Deep Purple - Burn (1974)

Dit doet inderdaad niet onder voor In Rock en al die andere topalbums van Deep Purple. Het is een heerlijke en gevarieerde bluesrock plaat. Het album staat werkelijk vol met goede nummers, er staat geen misser tussen. Vijf nummers zijn ronduit geweldig: Burn, Lay Down Stay Down, Sail Away, You Fool No One & Mistreated. Might Just Take Your Life is ook heel erg lekker hoor.

De gitaren worden (natuurlijk) echt fantastisch bespeeld. Maar ook de zang is sterk en beheerst. De sfeer in het album is ook een goed punt. Een pittig bluesy sfeertje hangt er rond en het album vormt mede daardoor een fraai geheel. Tot slot vliegen de gitaarsolo's nog even om je oren in het instrumentale "A'' 200: ik ben tevreden. En als je dat al bent, volgt op de Remaster nog zo'n lekker instrumentaal nummer: Coronarias Redig. Lekker funky klinkt dat!

Neal Peart (gecondoleerd nog met je overlijden, bytheway),

Eerlijk gezegd luister ik tegenwoordig weinig meer naar rockmuziek... (wel veel naar jazz-zenders).

Echter, wat Glenn Hughes betreft: ik heb een tijd geleden The 1996 DEP Sessions beluistert (met Tony Iommi): wat een stem! Die vent blaast je gewoon omver.
Duidelijk is mij steeds meer dat het kleurrijke geluid van Burn veel te maken heeft met Glenn Hughes...

Idem voor Glenn Hughes.

Ik heb Burn in de 30th Anniversary Edition, met daarop vijf bonussen. De versie is ook op streaming te vinden maar dan mis je wel het dikke, informatieve boekje met daarin leuke foto's. Hierdoor land ik beter in de sfeer van 1974, dat ik qua popmuziek niet bewust heb meegemaakt. Zo is daar een afbeelding van de cover van Muziek Expres, met nieuwe zanger David Coverdale schaapachtig glimlachend.

Ik houd dus wél van de stem van Ian Gillan, maar evenzoveel van die van Coverdale. Waar ik níks mee heb is de stem van tevens bassist Glenn Hughes. Waar Coverdales stem lager is met een rauw randje, is die van Hughes clean en hoger. Daarbij wil hij ook nog eens met zijn melodielijnen de lucht ingaan. Liefhebbers zeggen dat er daarmee zwarte soul in de groep kwam. Dat klopt maar voor mij werkt het niet. De meeste nummers zijn duetten en iedere keer als Hughes zingt, denk ik: 'Dat had Coverdale beter gedaan.'

Daar komt bij dat de funk die op de voorganger al in de muziek kroop, hier nog prominenter aanwezig is, wat de vaart uit de muziek haalt. Ter vergelijking: Mother's Finest brak drie jaar later door met een soortgelijke aanpak van funk-in-rock; veel liever hoor ik hun energieke Another Mother Further.
Het titelnummer blijft overigens fantastisch met de breaks van Ian Paice en de solo's op gitaar en toetsen. Een tweede pré is dat gitarist Ritchie Blackmore gedurende het album feller van zich afbijt dan op de voorganger.
Aardig zijn Lay Down, Stay Down en het instrumentale "A" 200, waarop toetsenist Jon Lord nieuwe toetsengeluiden uitprobeert en Blackmore verderop heerlijk soleert. Bij Mistreated duurt het me nog altijd veel te lang voordat het nummer versnelt, terwijl Coverdale passievol bewijst dat Hughes' stem overbodig is.

Soms bevalt muziek na vele jaren beter, dus lette ik extra op You Fool No One. De aversie blijkt alleen nog maar gegroeid. Het zit hem in de langgerekte melodielijn en Hughes' dunne stem, terwijl ook Coverdale de hoogte in moet, passend bij het nummer. Zijn stem kan dat prima aan, maar veel liever hoor ik hem bronstig als later bij Whitesnake.
De extra's zijn allen remixen; heel aardig met soms nieuwe details, echter nergens verrassend. Dat geldt ook voor "nieuwe" track Coronarias Redig, dat me te funky is. Een 6,5 derhalve, de schitterende hoesfoto met de hoofden als kaarsen ten spijt.