Eagles - Hell Freezes Over (1994)

De hel is voorgoed bevroren............ De Eagles zijn v.v.t.

Eagles-gitarist Glenn Frey (67) overleden|Prive| Telegraaf.nl

Ik vrees dat het ook definitief over is , ik ben hier toch wel even stil van.
Deze maar weer eens gauw uit de kast trekken want de heren hebben genoeg memorabels achtergelaten.

Het zou zonder Frey niet geheel onmogelijk zijn aangezien Henley creatief en muzikaal beslist de grootste belichaming van de band was. Maar Frey was zeer bepalend voor het groepsgeluid en heeft uiteraard menig door hem gezongen klassieker op zijn naam staan. Het zou me verbazen maar als de complete Eagles er al met veel pijn en moeite na decennia pas een album uitwringen zal het nu zeker helemaal gebeurd zijn....... is ook niet erg, het materiaal is tijdloos en veel mooier zou het nooit meer worden ook.....

Niet zo mijn ding dit album, maar wel één van de grootste bands van de '70 's (West-Coast) pop/rockmuziek. Ik was ook het meest 'gehecht' aan Frey vanwege zijn rock-invloed in de band en luister nog graag naar diverse nummers nummers van ze. Alleen al in Amerika één van de grootste bands aller tijden.....

Wat een fantastische live versie van hotel california staat hierop, en dan vooral het intro en op het moment dat het bekende gitaarriedeltje begint en het publiek begint te juigen. Nog nooit kippevel gehad bij een nummer of moment van Eagles, maar zonet wel

Zojuist weer eens herbeluisterd, de herkenning van het nummer Hotel California na ca 1.20 minuten blijft voor mij een van de magische momenten in de historie van de popmuziek, de tent wordt nog net niet afgebroken ?. Fenomenale plaat waarbij ik het 3 tal I Can"t Tell You Why, New York Minute en The Last Resort regelmatig op repeat zet.

Ik vind dit album ook geweldig! Alleen heb ik juist met deze versie van Hotel California altijd een wat lastige verstandhouding gehad. Dat komt eigenlijk puur en alleen door het moment waarop bij de albumversie de schitterende gitaarsolo begint, het nummer hier als een plumpudding in elkaar zakt. Tot dat moment is er niks aan de hand en is het genieten. Maar juist die gitaarsolo tilt het nummer in de oorspronkelijke maar ook de elektrische live versie(s) naar een nóg hoger niveau. Dat lukt ze met de akoestische gitaar niet. Althans, in mijn beleving dan. De rest van de nummers vind ik echter fenomenaal! Ook de destijds nieuwe nummers gaan erin als koek.

Ik vind persoonlijk het akoestische slot grandioos gedaan al prefereer ik ook het indrukwekkende gitaarspel op het origineel.

Uitgave op vinyl klinkt fantastisch. Destijds was de cd van dit album een referentie op audiogebied. Tot vervelens toe de magistrale uitvoering van Hotel Californië voorbij horen komen. Nu, zoveel jaren later toch maar overstag gegaan en op vinyl gekocht. Waardering blijft 4* maar de beleving om dit nu op vinyl te draaien maakt eea meer dan goed. Konden er wat van deze mannen.

Zeer indrukwekkend album en waarom?
De briljante opnamen en weergave kwaliteit. Mijn song is nog altijd: In the City!!!

Deze plaat stelt mij teleur.
Van de vier nieuwe nummers waarmee het album begint vind ik alleen de rockende openingstrack Get Over It de moeite waard. Het akoestische intro van Hotel California voegt wel wat toe, maar de rest van de nummers is zoetgevooisder dan de originele uitvoeringen, wat ook komt door het grote orkest dat meespeelt op deze plaat.

Dat orkest geeft nummers als New York Minute & The Last Resort juist een enorme meerwaarde en klinken voller dan het origineel.
Jouw mening staat haaks op die van mij blijkt wel, kwestie van smaak nietwaar?

Ja, dat vind ik juist zo leuk. Ik vind de eerste twee albums (Eagles en Desperado) en Hotel California de mooiste albums. Welke albums van de Eagles hebben jouw voorkeur?

Mijn favorieten zijn toch wel Desperado & Hotel California, hoewel ik deze reunie plaat ook hoog heb zitten.
Even jouw top 10 bekeken; 8 van de 10 platen van jouw lijst staan in mijn platenkast, dus wat betreft smaak zitten wij toch redelijk op 1 lijn

Het is gewoon genieten van het overweldigend goede geluid op dit reünie-album. Beetje halfslachtig door de handvol nieuwe (studio-opgenomen) nummers in combinatie met de live succesnummers, maar daarover klaag ik niet.

Een stel topmuzikanten, zo halverwege de jaren '90 nog overtuigend in staat tot deze vertolking van hun beste werk. En al brandde de vlam niet meer zo als midden jaren '70: een betere souvenir konden ze hun fans niet nalaten.

En nadien werd er weer flink gecashed natuurlijk
Eagles back in the league.

Maar inderdaad, mooie registratie.
Ik was erg onder de indruk van Learn To Be Still. Een mooie nieuwe bijdrage.

De Premier League zelfs.
Mag ik bovenstaande users even een tip geven: Live From The Forum, vorige maand uitgekomen.
Echt genieten ondanks het gemis van Glenn Frey.
Dit blijft overigens ook een juweel van een plaat welke regelmatig in mijn CD lade is terug te vinden.

Na de afmattende tour in 1980 en een einde waarbij de vuisten rolden en gitaren stuk geslagen werden werd op de vraag of een reünie er nog in zit beantwoord met "When hell freezes over". Als Pasen en Pinksteren op 1 dag vallen dus. En o wonder, The Eagles vlogen weer samen in 1994. "We never broke up, we just took a 14 year vacation" aldus Glenn Frey op dit album.

Vier nieuwe studio nummers en een greatest hits selectie live uitgevoerd. En zeer vakkundig gedaan en wát een geluidskwaliteit! De intro van Hotel California is wat dat aangaat wel bekend.

De nieuwe nummers mogen er wat mij betreft zeker zijn. De live uitvoeringen zijn griezelig perfect maar ook met overtuiging uitgevoerd. En dan vooral New York Minute, nota bene een solo nummer van Don Henley.

The Eagles vlogen vanaf 1994 weer samen met een uitgebreide wereld tournee daarna. Ik heb ze helaas nooit live gezien en na het verlies van Glenn Frey eerlijk gezegd ook geen behoefte meer aan. Maar dit document draai ik graag en niet alleen om de stereo te testen.

Een echt cijfer had ik nog niet geplaatst en ik heb het album ook niet echt vaak gedraaid.
Desalniettemin zeker de moeite waard.
Ik vind het album nogal aan de laidbacke kant, zonder dat dat overigens stoort.
Maar Hotel California krijgt hierop een van de meest tamme versies die je er ooit van hebt gehoord. Het geeft niet, het heeft een mooie, vrij intieme sfeer.

Op Eagles Live (1980) zit meer vuurwerk. Zowel op het personele als op het muzikale vlak, dat gaat vaak samen.
De vier nieuwe songs zijn aardig maar zeker niet van het niveau van voor 1980.