The Who - Who Are You (1978)

Dan zijn we het toch wél eens?

Nog maar een keertje m'n reactie lezen

Ja, ik heb het erg goed gelezen en volgens mij zijn we het eens dat Roger Daltrey van alle vier de beste stem heeft om nummers te zingen.

Veel synthesizerwerk op dit album, maar toch vind ik dit geen slecht album. Enige minpunt is het trage "Love Is Coming Down". Dan had ik liever een ander nummer gehad, zoals bijvoorbeeld "Love Is Wine", "Never Ask Me" of "Penny Drop". Goeie demo-versie van "Empty Glass". Dit is trouwens de originele demo van Pete, waar Keith en John overheen gespeeld hebben. Het resultaat mag er wel wezen. "No Road Romance" is een klein pareltje.

"Had Enough" en "905" zijn twee nummers van John Entwistle, bedoeld voor een rockopera waar hij mee bezig was. Het ging over robots die geen namen hadden, maar nummers.

"New Song" vind ik een goed nummer, alleen jammer dat het nooit live gespeeld is. Een van de betere op dit album.

Ondanks dat hier iemand per ongeluk een te groot conservenblik met synthesizersaus heeft opengetrokken is dit toch maar een matig album.

De titelsong is gigantisch sterk, ik bilijf verder Guitar and Pen een absolute Who-classic vinden, de andere songs zijn redelijk, maar springen er niet echt uit, blijf ik ook nu nog vinden.
En mij valt op dat Keith Moon de allerbeste drummer ooit in ons melkwegstelsel mag genoemd worden. Met John Bonham van Led Zeppelin er met een jointlengte achteraan hoor!
Keith Moon is de cement die deze plaat een beetje samenhoudt, zijn drumpatronenen zijn ongehoord en ongeëvenaard. En uiterst origineel ook nog.

Ik verlaag mijn score wel van **** naar ***, de plaat kan me lang niet bij iedere song boeien, 905 en Love is Coming Down vind ik ronduit rotvervelend en geheel nietszeggend. Ook Sister Disco en Had Enough kunnen me niet echt bekoren.
Neen, ik heb het destijds toch wat te enhousiast ingehaald, dit album.

Jammer, het is natuurlijk je eigen keuze het aantal sterren te verlagen.

Ben het eens inzake Keith Moon. Zijn zeer tragisch overlijden ná de opnames van Who are you hebben eigenlijk het einde van de band ingeleid. Who are you is de allerlaatste, echt goed plaat van The Who en dat kan dan geen toeval zijn, ook al waren (de nog steeds levende) Pete Townshend en Roger Daltrey dan het brein respectievelijk boegbeeld van The Who.

Dit was mijn eerste album van The Who. Ik weet nog dat ik naar de Tommy, geleend van mn vader, zat te luisteren, en hij mijn kamer binnen kwam. Ik heb deze CD dagenlang gedraaid en heb elke seconde genoten! 905, dat zo vaak wordt afgezeken, vond en vind ik geweldig!

Zwakste album uit de jaren 70 van The Who, maar
altijd nog beter dan:
-A Quick One 1966
-Sell Out 1967
-Tommy 1969

Ja Tommy is ook niet mijn smaak.

Gelukkig maken ze live alles goed

Beste nummer Trick of the Light

Leuke eerst kennismaking. Niet meer de power van eerder, maar bijna melancholiek. Het titelnummer uitgezonderd uiteraard. Misschien dat deze overgang duidelijker is als ik de albums tussen Who's Next en deze ook beluister?

Een moeizaam tot stand gekomen album. Keith Moon begon steeds meer de grip te verliezen over zichzelf en ook voor de groep zelf ging het allemaal wat moeizamer.
Townsend was meer een gezinsman geworden en had een andere kijk gekregen op het hele Rock And Roll Circus.
Daarbij veranderde de muziek en alles er omheen (toepasselijke song Music Must Change.)
Who Are You is een degelijke Who schijf , maar je hoort de twijfel insluipen.
Het is allemaal niet meer zo overgeweldigend, veel toetsen en songs die lang niet allemaal bekijven.
De opener New Song bijvoorbeeld pakt niet helemaal lekker, Had Enough doet dat juist wel.
Sister Disco is wel lekker, maar nu weinig meer relevant, terwijl Music Must Change de lading wel weer dekt. Mooie song en tekstueel scherp.
Trick Of The Light is van de betreurde Enthwistle, en is eveneens een prima portie rock.
Opvallendste track is Guitar And Pen. Een verhalend nummer die de wat diepzinnigere Who laat horen.
Toch is de finale en tevens titeltrack de song waar het om draait. Een dampende Who met nog 1x Moon The Loon als drijvende kracht.
Het echte laatste redelijk tot goede album van The Who. Moon overleed, en zijn gemis bleek erg groot. Artistiek werd het nooit meer zoals het was, en geen drummer nadien heeft de betreurde Keith ooit echt kunnen benaderen. Zak Starkey(de huidige livedrummer) komt nog het dichtst in de buurt.

Voor mij het eerste album van The Who.
Het heeft mij nooit helemaal in kunnen pakken.

Sommige nummers blijven namelijk maar niet pakken, ook niet na herhaald luisteren, vandaar.
Ook nu, na zoveel jaar en weer eens een paar keer gehoord doen Love Is Coming Down en Had Enough weer geen belletjes rinkelen, hetgeen voor mij automatisch betekent dat het de slechtste songs zijn.
Wat natuurlijk wel goed is, is het geweldige titelnummer, het ook veelvuldig genoemde Guitar And Pen en wat mij betreft ook het door Entwistle gezongen 905, dat me overigens ergens aan doet denken, maar ik weet nog steeds niet wat.
Music Must Change vind ik ook nog heel aardig en Trick Of The Light ook.
De rest kan er mee door.
Ik vind het dan ook net als vroeger eigenlijk een krappe 3,5.

Mooie hoes overigens met al die speakers, versterkers en kabels.
Saillant detail: Keith Moon zit op een stoeltje waarop staat: Not To Be Taken Away...

Op vinyl. Polydor Quality Sound Series (puntgaaf).

Ik heb zeven reguliere platen van The Who een verzamelaar en live at leeds. En eigenlijk vind ik maar een plaat een echte klassieker en dat is Who's Next. Als ik een eigen compilatie zou maken van alle Who platen(op who's next en live na) dan heb ik waarschijnlijk twee cd's die het dak van mijn huis eraf laten donderen. Ben The Who de laatste periode best wel vaak aan het draaien. En kom toch tot de conclusie dat deze band niet zo legendarisch is. Op een aantal platen staan zeker klassiekers. Maar over de gehele lijn vind ik dat er ook behoorlijk wat missers op iedere Who plaat staan.

Wie ben jij begint behoorlijk matig. De eerste drie nummers zijn best wel zwak te noemen. Pas bij Sister Disco komt de echte Who om de hoek kijken. De eerste klassieker op deze plaat. Mooi bass werk van Entwistle. Music Must Change lekker hoor niks mis mee. Oa gedragen door de heerlijke zang van Roger. Trick of the Light is niet slecht maar daar is ook alles mee gezegt. De volgende twee nummers doen mij dus helemaal niks. Who Are you de tweede klassieker van deze plaat. Wat mij betreft een van de betere Who nummers. En dan vooral live.

Ik vind ook dat The Who als liveband echt escaleerde, maar is daarom niet minder legendarisch.
The Who was vooral een band met een heel eigen indentiteit en heeft een aardige geschiedenis geschreven met livegigs, behoorlijk sterke singles en een paar sterke albums, maar zeker ook een aantal zwakke.
Maar ja, welke band heeft dat niet.

Als rockband zijn ze onvergetelijk en hebben veel invloed gehad op tal van bands.
Neem de punk bijv. Die agressie bracht The Who al in een eerder stadium voort.

Als ik het goed heb bikkel heeft The Who ook nooit een nr. 1 single gescoord in England. Toch wel zeer verbazend denk ik. En niet dat dat veel uitmaakt. Maar toch effe een verschil met the Stones of Beatles enz. En ik ga zeker niet zeggen dat de neus geen stempel heeft gedrukt op de R&R buizz. Want dat is onzin.

Live excelleerde wellicht?
Bij een escalerende band beginnen de toeschouwers gevaar te lopen. Wat op zich ook kan, met gitarist Townshend die met zijn gitaar in het rond aan het meppen is. Maar ik geloof niet dat je dat bedoelde....

Ik ben het trouwens in die zin eens, dat The Who hier op Who are you het betere AOR begint te maken, met een redelijk zwaar rockkarakter als ondertoon. Ik denk dat daar in principe ruimte voor was, voor een dergelijke aanpak. Bovendien spreekt het mij meestal wel aan, ook zeker hier.

Maar de echte heavy aanpak is alleen terug te vinden op Who's next, Live at Leeds en toch ook Quadrophenia. Tot Tommy was het leuke en goede sixties rock met een opstandig karakter. Tommy is dan een verhaal apart met veel melodieuze invloeden. Vanaf The Who by numbers interessante en redelijk sterke AOR, de rock versie.

AOR? Musician. Dan heb je het over foreigner enz. Hoor jij dit hierin?

Ja toch? Ik denk dat dat op zich helemaal geen belediging is, het is een grote club van veel interessante groepen. Ik vind Foreigner ook geen slechte band.

Maar wat The Who in 1978 maakt, valt toch niet meer te scharen onder hardrock of iets vergelijkbaars in die richting?

Ik zie het ook niet als een belediging. Foreigner is zeker geen slechte band. Verre van dat zelfs.
Maar om deze Who plaat met Aor te gaan verglijken? Mmm heb deze uiteraard net beluisterd. Verklaar je stelling aub eens nader.

Woordfoutje musician.... goed opgemerkt. Ik haal alles weer doorelkaar

Iggy: Nr.1 hits zeggen mij niet zo veel, want er kwamen (komen) ook dingen op nr.1 die uiterst twijfelachtig in kwaliteit waren (zijn), dan druk ik me heel netjes uit.

De Beatles en The Stones waren wel wat groter dan The Who, en langzaam maar zeker werden ze ook steeds meer een albumgroep. Tommy en Quadrophenia zijn echt conceptalbums.
Led Zeppelin bracht op een bepaald moment geen eens singles meer uit.... kun je nagaan.

A.O.R: Bij die term denk ik aan wat gladde melodieuze Amerikaans klinkende rock.
Foreigner, Journey, Survivor.... etc.
Vind ik The Who toch niet echt bijhoren. Mod-rock, Brit-rock....... ROCK !

Ik vind The Who hier overigens prima musiceren, laat ik dat voorop stellen. Ik ben het niet eens met bijvoorbeeld je stelling dat de opening met New song en Had enough niet zo best zou zijn.

Maar smaken verschillen uiteraard.

The Who maakt met Who Are You prima, melodieuze hapklare brokken voor een zeer breed publiek. Met wat pinnige teksten en de wat brute stem van Daltrey en een wat steviger aanpak dan de gemiddelde AOR band wellicht.

Het is geen hardrock en voor die tijd: ze waren ouder geworden, wijzer wellicht en eigenlijk volledig ontdaan van alle opstandigheid die de band altijd zo aardig had gekarakteriseerd. Maar die opstandigheid ging vooral over Engeland in de jaren '50 en '60 (hun generatie!) en dat was in 1978 inmiddels al weer enige tijd voorbij.

Ze vormden (wellicht onbedoeld) met Who Are You een prachtig tegenwicht tegen punk en newwave en werden daardoor een belangrijke vertegenwoordiger van het rock establishment, waar zij zich een paar jaar eerder nog tegen zouden hebben verzet.

Dan blijft er niet veel meer over dan concluderen dat The Who (net als Foreigner e.a.) zich presenteerde als AOR band. Inclusief hun muziek (Music must change!) en optredens.

Maar nogmaals, mij hoor je er niet over klagen.

(NB als ik niet meer reageer op je reactie, ik ben voetballen , ik reageer later dan nog wel)

Who Are You is een vrij gepoleist album, die veel minder rauw klonk dan voorheen, al is Tommy voor The Who's doen ook vrij netjes vastgelegd( iets te netjes als je het mij vraagt.)
Ik zie dit album als het einde van een tijdperk. Uitgeraasd is misschien wel de juiste benaming.
The Who was toen als rebbelerend collectief allang ingehaald door nieuwe lichting( punk)bands.
Dan krijg je een overpeinsend album als deze. Pete Townsend als getrouwd man, met opgroeiende kinderen, twijfel en met een drummer aan boord die elk moment om kan vallen.

Moon viel inderdaad om en deze plaat zie ik dan ook als de laatste Whoschijf die er nog echt toe doet.
Al het andere wat nog verscheen, zie ik meer als een mythe in stand houden die er al lang niet meer was.
Classic Rock Band misschien ?

@ bikkel. Ik heb persoonlijk ook niks met Nr 1 hits. Dat gaf ik al eerder aan. Maar het blijft op zijn minst een tikkeltje raar dat The Who dit nooit bereikt heeft toch?

@ musician. Hard Rock of AOR. Beide termen vind ik niet opgaan wat The Who betreft.
Echt hard speelde The Who alleen ten tijde van Live At Leeds. Maar de nummers zijn nooit puur als Hard Rock geschreven. Teminste zo denk en voel ik dat. Dat is meschien weer persoonlijk. Ik heb The who altijd gezien als een rock band. AOR ik blijf er toch tegen aan hikken. Hapklare rock ok. AOR kom op Musician dat gaat me iets te ver.

De betere live concerten meschien niet qua spelen. Maar zeker wel wat diversiteit betreft zijn wat mij betreft ook van de latere periode. Ik luister en kijk liever naar The Who live rond 1977 dan pak hem beet 1969/1970. Puur omdat het muzikaal (de hoogtepunten dan toch) beter was en is. En The Who wist verdomd goed welke NUMMERS dat waren denk ik.

En dan hebben we de punkers. The Who werd rond 77 gezien als the godfathers van de punk. Door de punkers. Waarom? Stones,Zep enz werden gezien als oude lollies. Waar zit het verschil?

De Who had misschien de energie die iets los maakten bij de punks. De attitute, het agressieve, wat een tijdlang gehanteerd werd.( gitaartje slopen, drumstel kapot gooien.)

The Who brachten My Generation,toch iets vergelijkbaars met wat de punks deden en op de buhne was het hard, vuig en recht voor z'n raap.
Zeppelin was wellicht te theatraal en te langdradig voor de punks en The Stones hinkten op een bepaald moment op meerdere gedachten.
Om het helemaal maar niet te hebben over progbands

Ik kan me er wel iets bij voorstellen eerlijk gezegd..

Ietsjepietsje dan toch. Kom op neus en co waren in de jaren 70 dezelfde esthablished rock band als de stones en de zeps.

Kennelijk hebben ze wel iets losgemaakt.
Qua status zaten ze inderdaad op dezelfde lijn als Zep en Stones in de jaren 70.
The Who speelden ook in stadions op een gegeven moment en waren feitelijk al veteranen op het moment dat de punk zijn opwachting maakte.

Ik blijf wel vinden dat de agressie van de band met de wilde Moon, de molenwiekende Townsend, en de krachtige peformance van Daltrey en toch ook wel de songs, het respect hadden bij de nieuwe lichting.

Ik kan mij helemaal niet herinneren dat The Who in 1978 zichzelf presenteerde als pro-punk (eerder het tegendeel) of dat de punkbands aan de andere kant The Who zagen als een soort van godfathers van de punk. Dat lijkt mij wijsheid achteraf of de wens die de vader van de gedachte is.

De muziek op Who are you geeft ook wel aan dat er weinig gedachtengoed inzake punk bij zit. Die "A" in AOR staat voor Adult. Dat geeft wat mij betreft alleen aan dat het rockmuziek is die geliefd is bij/werd aangeschaft door oudere groepen rockliefhebbers.

Dat is een veel grotere groep rockbands dan alleen de Amerikaanse met een strakke productie die jullie eerder noemen.
Gezien de rock die The Who maakt op Who are you (bijzondere titel overigens in deze) plus het feit dat het muziek werd die gekocht werd/ omarmd werd door liefhebbers "van een bepaalde leeftijd" is AOR echt geen slechte term.

Je moet ook de evolutie van The Who daarin meewegen. In 1965 hadden zij muzikaal, wat betreft de rol die ze speelden, een hele andere status binnen de rockmuziek. Dat is op zich helemaal niet erg. Je ziet ook in de teksten van Pete Townshend dat thema (ouder wordende rockband) terugkeren in zijn belevingswereld, grappig genoeg.

Onvermijdelijk natuurlijk, qua automatisch steeds ouder worden. Ik zeg niet dat The Who er op zich geen moeite mee had. Ik denk dat het opheffen van The Who in 1982 na nog twee AOR albums (en het overlijden van Keith Moon) daar alles mee te maken had. Ze hadden er geen zin in om zo te eindigen.

Hoe het dan wel moest, daar heb ik later geen bevredigend muzikaal antwoord meer op gekregen.
In de praktijk hadden ze, als de inspiratie was blijven bestaan, natuurlijk wel degelijk nog jaren als rockband kunnen blijven functioneren, zoals er talloze voorbeelden zijn van bands/artiesten die (inmiddels) 30 jaar of langer in het circuit opereren.

Dan betrek je de benaming A.O.R eigenlijk meer op de situatie die er toen was in 1978 aangaande de band.
Adult kun je inderdaad beschouwen als volwassen, maar de A.O.R term kennen wij toch echt als Amerikaans klinkende melodieuze gepoleiste rock.
Ik snap overiens wel je motivatie, maar als muziekterm (en dat is het) gaat die vlieger m.i niet op hier.
Muzikaal hoor ik dat er niet aan af bij The Who, daar is de muziek wat mij betreft te brits voor.
In 1978 klonken veel rockbands wat gladder. De synths begonnen voorzichtig aan hun intrede te maken en de technologie werd ook beter. Maar dan is het nog geen A.O.R.

Nu kan men een plaat maken die een bepaalde sfeer uitademt van een bepaald decenium, maar toch helder en goed klinkt.
In de 70er jaren ging dat voorzichtig een stapje verder en was de produktietechniek in vergelijking met nu natuurlijk nog lang niet zo ver.

Wat de punks betreft, blijf ik toch aanhalen dat The Who in de 60er jaren eigenlijk niet veel anders deed en het prima kan zijn dat de punkgeneratie er zeker wat van opgepikt hebben.

Enkele zeer geslaagde nummers, waaronder de opener waar synth experimentatie en het kenmerkende sexy Pete Townshend gitaargeluid uitstekend samengaan.

Maar ook enkele behoorlijke missers, zoals enkele flauwe ballads en het redelijk belachelijke 905, waardoor dit als geheel niet te boek kan staan als van hun beste albums.

Over de gehele linie vond ik de eerste Moonloze opvolger Face Dances een stuk sterker.

@ musician ik kan het me nog wel herinneren dat er een aantal punk bands waren die The Who waardeerden. Ik heb vluchtig op internet gekeken maar ik kan er niks over terug vinden. Dus voor 100% durf ik mijn stelling nu ook weer niet te verdedigen.

@ Bikkel goed je hebt me overtuigd.

Maar het één hoeft het ander toch niet uit te sluiten? Dat zou "eng" zijn, als alle op punk gebaseerde bands dezelfde mening zouden moeten hebben. Dus enige waardering over het verleden van The Who zal ongetwijfeld aanwezig zijn (geweest).
Maar er werd natuurlijk ook naar het "nu" (althans, 1978) en dan zou de waardering over The Who wel eens anders kunnen liggen. De band heeft in een relatief korte periode een boeiende evolutie meegemaakt.