Deep Purple - Burn (1974)

van alle deep purple albums,is in rock toch wel de beste.
deze was al niet meer met de orginele bezetting.
geen slechte lp.
vooral mistreaded vind ik toch wel lekker.
een 4

IK vind dit album nog niet eens zo slecht, alleen hij is wat minder ruig

Ik vind dit een héél goede Purple plaat, mét Coverdale & Hughes in de lineup!!!! De titelsong rock als de beesten. Might Just Take Your Life is ook erg goed (wordt ook vaak door Glenn Hughes gebracht op zijn optredens). "You Fool No One" is ook erg goed.

Maar absolute topper op de plaat is ongetwijfeld "Mistreated"!!!! (wordt zowel door Coverdale als Hughes nog live gebracht. Hughes' versie op Arrow Rock dit jaar was gwoon sublieml!)

Deze plaat krijgt zeker een 4

Van mij krijgt deze plaat ook een dikke 4. Het rockt gewoon lekker en in het laatste nummer is de band nog lekker proggesief aan het rocken. Burn en Mistreaded zijn inderdaad meesterwerken.

Vooral het symphonische gedeelte van Burn bezorgt me altijd kippenvel.

... en dit brengt mij ertoe, nu meteen, so fort nog eens naar deze plaat (enfin, CD) te gaan luisteren!

Mijn allereerste lp die ik kocht. Nog steeds vind ik het een geweldig album. Ware opvolger van de Mark II bezetting.
4 punten

Inderdaad niet van deze planeet zo geweldig. Check Hughes zjn laatste dvd eens!!! Alleen jammer van de synchronisatie

Eigenlijk...de In Rock album van mk3...

Echt een van Deep Purple's hoogte punten.

En dat zonder Glover en Gillan......... Maar Halloween, je hebt helemaal gelijk. Eén van DP 's beste albums! David Coverdale en Glen Hughes zijn op dit album ware opvolgers!

Al ben ik een groot van Deep purple met Gillan en Glover vind dit ik dit toch niet zo beroerd als ik dacht, klinkt erg goed.

Eerste album dat Coverdale ooit opnam en wat hij hier als zanger liet zien is bepaald niet onverdienstelijk. Ook als songwriter stond hij meteen zijn mannetje, want Mistreated (toch wel het hoogtepunt van de plaat) is gebaseerd op een gitaar riffje waar hij al een tijdje mee rondliep. Hij liet het horen aan de rest van de band en die waren er ondersteboven van. Met uitzondering van Blackmore die vooral pissed was dat er iemand aan zijn gitaar kwam!

Coverdale was ook degene die blues, funk en soul in het groepgeluid bracht. Dit ook weer ten ongenoegen van Blackmore, die uiteindelijk hierom het hazepad koos.

Dit klinkt toch wel zoals de latere Rainbow-platen zouden klinken, dus een typisch Blackmore-album maar zeker niet slecht

Erg goede plaat. Deze plaat bestaat uit nummers door een groep gespeeld en geen losse solo's van groepsleden, zoals je op MK II regelmatig hoorde.

Nou voor de Funk en de Soul denk ik meer aan Glenn Hughes.

Heb je de 2 soloplaten die Coverdale in 1977 uitbracht (dus vlak na zijn vertrek uit Deep Purple) wel eens gehoord? Die staan vol funk en soul

Maar Hughes was er ongetwijfeld medeverantwoordelijk voor ja

Dit bevalt me een stuk beter dan het werk met Gillan, geef mij maar Coverdale en vooral Hughes. Sail away vind ik een pareltje.

Godlastering! Ketterij! De brandstapel!
Oeps, we leven niet meer in de Middeleeuwen.
Het zal je niettemin duidelijk zijn, dat ik het grondig met je oneens ben.
Ik ken niet het hele album, maar wat ik er van ken maakt geen diepe indruk op me. Niet dat het slecht is, maar er ontbreekt iets ... laat me even nadenken ... ja, de hartstocht van Gillan.
Maar toegegeven, Hughes is een uitstekende bassist. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar zijn oorspronkelijke band, Trapeze.

Dan moet je zeker eens dit album beluisteren, met name het titelnummer, echt prachtig!
En over dit album, ik mis Gillian echt niet, vind de combinatie van Coverdale en Hughes op de zang perfect bij de meer bluesy-nummers passen, hier staat erg goeie muziek op. Een van de vele hoogtepunten in Deep Purple's geschiedenis!

Vind dit het beste album van hun.
Zit geen slecht nummer tussen naar mijn mening.

Die remixes mogen ze wel weg laten, net als nummers die later weer terugkomen als remaster of zo.
Wat mooi is, moet je mooi laten, dan blijft het ook mooi en niet verzieken door commercie.

4 sterren

Zalig album,Coverdale en Hughes zijn subliem gewoon en geven Blackmore ook weer terug goede zin.Bij de voorganger was iedereen elkaar beu en dat hoorde je toen

De remixes of remasters of hoe je het ook maar wilt noemen maken mooie nummers van "Burn (1974)" alleen nog maar mooier. Het komt allemaal even helder en zuiver uit je speakers . Nee hoor, ik ben erg blij met de remixes/remasters van "Burn (1974)" en alle andere albums van de beste rockband allertijden .

Inderdaad het sterkste Mk.III album. Ik heb nog de video liggen van Live At The California Jam wat een leuke impressie geeft van de sfeer on stage ten tijde van Burn. Blackmore had er zichtbaar plezier in. Vooral in het in mekaar meppen van een te dicht naderende tv camera. Coverdale was nog een bescheiden persoonlijkheid die alles gaf wat hij in zich had zonder al aan sterallures te lijden. Dit album bevat alleen maar sterke tracks.

Deze staat nog op mijn verlanglijstje, net als Stormbringer, Who Do We Think We Are en Come Taste The Band.

Alles van VOOR deze hier heb ik gelukkig al wel!

En alles NA Come Taste The Band is niet meer aan mij besteed, voor mij is dat geen relevante Dee Purple meer, maar voor elk wat wils natuurlijk...

Toch moet je eens een keer luisteren Warhorse EVANSHEWSON, voor Deep Purple fans van het vroege uur een zeer zekere aanrader

ok; ik zoek deze band op, ik had er eerlijk gezegd nog nooit ofte nooit van gehoord, nu dus wel!

Lekker album, het eerste metde onvolprezen David Coverdale en Glenn Hughes. Twee geweldige zangers, en een bere bassist tesamen op dit album. Prijsnummers zijn uiteraard Burn, Might just take your life, Sail away (lekker groovend) , You fool no one en het prachtige Mistreated. Op vinyl.

Dit is toch wel het laatste volledige album van Deep Purple dat ik beoordeel. Naast een goede verzamelaar en Made In Japan hoef ik geen albums van hen in huis te hebben. Het komt voor mij allemaal wel op hetzelfde neer: elk album heeft enkele goede nummers en de rest doet mij niet zoveel. Op Burn springen voor mij het titelnummer en Mistreated eruit. Het "outro" "a" 200 hield mijn aandacht ook nog vast. Als favoriete DP studio album steekt Machine Head er bovenuit.

Redelijk goed deep purple album..
Burn is zonder twijfel het mooiste nummer van deze cd..
Sail away is iets minder.. maar zeker ook niet slecht..
De eerste cd toen gillan uit de band stapte.
4 sterren

Jammer dat je maar ten hoogste 5 sterren kunt geven. 'Burn' van Deep Purple is een van de allerbeste platen ooit gemaakt. Absoluut hetzelfde niveau als 'In Rock' en 'Machine Head'. De titeltrack is een überklassieker.

Na In Rock vind ik dit het mooiste album van de heren. Gelukkig namen ze hiermee revanche voor het inspiratiloze WDYTWA. Hoogtepunten wat mij betreft zijn het titelnummer, Sail away en Mistreated.