Neil Young - Decade (1977)

Als ik heel eerlijk ben, vind ik deze ook niet essentieel. Neemt niet weg dat Decade geweldige muziek bevat en ik compleet wil zijn. Ik zet hem ook wel eens op als ik niet kan kiezen welk album ik wil draaien.

Voor wie het niet essentieel vind om alles van 1969-1977 te kopen is Decade wel weer essentieel.

Welke plaat kwam er vlak na Decade? Comes a time. Die vind ik dan weer essentieel. Net als Kistenkuif ben ik geen die hard wat Neil Young betreft, maar branden en zo compileren, daar begin ik echt niet aan. Ik zou van Neil Young een aantal klassiekers eruit pikken en het daarbij laten. On the Beach, Comes a Time en Prairie Wind. Ben blij dat Kistenkuif Old Ways noemt, want die vind ik ook sterk onderdgewaardeerd. Een andere ondergewaardeerd album vind ik Greendale.

Twee uitstekende albums van Young en een compilatie, daar laat ik het het inderdaad bij. Jij hebt weer een andere keuze van klassiekers. Prima. Ieder zijn eigen smaak. Maar waarom zou je andere goede Young-songs niet zelf compileren uit zijn overig werk? Ontzeg je jezelf dan niet veel moois? De reden waarom ik het wel doe is eenvoudig. Neil Young is niet bepaald de meester die je in de beperking herkent. Het merendeel van zijn albums vind ik helaas niet in hun geheel goed. Daarom maak ik mijn eigen selectie uit zijn werk. Leuke bezigheid overigens. En daarna breng ik de geripte albums weer keurig terug naar de bieb. Is toch ok?

Ja ik bedoel ook niet dat ik tegen compileren ben. Ik zeg alleen dat ik dat niet zou doen. Elk nummer komt van een album met een eigen verhaal. It's a dream van Prairie Wind en Carmichael van Greendale zijn prachtige nummers. Zet je die achter elkaar dan krijg je toch een wat raar gevoel. Beide nummers zijn zowel qua stijl als qua achtergrond totaal verschillend, als je die op een compilatiealbum zet vind ik het plots een stuk minder. Elk album vertelt een verhaal op zich. Bovendien als je de hele dag alleen maar toppers hoort, dan worden toppers ook maar gewoon.

Dat laatste klopt als een bus. Dat is de wet van de afnemende meeropbrengst. Daar moet je mee oppassen....

Ik vind een live album ook nog wel essentieel, en dan met name Massey Hall, die moet iedereen die een beetje van Neil Young houd toch ooit een keertje gehoord hebben vind ik, en ook live rust blijf ik essentieel vinden, vooral vanwege de mix tussen elektrisch en acoustisch.

Normaal gesproken ben ik niet zo van de verzamelalbums. Hoe Decade tussen mijn cd’s beland is, weet ik dan ook niet helemaal meer zeker. Ik vermoed dat het een verjaardagscadeau van een paar jaar geleden is.
Van Neil Young’s werk uit de periode die dit album beslaat, vind ik de ditch-trilogie het interessantst. Die drie albums zijn bepaald niet goed vertegenwoordigd op Decade. Dat is eigenlijk wel fijn: het maakt deze verzamelaar voor mij tot een mooi overzicht van Young’s andere werk tot 1977, zonder dat ik alle studioalbums hoef te kopen (Harvest heb ik overigens wel in de platenkast staan). Van Everybody Knows This Is Nowhere staan de drie beste nummers op Decade, van American Stars ‘n’ Bars heeft eigenlijk alleen Like A Hurricane me weten te boeien, en die vind ik hier ook terug. Naar aanleiding van de eerste nummers op cd1 heb ik nog eens geprobeerd me door een paar albums van Buffalo Springfield te worstelen. Dat was eens en nooit meer. Ik heb genoeg aan wat op Decade staat.
Neil Young heeft zich nooit vastgepind op één stijl, en dat is op Decade goed terug te horen. Van harde rock met Crazy Horse tot countryrock, alles komt hier terug. Dat is meteen een klein nadeel van dit album: doordat de muziek zo verschillend is, klinkt Decade soms nogal fragementarisch. Maar goed, daar is het ook een verzamelalbum voor.
Winterlong kon ik niet terugvinden op de Neil Young-LPs die mijn vader in de kast heeft staan. Ik vind het een van de beste nummers op dit album.

Een mooi overzichtsalbum, waar ik nog altijd blij mee ben.

3.5*

Winterlong komt van het nooit uitgebrachte album Homegrown. Het is ook te vinden op
Neil Young Archives vol.1.

Het werd vlak na de oprichting van CH al gespeeld, maar Neil schreef toen meer dan hij kon uitbrengen. Dat geldt voor de volledige jaren 70.

Dank voor de info, heartofsoul. Die archivesbox ziet er trouwens erg mooi uit, maar lijkt me wat te duur voor iemand die Neil Young slechts nu en dan draait...


Ja, als ik het me goed herinner stammen ook de eerste twee nummers op Ragged Glory ook uit de jaren '70 (wat mij betreft twee van de beste nummers op dat album), maar dat weet jij ongetwijfeld beter dan ik.

Ja, 'Country Home' werd in 1975 al live gespeeld. 'White Line' werd omstreeks Homegrown en Chrome Dreams geschreven.

Op recente albums staan ook oudere nummers.

Ik had 'm al in de cd fatbox editie, kom ik Decade gisteren toch als 3LP voor weinig tegen in de 2e hands bakken in prima staat. Wat een uitgebreid en mooi artwork zeg!

Op de Engelse wiki staat trouwens een perfect overzicht van alle songs op deze plaat onder 'track listing':
Decade (Neil Young album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Decade van Neil Young is werkelijk een zeer goed samengesteld overzicht van zijn werk in de periode 1967-1976 (inderdaad: een decade...). Meestal worden de betere songs gekozen van de verschillende albums en zijn de betere albums ook wat ruimer vertegenwoordigd. Daarnaast vind je alles terug: zijn werk bij Buffalo Springfield, als solo artiest, met Crosby Stills Nash & Young en als Neil Young & Crazy Horse. Ook horen we zo alle stijlen die Neil Young in die periode heeft gebruikt, van psychedelische folkrock, via countryrock naar rock. Wat het extra leuk maakt is dat er vier nog niet eerder uitgebrachte nummers op staan die goed meekunnen.

Het erg goede album Buffalo Springfield Again wordt door 3 prima Neil Young songs vertegenwoordigd: Expecting To Fly, Broken Arrow en Mr. Soul. Van zijn solo debuut Neil Young vind ik zowel The Loner als The Old Laughing Lady sterke songs. Down By The River & Cowgirl In The Sand in de lange albumversies samen met Crazy Horse vind ik beiden briljant, net als Southern Man van After The Goldrush. Vijf nummers van de klassieker Harvest lijkt veel, maar welke zou je willen weglaten? Mijn favorieten blijven Old Man & The Needle and the Damage Done. Winterlong is het beste nog niet eerder uitgebrachte nummer. Tot slot vinden we op Side 6 van de derde LP de gitaarklassiekers Like A Hurricane & het ijzersterke Cortez van Zuma.

Dit is werkelijk een fantastisch en gevarieerd overzicht van de beste decade van Neil Young in alle vormen en maten. Niet te missen!

Decade was voor mij het begin van mijn bescheiden Neil Young collectie. Vanaf deze verzamelaar had ik een indicatie wat ik leuk vond en kon ik er de originele albums bij zoeken. Draai 'm nog geregeld. Het blijft een mooie verzameling ook al is ie wat achterhaald.

Nou ja, achterhaald kan 'ie eigenlijk niet zijn. Neil Young heeft 'm toen slim Decade gedoopt.

Achterhaald is inderdaad niet het juiste woord. Door het kopen van originele albums kwam er meer overlap en werd ie minder essentieel. Maar goed, er staat materiaal op wat ik niet heb staan op de originele albums en dat maakt 'm nog steeds interessant. En ik ben niet fan genoeg om de dure box sets aan te schaffen die ome Neil aan het samenstellen is.

Grappig, daar hebben we het net over bij zijn nieuwe plaat Storytone. Vinyl kost wat bij hem.

Ondanks dat ik van Neil Young bijna alles van voor 1981 inmiddelds in de cd kast heb staan heb ik toch deze 2cd gekocht. Om de niet eerder uitgebrachte tracks maar ook om het mooie cd boekje met moeilijk te lezen Neil Young commentaar op de nr's en foto's. De remastering trouwens vind ik heel erg goed. Prachtig geluid hoor. Vooral opnamen vanaf 1969. Schitterend: Down by the River. Luister maar goed. Heel mooi live in de studio stereo. Lichte ruis erbij. Zalig! Mooier dan de LP zou ik zeggen. Staat niet bij wie of wanneer dit gemasterd is maar super gedaan. Cortez the Killer klinkt hier mooier dan op Zuma. Toch vreemd. Kan misschien ook aan de persing (fabriek) liggen.

Naast Harvest en Sleeps With Angels heb ik Decade al een lange tijd in huis, maar luister ik voornamelijk naar dit album.
Dwz als ik 'Neil Young zin' heb. Tijdje geleden weer, maar wat is deze verzamelaar toch prima in mekaar gezet met allemaal goeie nummers. Zelfs de minder bekenden zoals Winterlong.
Geloof niet dat ik nog een ander album van hem hoef aan te schaffen of heeft Neil iets totaal anders+goeds gemaakt wat verder weg zit van deze periode?

Deze periode dekt de boel tot 1977 . Daarna heeft Neil nog wel dingen gedaan die de moeite waard waren ,maar zijn artistieke piek lag toch wel in de jaren daarvoor. Rust Never Sleeps en Comes a Time zijn zeker nog de moeite waard en ook Freedom en Harvest Moon bevatten de nodige parels . Voor het betere scheurwerk kan ik je Ragged Glory en Weld aanraden beide met Crazy Horse .

Dank je Twinpeaks!
Schiet me te binnen dat ik nog ergens Freedom op een USB heb staan. Tijd niet meer gedraaid, maar moet ik binnenkort weer eens doen want ik vind Rockin' in the Freeworld zo'n heerlijk nummer.
En evt CD kopen dan natuurlijk?

de remaster (hdcd) is in juni 2017 uitgebracht. heb ik lang op gewacht. daarom een kreetje van verrukking toen ik er in de winkel tegen aan liep. het is wat betreft dynamiek en kanaalscheiding echt een enorme verbetering vergeleken met het modderig klinkend origineel. jammer alleen dat de schijfjes zijn verpakt in een kartonnen wurmhoesje en het boekwerkje met krabbels van young onleesbaar petieterig is uitgevoerd. daarom gewoon de remaster gestopt in het oude vertrouwde cd-boxje. ook weer opgelost.

Ik heb eigenlijk maar een cd van ome Neil (Living with War). Ik vroeg me af of deze dubbel cd een goede instapper is als introductie. Ik ben geen kenner van Neil Young , en het blijkt dat ie toch erg goed is. Ik kom er eigenlijk niet zo goed in als ik hem hoor , en dan heb ik gelijk de neiging om hem te negeren , maar denk toch dat ik dan wat gemist heb in mijn muzikale zoektochten.
Heeft iemand misschien advies?

Dit album is in zoverre een goede instapper dat het je kennis laat maken met het werk dat hij tot het moment van verschijnen van dit album uitbracht. Tot 1977 dus - en dat is per saldo maar een beperkt deel van zijn oeuvre. Maar wat mij betreft door de bank genomen wel het sterkste. Ik heb verscheidene individuele albums uit die periode, maar vond dit toch wel een mooie aanvulling. Ook omdat het beste uit zijn periode met Buffalo Springfield vertegenwoordigt, alsmede werk met Crazy Horse, en 's mans inbreng in de supergroep CSNY, en zelfs twee nummers (de twee aardigste bovendien) van de Stills-Young Band.

Het is echt een goede selectie van 's mans werk tot 1977. Het valt me niet mee om 'slechts' zeven favorieten met sterretjes te bekronen, dat zegt eigenlijk al genoeg. Lees ook de juichende recensie van west hierboven, waar ik het van harte mee eens ben.

Mijn ervaring is dat deze driedubbelaar (op LP, op CD is het een dubbelaar) bovendien heel prettig als één geheel wegluistert, ondanks de verscheidenheid aan bronnen. Het is allemaal onmiskenbaar Neil Young. Verwacht niet dat je met dit album klaar bent met de man (de latere Greatest hits CD is daarna wellicht een aanvulling, als je je al niet wilt toeleggen op een aantal reguliere albums), maar als kennismaking vind ik het echt wel een aanrader.

Nog een tip: mocht je dit album op CD willen aanschaffen, ga dan wel voor de meest recente remaster. De geluidskwaliteit daarvan is hoorbaar beter dan de originele CD-versie.

Uitstekende verzamelaar van Neil Young tot 1977 en zoals wel vaker kun je discussiëren over de nummerkeuzes. Ik ben er dik tevreden over en als instapper een prima aanschaf. Samen met Harvest, Comes A Time, Live At Massey Hall en Unplugged heb je wat mij betreft een prima basis van zijn oeuvre.

Mijn tweelingbroer woont in de buurt van Hartford, Connecticut. Halverwege NY en Boston. De liefde bracht hem daar. Hij werkt er op een eco-farm. We zijn totaal verschillend. Ook wat muziek betreft. Hij is een countryboy, ik een cityslacker. Hij beperkt zich tot americana, roots, country en meer van dat spul. Weet ook van alles over de sixties en seventies. Ik hou van andere koek. We bellen veel. Dan komt hij met allerlei tips. Om mij te bekeren. Tot mijn oren tuiten.

Als nieuw lid van de MM-gemeenschap heb ik besloten hem serieus te nemen. Hij is fervent fan van Young. Die ken ik niet. Ver voor mijn tijd. Even scrollen. Holy cow, wat een oeuvre! Vandaar mijn start met deze compilatie. Ik deel de bezwaren tegen verzamelaars. Je moet ergens beginnen. Voor een eerste indruk. Veel liedjes. Een deel ervan bepaald niet slecht. En twee lange oefeningen op gitaar. Die bevallen mij het best. Samen met Like a Hurricane, Cortez the Killer en Southern Man. Dan zijn stem. Essentieel element voor fijne muziek naar mijn smaak. Die gaat er helaas bij mij niet in. Toch snap ik mijn broertje wel. Neil Young past perfect bij zijn karakter. Een melancholische romanticus. Young en hij.

Jetset, draai en beluister het album "Comes A Time" en het kan zomaar gebeuren dat het in het vervolg Young, hij en jij zal zijn.

Gezien de nummers die Jetset heeft aangemerkt als favorieten ben ik eerder geneigd om Neil Young + Crazy Horse - Ragged Glory (1990) - MusicMeter.nl te adviseren.

Dank voor het lezen van mijn stukkie en jullie suggesties. Ze staan genoteerd. Samen met een groeiend aantal albums. Het is hard werken hier op de site. Daar had ik niet op gerekend.

Hahaha maar het inspireert regelmatig .
Ondanks dat ik het Neil Archief wekelijks wel 1 keer doorspit, blijft deze verzamelaar toch wel het meest geliefd als ik even vanalles voorbij wil laten gaan. Prima selectie met ook nog eens de leukste van Buffalo. 2,5 uur Young’s bekendste en lekkerste voor on the road.