Bryan Adams - Waking Up the Neighbours (1991)

Exact dat dus

Ooit wel eens gehoord, maar het was vooral een oor in, oor uit ervaring.
Nummers die niemand kwaad doen, maar de diepgang en de coherentie die met name Into The Fire tentoonstelde, is hier nagenoeg verdwenen.
Bryan Adams koos uiteindelijk toch voor de geliktere commerciële weg en dat is zijn goed recht.
Vrij lange speelduur ook trouwens.

Op LP is het dan ook een dubbelaar. Alle kritiek op dit album is terecht: de (te) lange speelduur, die mede is ingegeven door het feit dat veel van de afzonderlijke nummers te lang doorgaan. Het album had aan kracht kunnen winnen als Bryan het een stuk (ahem) compacter had gehouden, maar ja, het was de bloeitijd van de compact disc, en in die tijd verwachtten consumenten een langere speelduur van het schijfje dat ze kochten.

Adams speelde daar op een slimme manier op in. Allereerst met de meesterzet om de vooruitlopende single te koppelen aan de soundtrack van de zeer goed lopende Robin Hood-film. Ook bij dat nummer geldt: had het bij vier minuten gelaten, en niet opgerekt tot zeseneenhalve minuut.
Daarnaast denk ik dat Bryan teleurgesteld was dat de getoonde diepgang van Into the fire niet geleid had tot continuering van het Reckless-succes. Hij zag had dat de markt voor meezingbare rocksongs en ballads in 1991 nog steeds niet was opgedroogd, dus daar speelde hij op in met een paar aan Reckless refererende nummers. Die door de gladde productie van John 'Mutt' Lange weliswaar ontdaan zijn van scherpe randjes, maar daardoor wel ultiem radiovriendelijk zijn. Je hoort gewoon aan dit album af dat er allemaal commerciële overwegingen aan ten grondslag liggen.

Toch vind ik het over de hele linie een heel behoorlijke plaat, met nog altijd merendeels goed geschreven nummers. Die grote hit van 'm kan ik echt niet meer horen, maar verder komt dit schijfje altijd nog wel een keer of twee per jaar langs in mijn CD-speler. Eigenlijk is het gewoon de laatste echt goede plaat van Bryan Adams. Hierna werd het pas echt een pak minder.

Albums kwamen in die tijd in eerste instantie uit op cd en daarmee werd in die jaren vooral bij grotere releases meer en meer gepusht om de beschikbare vijf- of zesenzeventig minuten vol te maken. Als je muziek gaat maken om de tijd te vullen kom je misschuen in het kwaliteit vs kwantiteits-spagaatje Maar wat nu kwaliteit of kwantiteit is zie je als artiest op dat moment natuurlijk bijna niet. Soms hebben ze er ideeën over maar dat is veelal achteraf bekeken. En achteraf kijken kunnen wij bij Mume natuurlijk veel en veel beter. Guns n Roses kwam bijvoorbeeld ook met een overkill aan materiaal aanzetten en daar hoor je dan weer praktisch niemand over. Die wisten aanvankelijk natuurlijk ook niet dat de Illusionboel zo zou aanslaan. Axl denkt natuurlijk dat alles wat uit zijn pen komt wel aanslaat maar dat heeft een andere reden.

Al kun je je afvragen wat daar nu het echte probleem bij is. Bij een aantal artiesten wordt er ook nogal eens gejammerd wanneer we nu eens dat werk mogen horen dat op de plank ligt. Of klaagt men dat een heruitgave niet compleet is. Hier zitten mensen op de site die zelf pakketten samenstellen van platen uit de 80s die dan aangevuld worden met alle 12 inches , b-kanten en elke andere scheet die tijdens de opnamesessies gelaten is.

Per definitie is het natuurlijk zo dat een plaat, van welke tijdsduur dan ook, (voor jou) beter wordt wanneer je de (voor jou) mindere stukken weg zou laten.

Het zijn eigenlijk twee goeie platen.

Als je het zo bekijkt wel, ja. Maakt het ook makkelijker om er één tegelijk te draaien (of misschien wel een plaatkant), en daarna wat anders. Dan zit je ook niet zo in je maag met die lange speelduur...

Ik ben dat helemaal met je eens. Het grappige is dat we nu met grote regelmaat van die deluxe-reissues voorgeschoteld krijgen met een vaak nog veel langere speelduur dan een enkele CD. En daar worden veel mensen dan weer heel enthousiast van, in de zin van: 'ongelofelijk dat ze dat nummer hebben weggelaten op de originele release'.
Zelf selecteren en programmeren - en dat kan met name bij CD's en streaming heel gemakkelijk - is natuurlijk de beste oplossing. En bij sommige CD's met een lange speelduur ben ik geneigd het als een dubbel-LP te beschouwen en te kiezen voor het draaien van pakweg de eerste acht nummers, waarna ik iets heel anders opzet. De 'tweede helft' draai ik dan gewoon een andere keer. Zo blijf je een beetje op en frisse manier tegen zo'n album aankijken.

Dat was effectief een singletje van 4 min., maar voor het full album werd daar een gitaar-outro van 2 min. aan geplakt, zoals dat wel meer gebeurde in de jaren '80 en '90. Meerwaarde nul, maar iedereen deed het - onze Canadese houthakker dus ook.

Dan zal ik wel één van de weinigen zijn die juist die outro fantastisch vind. Sowieso vind ik het niet (meer) erg om het nummer te horen maar de albumversie heerst voor mij toch behoorlijk door die outro.

Gewoon de single pakken

N.a.v. het aanstaande concert in de Ziggo Dome, dit album ook weer eens opgezet.
Dit album begint met een dubbele valse start en ook het derde nummer: can't stop this thing vind ik niet zo veel aan. Dan voel ik al dat het een lange zit gaat worden en dat werd het ook. Waar ik Reckless volledig kan waarderen en meezingen en Into the Fire kwalitatief gewoon het beste van Bryan Adams is. Is Waking up the neighbours helaas niet meer dan "puberrock".

"Touch the Hand" had zo van Def Leppard kunnen zijn op het album Adrenalize.

Omdat het (mede) door Mutt Lange geschreven en geproduceerd is.

Dit hele album ademt één en al Def Leppard uit. Daarom vind ik 'm denk ik ook zo fijn.

En dan is deze ook nog dubbel zo lang als Reckless...

Zou het een straf zijn om de buren wakker te maken met een bepaald geluidsvolume, of zouden de buren eerder klagen over het muzikaal gebodene van dit schijfje....en dan ook nog de lengte van dit plaatje in ogenschouw nemende....
En dan te bedenken dat het frisse Reckless afgedaan kon worden in 37 minuten, dat waren nog eens tijden.

Tja, de originele uitgave was een dubbel-LP, en die duren nu eenmaal langer. Ik word altijd een beetje moe van dit soort argumenten. Je hóeft de hele plaat (of CD) niet in één keer te beluisteren. Je kunt je ook beperken tot één LP, of desnoods één plaatkant, waarna je je weer op heel andere muziek kunt richten. Dat die ik vaker, dan blijven de nummers toch een beetje fris.

Wat hier wél aan de orde is, is dat de afzonderlijke nummers soms veel te lang doorgaan. Niet alleen voor die enorme hit heeft-ie in de albumversie ruim zes minuten nodig, maar ook andere nummers gaan soms nodeloos over de vijf-minutengrens heen. Dat had inderdaad effectiever gekund.

In 1991? Dat lijkt me sterk.

En een kortere speelduur dwingt natuurlijk ook wel om kritischer naar het materiaal te kijken. Inderdaad zijn de nummers zelf ook vaak al veel te lang, maar voor een plaatlengte hadden de (hopelijk) zwakste nummers gewoon af moeten vallen en daar was dit album ook al (enigszins) door opgeknapt.

Het klopt dat er in 1991 een dubbel-LP is uitgebracht van dit album. Gezien de populariteit van de cd in 1991 en de lengte van dit album, is echter gemikt op het vullen van precies één cd.
Verder heb ik het album ook weleens in tweeën, drieën of vieren geluisterd. Het werd er niet frisser van...
Op geen enkel vlak komt het in de buurt van Cuts Like A Knife, Reckless of Into The Fire.

Tegenwoordig duurt een album weer net zoals (heel) vroeger tegen de 40 minuten. Op dit album duren de vele singles bij elkaar ook bijna die tijd

Ik ben destijds nog bij deze tour geweest in Ahoy (dat was mijn 2de of 3de "grootschalige" concert). Dat maakte natuurlijk wel indruk, meer indruk dan dit album welke inderdaad gewoon te lang duurt.
Can't Stop This Thing We Started blijf ik overigens nog steeds een geweldig nummer vinden!

Ja, maar als het gaat om het beoordelen van een plaat kijk ik naar het totaalplaatje en niet naar 1 kant van de schijf, of alleen de kortere tracks.
Als een helft van een plaat sterk is en de andere helft mager tot redelijk, vind ik het geen topper.
In het geval van Waking Up vond en vind ik het muzikaal gebodene helemaal niet fris, hoewel de productie prima te noemen is.
Ik krijg een hik (of sik) van alle songs die meer dan 5 minuten klokken op deze titel.
Voor mij ligt daar helemaal de kracht niet van Adams.
De Canadees is op zijn sterkst in korte energieke rocksongs van een paar minuten en een enkele keer als hij een nummer op creatieve wijze weet uit te bouwen, denk aan zijn album Into the Fire.
Die plaat en voorganger Reckless vormen het hoogtepunt in het oeuvre van Adams, de een wat meer gelaagd en fraai gearrangeerd, de ander vanwege het energieke en jeugdige elan.
Waking Up bevat voor mij weinig van dergelijke ingrediënten.

Voor mij duurt geen enkel nummer te lang op dit album. Sterker nog; die outtro van Everything I do maakt het nummer nog mooier dan het al is. En als ik de overige langere nummers langs ga dan is er niet één waarvan ik een minuut of meer af zou willen halen. Ja het album duurt te lang. Met 11 of 12 nummers was het beter te behappen geweest. Maar als ik dan zou moeten strepen dan zou ik niet weten welke ik eraf zou gooien. Ja, If you wanna leave me vind ik als enige nummer echt zwakker. Verder niet. Sterke plaat!