Deep Purple - Burn (1974)

Je zou When a blind Man cries kunnen vergelijken met Soldier of Fortune. Dan wint Gillan. Maar ik zeg het er meteen bij: dat is wel erg weinig vergelijkingsmateriaal.

En laten nou net Dream Theater en Opeth groot beinvloed zijn door de heren van Deep Purple, net als Metallica trouwens Lars liegt er niet om, hij heeft de drums opgepakt nadat hij Paice live heeft zien spelen bij Deep Purple, tijdens de Machine Head Tour in Copenhagen, deze show is trouwens ook op DvD uitgebracht.
Een show die volgens mij het dichtst in de buurt komt van het Made in Japan niveau, maargoed ik dwaal af, zoals wel vaker gebeurd als ik het heb over deze meesterlijke band.

Burn zoals ik hier al eerder heb genoemt volgens mij, hoort naar mijn mening bij de andere legendarische 3: In Rock, Fireball en Machine Head, een geweldige spirit, en er is duidelijk te merken op dit album dat alles weer helemaal goed zit (op WDWTWA, was het naar mijn mening echt te merken dat het niet goed zat in de band, en los van Woman From Tokio, en Rat Bat Blue vond ik hem voor een MK2 album onder de maat.)

Nee Deep Purple had met dit album een nieuwe start gemaakt, een goede start, een wedergeboorte, en de tour die daarop volgde(de tour die mijn vader toen der tijd nog heeft mogen aanschouwen, waar ik erg jaloers om ben), behoort tot een van hun grootste en succesvolste touren naar mijn mening.
En ik denk dat het beeldmateriaal van het California Jam festival daar zeker niet om liegt, toen der tijd zeker een band on fire, en zeker op hun hoogtepunt.
California Jam, naar mijn mening is de Made in Japan van de MK3 line-up, en een DvD die ik nog vaak genoeg op zet, het verveeld zeer zeker niet .

Dit is weer een topalbum van Deep Purple.
Doet niet onder voor In Rock en de daarop volgende albums.

Een van de betere platen van de band. Burn en Mistreated behoren tot hun beste werk. What's Goin' On is duidelijk het minste. "A' 200 is een zeer geslaagd instrumentaal nummer, het bevat ook weer een machtige solo van Blackmore. Het valt op dat Glenn Hughes hier nog niet aan de nummers meeschreef. Net als Stormbringer ben ik niet aan de remaster begonnen. Coronarias Redig is het enige wat Burn als extra nummer te bieden heeft. Een leuk instrumentaaltje, meer ook niet. Het album werd in 2003 samen met Stormbringer als dubbel-CD uitgegeven zonder al die remixen.

Goed album van Deep Purple, ondanks het gemis van Gillan. Coverdale heeft minder techniek en beheersing, maar is natuurlijk ook een goede zanger, wat ook geldt voor Hughes.

Vooral John Lord is lekker prominent aanwezig op deze wat meer gevarieerde cd. Kant A is uitstekend, maar 'What's Going On Here' en 'Mistreated' van kant B vind ik iets minder overtuigend (hoewel zeker niet slecht).

Dit doet inderdaad niet onder voor In Rock en al die andere topalbums van Deep Purple. Het is een heerlijke en gevarieerde bluesrock plaat. Het album staat werkelijk vol met goede nummers, er staat geen misser tussen. Vijf nummers zijn ronduit geweldig: Burn, Lay Down Stay Down, Sail Away, You Fool No One & Mistreated. Might Just Take Your Life is ook heel erg lekker hoor.

De gitaren worden (natuurlijk) echt fantastisch bespeeld. Maar ook de zang is sterk en beheerst. De sfeer in het album is ook een goed punt. Een pittig bluesy sfeertje hangt er rond en het album vormt mede daardoor een fraai geheel. Tot slot vliegen de gitaarsolo's nog even om je oren in het instrumentale "A'' 200: ik ben tevreden. En als je dat al bent, volgt op de Remaster nog zo'n lekker instrumentaal nummer: Coronarias Redig. Lekker funky klinkt dat!

Burn is mijn favoriete Deep Purple album. Niets ten nadele van de legendarische MKII platen hiervoor overigens. Ook geweldig, maar dit ligt me nou eenmaal beter. En Burn doet er inderdaad geenszins voor onder.

De vocalen van Coverdale en Huges alleen al vind ik om te smullen. En de manier waarop er uit de startblokken geschoten wordt middels het titelnummer, getuigt van een ongekende energie die kan gemakkelijk kan wedijveren met Highway Star of misschien wel overtreft. De duelletjes tussen Lord en Blackmore zijn wederom om in te verdwalen. Wat een titanengeweld.
De rest van de plaat is nog altijd stevig maar behoorlijk bluesier, zoals West het al een beetje samenvatte.

Mistreated kende ik in eerste instantie uiteraard van de talloze uitvoeringen door de diverse uitvloeisels van Deep Purple. Hier staat ie in zijn oervorm. Met Blackmore en Coverdale in een glansrol.
Might Just Take Your Life is een nummer wat me nooit zo opviel, maar ongemerkt krijgt het je toch in zijn verleidelijke greep.

"Burn" is niet mijn favoriete Deep Purple album maar het is wel het allereerste album dat ik als 16 jarige Hans in 1974 kocht. De volgende DP albums met Coverdale en Hughes waren goed, "Burn" echter is, zoals Edwynn hierboven al bericht, magistraal. "Burn" doet m.i. maar weinig onder voor de enige echte Deep Purple klassieker "In Rock".

Het titelnummer blijft iets magisch hebben. Coverdale was, ik zeg was, een fantastische zanger. Hij had hier nog niet helemaal zijn beste geluid gevonden, maar ik had me geen betere vervanger van Gillan kunnen voorstellen.

Wat ik behoorlijk storend vind aan de MK3 line-up, is de zang van Glenn Hughes. Ik kan er niet tegen. Dat staat een hogere score in de weg. Deze figuur had niets in Deep Purple te zoeken, naar mijn mening.

Met de meeste nummers is niet zoveel mis. Burn, Might Just Take Your Life, Sail Away en You Fool No One zijn prima stukken.

Dan schat jij de vocale inbreng van Glenn Hughes toch zeker verkeerd in, Coverdale kon Gillan niet vervangen omdat hij bv child in time niet aan kon en laat Glenn Hughes dat nu wel kunnen, bovendien speelt die er ff bas bij ook.

Tis al meer gezegd Hughes is een veelzijdigere zanger dan Coverdale, dat jij hem niet goed vind is ok dat blijft toch smaak.

Het is vooral smaak inderdaad. Er zijn mensen die hem The Voice Of Rock noemen. Hijzelf onder andere.

't Is heel knap dat hij kon bassen en gillen tegelijk. Al zou me dat bij de baspartij van Child In Time ook nog wel lukken.

Dat wil ik dan wel eens bewezen hebben.

Wat Glenn53 zegt: Hughes is een bijzonder veelzijdig vocalist. (hard)rock, pop, soul, funk, flauwe kerstraditionals, KLF. Clean of niet clean. Niets gaat de man uit de weg.

Ik maakte een grapje. Het is natuurlijke hartstikke moelijk om die drie akkoorden onder de knie te krijgen. Laat staan om er overheen te gillen in de goede toonsoort.

Overigens: zijn basspel waardeer ik altijd wel. Het is puur zijn manier van zingen die me doet rillen. Irritant gewoon.

Mijn beeldscherm doet best raar, nu er zo'n stroompje van vloeibaar sarcasme uit komt sijpelen...

Ik had toch wel gedacht dat er hier meer dan drie pagina's zouden zijn. Is Burn dan toch niet zo toegankelijk als ik dacht?
Hoe dan ook, dit is mijn meest gedraaide Deep Purple plaat naast Deep Purple In Rock en Hush. Opnieuw slagen de mannen erin een spektakel van hun nummers te maken. Sail Away is een kalmer nummer, maar ik vind het op de één of andere manier zowat het beste van het album, samen met Mistreated. Natuurlijk betekent dat daarom niet dat ik een knallende opener als Burn niet kan waarderen. Klasse! Ook de zang van David Coverdale past helemaal bij de muziek. Ik hou van zijn stem, meer dan die van Glenn Hughens; maar deze man zorgt wel voor een mooie opvulling, zeker bij Burn en hij kán zingen natuurlijk. Enige minpuntje vind ik What's Going On Here, dat klinkt me wat te kitcherig. Een dikke 4,5.

Dit vind ik het beste album van Deep Purple.
Verbazingwekkend dat dit album nu gemiddeld slechts 3,66 punten telt.....

Verbazingwekkend hoe sterk dit album is. Het instrumentaaltje hoeft voor mij niet, maar de rest luistert gewoon heerlijk weg. Moeilijk te zeggen welke nummers er voor mij echt bovenuit springen.

Laatst ergens gelezen dat Burn een cover zou zijn.
Is dit waar, en zoja van wie is dan het origineel?

Nee, dat is niet waar

Geen cover, wel gebaseerd op:
YouTube - George Gershwin - Fascinating Rhythm

Ik hoor het wel terug, ja.

Deep Purple Mk II was goed, maar deze plaat van Mk III doet er zeker niet voor onder. Nummers 1 t/m 7 zijn de prijsnummers, alleen het laatste instrumentale nummer valt verschrikkelijk tegen. Wat een gigantisch K..T nummer is dit. Deze maakt de hele plaat kapot. John Lord probeert Vangelis na te doen.

Gelukkig komen er op de 30th anniversary remaster nog 5 nummers: De B kant van Might Just Take Your Life: Coronarias Redig, wel een waardige Deep Purple instrumental en daarna nog een keer de 4 beste nummers in de 2004 remix.

Doorgaans ben ik niet zo´n grote Deep Purple fan, maar dit album bevalt me uitstekend.
Lekker funky baswerk en het gebruik van twee leadzangers werkt zeer verfrissend.
Over de gehele linie maakt dit album op mij een losse en ongedwongen indruk, veel minder log dan voorgaande Purple platen.

Jon Lord zegt over Burn dat het een erg goed album is, maar eigenlijk geen Deep Purple.

Achteraf gezien toch een erg goede plaat, deze Burn.
Want had destijds, kan ik me herinneren, niet echt de wind mee.
Het kon immers niks meer worden na het vertrek van Gillan.
Dat valt dus nogal mee, want Coverdale (die hier trouwens nog niet op zijn best is) en Hughes zijn goede vervangers.
Lekkere bluesy, maar toch op een of andere manier, relaxte sfeer op deze plaat.
Het titelnummer is echt heel goed en vlak daarna komen bij mij Sail Away (lekker relaxt) en het bijna-hitje Might Just Take Your Life.
Mistreated in de oerversie hier kan ik ook niet genoeg horen en de verrassende afsluiter (heerlijk gitaarwerk) mag er ook zijn.
Enkel Lay Down, Stay Down (ietwat niemendallerig) vind ik wat minder.
70's rock-klassieker deze.

Geweldig deep purple album.
Heb de 30th anniversary edition.

Heb veel cd's/lp's van deep purple deze staat zeker in mijn favoriete top 5.
Vooral in deze geluids kwaliteit n absolute topper!

Includes mooi boekje,kortom prachtige remaster!

a200 lijkt verdacht veel op Mexico van Supersister.

Mooie Japanse remaster serie van DP op de kop getikt. Van deze Burn mijn favoriete DP nummer Mistreated op volle sterkte gedraaid. Heerlijk nummer van een overall wat mindere cd. DP heeft een sterke serie neergezet die voor mij bij Burn wat afzwakt.

Ik meende in extra track (vandaag voor het eerst gehoord) Coronarias Redig het themaatje van Rainbows' Catch the Rainbow te herkennen...

http://rateyourmusic.com/release/single/deep_purple/might_just_take_your_life___coronarias_redig/
The B-side features a non-album track - "Coronarias Redig" - which also graced the flip-side of the "Burn" single. "Coronarias Redig" was recorded in Sweden, at the outset of the 1973 European tour. The song was not initially intended to be recorded as an instrumental, but reports note that David Coverdale was too out-of-sorts to lay down the vocals. As a result, the number transcended into an extended solo from Ritchie Blackmore, while Jon Lord filled spots with keyboard chops. Blackmore later reused the theme from the chorus, for the hook of Rainbow's killer cut "Catch The Rainbow".

Ik zou zeggen luister ook eens naar zijn soloalbums, dan hoor je inderdaad dat hij een top(!) zanger is!!