Morrissey - You Are the Quarry (2004)

Ik heb deze gisteren aangeschaft (€7,99), hij is erg jaren 90 maar dan wel in de positieve zin van het woord.Mee bevalt ie wel en kruipt heel dicht naar mijn Top 10.Tijd zal het leren....voorlopig 4 sterretjes.

Zeer constant niveau en wat niet vaak gebeurt, gebeurt hier wel: ook de 2e cd is het beluisteren meer dan waard. Elk liedje is eigenlijk wel mooi of heeft iets moois in zich. 4.5

Was natuurlijk om te treiteren, Morrissey is één van de meest lekkere Britse artiesten muzikaal uiteraard van de laatste 25 jaar, ik neem alles terug het was niet zo bedoeld!!

Eindelijk ook de bonustracks gehoord: daar staan een paar lekkere rockers tussen.
Toch vind ik het wel echte bonustracks: ze halen het niet bij de cd zelf (wat niet wil zeggen dat ik ze dus matig vind, want het niveau is best nog heel redelijk te noemen).
Friday Mourning vind ik heel erg goed.

idd is niet elk nummer briljant van de b-sides.......maar het merendeel is mi om te smullen!

Inderdaad: zo zijn Never-Played Symphonies en My Life Is A Succession Of People Saying Goodbye ook wel persoonlijke favorieten.

Op z'n minst The Smiths/ Meat Is Murder waardig. Mijn favoriete Morrissey-plaat. Zoals hij dat I Have Forgiven Jesus afsluit, wonderschoon. Ook de song die mij into deze man (en zijn ex-bandleden van de Smiths) bracht, First Of The Gang To Die, staat erop, heerlijk. De b-sides doen mij niet zoveel, ik beschouw het album dan ook maar als 'afgelopen' na You Know I Couldn't Last, al zijn ze een leuke bonus. 4,5*.

het staat nu vast dat het nummer - i have forgiven jesus - te horen is op m'n crematie (ooit en ver weg).

Ik zal mij eens een exemplaar mét B-kantjes moeten zoeken, want ik ken er jammer genoeg maar een paar van. Don't make fun of daddy's voice blijft toch echt wel hilarisch.

Zeer fraaie CD van Morrissey wederom. Gelukkig staan de B-kantjes niet bij mij op de CD. Ik mis dan ook niet zoveel aan de reacties te merken. Echter de CD zelf vind ik wel een van de beste van Morrissey. Hij kan het nog steeds, mooie songs schrijven en zeer goed ten gehore brengen. Klasse!!!

de b-kantjes staan netjes op een apart schijfje. Daar heb je dus verder geen last van

zie je dat hij het nog kan , dit is verre van zijn beste solo ever , een dijk van plaat met prachtige typische morrissey teksten vol gal en venijn en prachtige songs , proficiat morris

Morrisey in topvorm. Vooral de single Irish Blood, English Heart.

Terugkomend op de B-kantjes, die zijn toch een stuk sterker dan gedacht, en t nummer Mexico vind ik wel zeer de moeite waard, nu ik de juiste versie heb. Helaas kan ik nog niet alle liedjes vinden, maar ooit eens orgineel aanschaffen.

Prachtige plaat.
Blijf maar mooi en boeiend

Doet Morrissey soms erg zijn best om Brits over te komen?
want in Come back to Camden zingt hij;

'drinking tea with the taste of the thames'


net als Spinvis in bagagedrager erg Nederlands probeert over te komen, want hij zingt;

'ik fietste op de afsluitdijk'

ha, vergezochte obscure vergelijking die nergens op slaat

mooi mooi
Alles van de Mozzer trouwens.'k Houd van die zijn stem, klinkt lekker zwoel.

Regelrechte klasbak deze Morrissey. Begonnen bij het album Years of Refusal, maar deze is toch vele malen beter. Heerlijke melodieën, zanglijnen en teksten die er niet om liegen.

Ben ik de enige die helemaal wegzwijmel van I am not sorry? Ik heb soms het gevoel alsof Moz mijn gedachten kan lezen. Wie zegt dat helden niet meer bestaan trouwens? Mexico mag er ook wel wezen trouwens, maar waarom Mexico hij had er ook wel Canada van mogen maken!!

Al ben ik nooit een echte Smithsfan, noch een zware Morrisey fan geweest, ik weet dit album echt wel te waarderen. Enkel; met mate consumeren, omdat die man zijn stem.... me héél vlug verveelt, dat zal mij met Van Morrison dus nooit overkomen... Maar, toegegeven; dit is een goede plaat van Morrissey.

En dat met een van de mooiste stemmen uit de popmuziek! Ik vind Morrisey's zang steeds beter worden, vooral op de meer recente albums. Maar ik hou evenveel van de stem van Van Morrisson. Je kan dus van allebei heel erg gek zijn. Maar het is een zeer groot vershcil tussen die twee.
Wat voor verschil?
Ik zou zeggen: als Van Morrisson's stem een altsaxofoon is, dan is die van Morrissey een goed gestemde klassieke vleugel. Zo iets....

Tja, bertus, ik vind het één der meest monotoon klinkende stemmen die ik ooit hoorde. Géén slechte stem, maar een stem die me gewoon heel vlug verveelt, ik kan dat echt niet helpen.... maar ik kan er gelukkig wel naar luisteren, véél erger vind ik Lloyd Cole's stem, die kan ik absoluut niet uitstaan, I'm sorry.
Ik kan me ook best voorstellen dat sommigen Bob Dylan's zangstem of die van Robert Smith ook niet alles vinden, maar daar hou ik toevallig wèl van. It's all perception, I think.... ik zal dus ook nooit wiltoof lusten, ik braak op die smaak....

Ik kan me ook wel vinden in de mening van Father McKenzie ik heb het ook niet zo gesnapt met Morrissey's stem. Geef mij maar de stem van Dylan, Robert Smith of Tom Waits maar naar deze stem kan ik ook niet al te lang luisteren.

Ik zal daarbij ook niet zeggen dat ik nooit naar een plaat van deze man luister. Want hij heeft wel goede platen... ik kan gewoon niet al te lang luisteren naar deze beste man.

Tja....ik hou ook van witlof, en dus ook van de zang van Morrissey. Dus dat zal wel zo bij mekaar horen.
Dat monotone klopt op zich wel. Zijn stem heeft iets monotoons, ook zijn manier van zingen is niet uitbundig, emotioneel zoals we van rock of popzangers meestal gewend zijn. Maar de emotie is bij Morrissey een beetje onderkoeld. Ik wordt altijd emotioneel hoe hij de onderstaande regels zingt in I have forgiven Jesus. Er zit een ingehouden woede en wanhoop in die bij mij rillingen oproept.
Maar of een stem je boeit zal inderdaad erg persoonlijk zijn, net zoals of je van witlof houdt of van bieten. Vind je trouwens niet dat hij een van de meest originele tekstdichters is? (met Dylan en Randy Newman)

Why did you give me
So much desire?
When there is nowhere I can go
To offload this desire
And why did you give me
So much love
In a loveless world
When there's no one I can turn to
To unlock all this love
And why did you stick me in
Self-deprecating bones and skin
Jesus - do you hate me?
Why did you stick me in
Self-deprecating bones and skin
Do you hate me? do you hate me?
Do you hate me? do you hate me?
Do you hate me?

Kwestie van gewenning. Ik had hetzelfde toen ik The Smiths ontdekte. Geweldige muziek, maar die stem... Na een half uur had ik er wel genoeg van. Maar als je er eenmaal aan gewend bent dan ga je het wel waarderen en ook de fantastische manier waarop hij intoneert wel op waarde schatten. Ik ben ook fan van Smith en met name Dylan, maar Morrissey's stem doet me veel meer.

Geweldig album. Onterecht dat maar weinig mensen (in Nederland) bekend zijn met het solowerk van dit genie. Ondanks dat de teksten heftig kunnen zijn (en vaak heerlijk cynisch en theatraal) zijn de melodieën zeer toegankelijk. Iedereen zou het eens moeten proberen. Na 1 luisterbeurt kun je al horen dat erg goed is.

Hij heeft toch best veel aanhang in Nederland? Zijn optredens zijn altijd uitverkocht.

Geweldige stem. Absoluut niet eentonig. Gewoon uniek

Geweldige plaat. Eigenzinning, melodieus en geweldige teksten. En de B-sides moeten niet onderdoen. Klasse

The World is full of Crashing Bores. ...and I must be one cause no one ever turns to me to say, so take me in your arms and love me...
Zo maar een van de ironische tekstregels waar Morrissey zo in grossiert.