Michael Jackson - HIStory (1995)

Scream, They Don't Care About Us & Stranger in Moscow horen bij zijn beste songs en zijn hele goede toevoegingen aan dit album. Niet te vergeten is Smile, een liedje dat ik bijna dagelijks mompel. (zingen kunnen we dat niet noemen ). Was trouwens zijn lievelingslied!

Door de Greatest Hits op CD1, alle negatieve pers de jaren ervoor en de overdreven toestanden, inclusief reuze standbeeld, rondom de release en tour, wordt nog wel eens de muziek op het (toen nieuwe) album op CD2 vergeten. En juist op dit album staan een aantal hele sterke nummers van Michael Jackson.

Het harde duet Scream met toen stoere zus Janet knalt uit je speakers. They Don't Care About Us is dus tekstueel bepaald niet nietszeggend, ook muzikaal is het echt erg goed. De gitaar erop is uitstekend. Stranger in Moscow vind ik een prachtige wat geheimzinnig klinkende song, wat dus goed bij de titel past.

This Time Around is een niet zo bijzonder popliedje met een rap. Earth Song is tekstueel dan wel heel erg aangedikt, maar muzikaal pakt het je toch. Michael Jackson zingt hierop uitstekend. D.S. heeft een fijne beat en een erg lekkere gitaar en loopt lekker. En Money begint nog een tikje donkerder op weer zo'n fraaie beat, het wordt gevolgd door een mooi refrein. Beatles cover Come Together wordt sterk neergezet. Your Are Not Alone is aardig, omdat Michael Jackson het zingt. Childhood van kinderfilm Free Willy is een zeiïg nummer wat hier niet thuis hoort.

Tabloid Junkie verwoordt weer Michael's boze gevoelens richting de pers. Alweer een goed nummer. 2 Bad zou op Bad kunnen staan (Bad 2..): goed nummer, jammer van Shaquille. History hoort bij dat genoemde standbeeld en de te zoete R&B misstaat ook op dit boze album, net als het te softe Little Susie. Retronummer Smile daarentegen is wel heel mooi en zorgt dan toch voor een positieve afsluiter van een overall sterk album, waar de begrijpelijke boosheid en agressie soms vanaf spat.

In 1996 keek ik nog ontzettend uit naar de nieuwe van Michael Jackson en deze heeft me toen in eerste instantie toch wel wat teleurgesteld. In eerste instantie al door het vrij overbodige combineren van een verzamelaar met nieuw materiaal: als fan had ik de vorige albums toch allemaal al.

Ook het materiaal viel me vaak wat tegen, zeker na het fantastische Dangerous (nog steeds mijn favoriete MJ), met wat rare uitstapjes zoals Come Together en Smile. Ook het duet Scream, de eerste single van dit album, vond ik vanaf de eerste keer dat ik het hoorde al vrij vervelend.

Toch waren er vanaf de eerste beluisteringen ook al een paar directe favorieten: They don't care about us, Stranger in Moscow, History. Na herhaalde beluistering begonnen ook andere nummers beter te leven, zeker met het tekstboekje in de hand, terwijl een nummer als Earth Song bij elke beluistering meer een Man in the Mirror pt 3 begon te worden (maar dan een paar klassen minder).

De op dit album volgende tour was wederom groots van aanpak en bij het optreden in de net geopende Arena heeft Jackson het nodige van dit album geplaybackt. Jammer genoeg stond het concert te veel in het teken van de show en te weinig van de muziek, maar goed, gaaf was het wel.

Jackson zou dit niveau niet meer halen: niet op Blood on the dancefloor en ook niet op (het mijns inziens nog zeer behoorlijke) Invincible. Toch is dit in retrospect zeker niet zijn beste album en Jackson was hier ook zeker geen voorloper meer in muzikale ontwikkelingen.

In 2012 is dit album vooral een hoop herinnering en maar weinig beluistering.

Ook ik geef het dit album niet meer dan 3,5 sterren. Ik vond MJ altijd leuk, maar niet meer dan dat. Wat mij vooral stoorde waren al die 'ieh oeh aah, hihi' geluidjes in ieder nummer, om over dat irritante 'shamoon' (schijnt straattaal te zijn!?) nog maar te zwijgen.
Ik vind het altijd bijzonder hoe men sinds zijn dood beweert dat Jackson altijd vernieuwend was. Thriller mag dit dat zijn geweest, maar de albums die daarna kwamen waren allemaal op safe gespeelde verlengstukken van het voorgaande studioalbum. Nergens nam hij nog een risico en dat heb ik altijd jammer gevonden. En ook die eeuwige liedjes over vrede en red de wereld op iedere album begonnen mij rond deze tijd aardig de neus uit te komen. Ook vrij hypocriet mochten de verhalen over Jackson waar zijn. Maar dat is weer een heel andere discussie.

De hits op dit album zijn natuurlijk allemaal prima en één groot feest der herkenning, maar schijf twee heeft mij op twee of drie nummers na nooit kunnen boeien. Uitschieter is het schitterende Stranger in Moscow, maar verder ook hier allemaal veilige midden jaren negentig liedjes die menigeen destijds had kunnen zingen.