Suicide - Alan Vega / Martin Rev (1980)

Harlem is hier duidelijk de uitschieter, maar verder is de intensiteit van het eerste album hier ver te zoeken. Het lijkt wel een soort lounge-variant van die plaat. Nog altijd een paar aardige nummertjes, maar ook een paar niemendalletjes. Zo is Be bop kid een vrij lineaire rip-off van Johnny. Op de reïssue (Door Mute uitgebracht als The second album i.p.v. de oorspronkelijke titel Alan Vega/Martin Rev) uit 2000 staan ook de Dream baby dream-single en de eerste demo-opnamen van het duo.

Bij mijn reis door new wave en aanverwanten kom ik van alles tegen. In dit geval vanaf de postpunk van Abwärts bij dit duo Amerikaanse electronicapioniers. Opvolger van het december 1977 verschenen debuut is het in mei 1980 verschenen Alan Vega · Martin Rev. De muziek van het debuut vond ik pittig, hier echter heb ik minder moeite. Is het omdat ik inmiddels namen als Throbbing Gristle tegenkwam? Vergeleken daarmee is Suicide een oase van geordende digitale rust.

Hierboven lees ik de nodige vergelijkingen, in mijn oren klinkt de muziek als die van Britse sciencefictionseries uit die tijd, denk aan Doctor Who en Blake's Seven; deze wordt gecombineerd met de ietwat klagelijke, maar ook rockabilly-achtige zang van Alan Vega. Muzikaal worden ze tot no wave gerekend, de eigenwijze stroming die in New York opgang maakte. Dat Ric Ocasek van The Cars zich achter de producerstafel zette, verklaart wellicht waarom het in de meeste gevallen toegankelijk klinkt.

De drumcomputers zijn net als op het debuut primitief, wat dat betreft lijkt het alsof Suicide in de ruim twee jaar tussen de albums heeft stilgestaan. Soms is het uptempo, andere keren is het kalm. In die laatste categorie valt Sweetheart; hierbij moet ik warempel aan de rustige werkjes van een ander duo denken, te weten Sparks, in die jaren inmiddels ook met synths aan de slag.
Shadazz heeft warempel iets weg van de loungepop die in de jaren '90 opgang maakte, ontspannen en swingend. Dance is dan weer vierkant en pittiger te verteren. Ja, er is genoeg variatie in deze wereld van primitieve, herhalende synths en beats van de hand van Martin Rev.

Sinds 1999 verkrijgbaar als The Second Album + The First Rehearsal Tapes met de nodige bonussen.

Ik blijf in mei 1980. Volgende halte: Der Plan uit Düsseldorf en hun debuut Geri Reig, waar meer digitale bliepjes klinken.