album voor een serie geweldige songs, die hij bovendien voorzag van vlijmscherpe en met zwarte humor en cynisme doorspekte teksten.

Voor de productie werd een beroep gedaan op de redelijk onbekende Jerry Finn, die daarvoor vooral wat punkbandjes produceerde, maar die You Are The Quarry heeft voorzien van een aansprekend geluid waarin de gitaren maar zeker ook de synths opvallen. Het album maakt echter vooral indruk door de zang van Morrissey en door de serie hele sterke en zeer melodieuze songs.

De Britse muzikant zingt op You Are The Quarry naar mijn mening beter dan op zijn andere soloalbums en You Are The Quarry is wat mij betreft ook het Morrissey album met het grootste aantal aansprekende songs. America Is Not The World, Irish Blood English Heart, I Have Forgiven Jesus, Come Back To Camden, I'm Not Sorry, The World Is Full Of Crashing Bores, How Could Anybody Possibly Know How I Feel?, First Of The Gang To Die, Let Me Kiss You, All The Lazy Dykes, I Like You en You Know I Couldn't Last zou ik bijna allemaal toevoegen aan mijn ultieme Morrissey playlist, terwijl ik van de meeste andere albums van de Britse muzikant hooguit een aantal tracks zou selecteren. De luxe editie die van het album is verschenen laat horen dat ook het restmateriaal van een uitstekende kwaliteit was.

You Are The Quarry viert dit jaar alweer zijn twintigste verjaardag, maar het album staat nog altijd als een huis. Grappig om na twintig jaar de Pitchfork recensie nog eens door te lezen, die zowel met een 8,9 als rapportcijfers als met de beschouwing van het album de spijker op zijn kop slaat. Ik zie de Britse muzikant eerlijk gezegd nog niet keer zo’n glorieuze comeback maken, maar met Morrissey weet je het maar nooit. Erwin Zijleman

Friday Mourning had natuurlijk gewoon een reguliere albumtrack moeten zijn. Een van mijn favorietjes uit zijn oeuvre.