Suicide - Alan Vega / Martin Rev (1980)

Harlem is hier duidelijk de uitschieter, maar verder is de intensiteit van het eerste album hier ver te zoeken. Het lijkt wel een soort lounge-variant van die plaat. Nog altijd een paar aardige nummertjes, maar ook een paar niemendalletjes. Zo is Be bop kid een vrij lineaire rip-off van Johnny. Op de reïssue (Door Mute uitgebracht als The second album i.p.v. de oorspronkelijke titel Alan Vega/Martin Rev) uit 2000 staan ook de Dream baby dream-single en de eerste demo-opnamen van het duo.

De scherpe rand van het debuut is er hier inderdaad vanaf, maar 'My Gaw ' (om met Jessica Simpson te spreken) wat valt er hier nog veel te genieten. Dit albums is repititief, maar het is de variant van herhaling die eerder bezwerend werk, dan verveling opwekt, en vooruitstrevend. De drie openingstracks zouden iedereen moeten overtuigen van de kwaliteit van dit uizonderlijke tweetal.

Dit album is ook weer lastig uit te leggen, en heeft een apart sfeertje.
Allereerst heeft het een enorme relaxte lounge sfeer. Die je meteen kan horen op het eerste nummer. Waarna er vervolgens weer dik in word gehakt met het volgende nummer, die ook dik in orde is.
Daarna komt het mierzoete Sweetheart langs. Tijdens het luisteren van dit album kan me ook altijd precies voorstellen hoe het was in sommige wijken van New York, het ademt soms ook gewoon heel goed die sfeer uit.

Dit album is vind ik een duidelijke evolutie van het eerste album.
Waar je daar goed kan horen dat dit duo nog niet de beschikking heeft over goede apparatuur, hebben ze dat hier wel.
Het geheel geeft een wat voller, en melodieus geluid.

Bijna net zo goed als het eerste album, alleen ik kan er niet de zelfde score aangeven. Aangezien dat album een wat grotere impact op me had en ik hier wel ongeveer wist wat me te wachten stond.

Bruce Springsteen speelt Dream Baby Dream

Wow! Verwacht je niet echt van Springsteen, maar hij toont hier wel fantastische smaak te hebben. Geweldige cover van één van Suicides allerbeste nummers. Deze heeft trouwens betere geluidskwaliteit.

Ik kan er nog moeilijk de vinger op leggen, maar nummers als Diamonds, Fur Coat, Champagne en Shadazz hebben toch wel de x-factor. Het is allemaal compleet anders dan het debuut, maar ik vind het erg fijn. Sommige nummers lijken dan weer een beetje door te schieten in lulligheid, maar het totaalplaatje bevalt me toch wel erg goed.

ja dit is gewoon tof man, niet zeuren.

no. 1 is natuurlijk de klassieker, maar ik vind dit eigenlijk stiekem helemaal niet slechter, misschien wel beter zelfs. nou ja.

Inmiddels staat Dream Baby Dream ook op het laatste album, High Hopes, van Springsteen, die overigens regelmatig kwam buurten tijdens de opnames van dit album van Suicide. Zelf nam hij in dezelfde studio op dat moment ook een plaat op. En even later zou hij op Nebraska een nummer (Statetrooper) uitbrengen dat sterk beïnvloed is door Frankie Teardrop.

Zelf had ik de link Springsteen-Suicide totaal niet gelegd totdat ik Statetrooper voorbij hoorde komen in de film Le Rouille et d'Os, vorig jaar.

Bij mijn reis door new wave en aanverwanten kom ik van alles tegen. In dit geval vanaf de postpunk van Abwärts bij dit duo Amerikaanse electronicapioniers. Opvolger van het december 1977 verschenen debuut is het in mei 1980 verschenen Alan Vega · Martin Rev. De muziek van het debuut vond ik pittig, hier echter heb ik minder moeite. Is het omdat ik inmiddels namen als Throbbing Gristle tegenkwam? Vergeleken daarmee is Suicide een oase van geordende digitale rust.

Hierboven lees ik de nodige vergelijkingen, in mijn oren klinkt de muziek als die van Britse sciencefictionseries uit die tijd, denk aan Doctor Who en Blake's Seven; deze wordt gecombineerd met de ietwat klagelijke, maar ook rockabilly-achtige zang van Alan Vega. Muzikaal worden ze tot no wave gerekend, de eigenwijze stroming die in New York opgang maakte. Dat Ric Ocasek van The Cars zich achter de producerstafel zette, verklaart wellicht waarom het in de meeste gevallen toegankelijk klinkt.

De drumcomputers zijn net als op het debuut primitief, wat dat betreft lijkt het alsof Suicide in de ruim twee jaar tussen de albums heeft stilgestaan. Soms is het uptempo, andere keren is het kalm. In die laatste categorie valt Sweetheart; hierbij moet ik warempel aan de rustige werkjes van een ander duo denken, te weten Sparks, in die jaren inmiddels ook met synths aan de slag.
Shadazz heeft warempel iets weg van de loungepop die in de jaren '90 opgang maakte, ontspannen en swingend. Dance is dan weer vierkant en pittiger te verteren. Ja, er is genoeg variatie in deze wereld van primitieve, herhalende synths en beats van de hand van Martin Rev.

Sinds 1999 verkrijgbaar als The Second Album + The First Rehearsal Tapes met de nodige bonussen.

Ik blijf in mei 1980. Volgende halte: Der Plan uit Düsseldorf en hun debuut Geri Reig, waar meer digitale bliepjes klinken.