Bryan Adams - Waking Up the Neighbours (1991)

Exact dat dus

Ooit wel eens gehoord, maar het was vooral een oor in, oor uit ervaring.
Nummers die niemand kwaad doen, maar de diepgang en de coherentie die met name Into The Fire tentoonstelde, is hier nagenoeg verdwenen.
Bryan Adams koos uiteindelijk toch voor de geliktere commerciële weg en dat is zijn goed recht.
Vrij lange speelduur ook trouwens.

Op LP is het dan ook een dubbelaar. Alle kritiek op dit album is terecht: de (te) lange speelduur, die mede is ingegeven door het feit dat veel van de afzonderlijke nummers te lang doorgaan. Het album had aan kracht kunnen winnen als Bryan het een stuk (ahem) compacter had gehouden, maar ja, het was de bloeitijd van de compact disc, en in die tijd verwachtten consumenten een langere speelduur van het schijfje dat ze kochten.

Adams speelde daar op een slimme manier op in. Allereerst met de meesterzet om de vooruitlopende single te koppelen aan de soundtrack van de zeer goed lopende Robin Hood-film. Ook bij dat nummer geldt: had het bij vier minuten gelaten, en niet opgerekt tot zeseneenhalve minuut.
Daarnaast denk ik dat Bryan teleurgesteld was dat de getoonde diepgang van Into the fire niet geleid had tot continuering van het Reckless-succes. Hij zag had dat de markt voor meezingbare rocksongs en ballads in 1991 nog steeds niet was opgedroogd, dus daar speelde hij op in met een paar aan Reckless refererende nummers. Die door de gladde productie van John 'Mutt' Lange weliswaar ontdaan zijn van scherpe randjes, maar daardoor wel ultiem radiovriendelijk zijn. Je hoort gewoon aan dit album af dat er allemaal commerciële overwegingen aan ten grondslag liggen.

Toch vind ik het over de hele linie een heel behoorlijke plaat, met nog altijd merendeels goed geschreven nummers. Die grote hit van 'm kan ik echt niet meer horen, maar verder komt dit schijfje altijd nog wel een keer of twee per jaar langs in mijn CD-speler. Eigenlijk is het gewoon de laatste echt goede plaat van Bryan Adams. Hierna werd het pas echt een pak minder.

Albums kwamen in die tijd in eerste instantie uit op cd en daarmee werd in die jaren vooral bij grotere releases meer en meer gepusht om de beschikbare vijf- of zesenzeventig minuten vol te maken. Als je muziek gaat maken om de tijd te vullen kom je misschuen in het kwaliteit vs kwantiteits-spagaatje Maar wat nu kwaliteit of kwantiteit is zie je als artiest op dat moment natuurlijk bijna niet. Soms hebben ze er ideeën over maar dat is veelal achteraf bekeken. En achteraf kijken kunnen wij bij Mume natuurlijk veel en veel beter. Guns n Roses kwam bijvoorbeeld ook met een overkill aan materiaal aanzetten en daar hoor je dan weer praktisch niemand over. Die wisten aanvankelijk natuurlijk ook niet dat de Illusionboel zo zou aanslaan. Axl denkt natuurlijk dat alles wat uit zijn pen komt wel aanslaat maar dat heeft een andere reden.

Al kun je je afvragen wat daar nu het echte probleem bij is. Bij een aantal artiesten wordt er ook nogal eens gejammerd wanneer we nu eens dat werk mogen horen dat op de plank ligt. Of klaagt men dat een heruitgave niet compleet is. Hier zitten mensen op de site die zelf pakketten samenstellen van platen uit de 80s die dan aangevuld worden met alle 12 inches , b-kanten en elke andere scheet die tijdens de opnamesessies gelaten is.

Per definitie is het natuurlijk zo dat een plaat, van welke tijdsduur dan ook, (voor jou) beter wordt wanneer je de (voor jou) mindere stukken weg zou laten.

Het zijn eigenlijk twee goeie platen.

Als je het zo bekijkt wel, ja. Maakt het ook makkelijker om er één tegelijk te draaien (of misschien wel een plaatkant), en daarna wat anders. Dan zit je ook niet zo in je maag met die lange speelduur...

Ik ben dat helemaal met je eens. Het grappige is dat we nu met grote regelmaat van die deluxe-reissues voorgeschoteld krijgen met een vaak nog veel langere speelduur dan een enkele CD. En daar worden veel mensen dan weer heel enthousiast van, in de zin van: 'ongelofelijk dat ze dat nummer hebben weggelaten op de originele release'.
Zelf selecteren en programmeren - en dat kan met name bij CD's en streaming heel gemakkelijk - is natuurlijk de beste oplossing. En bij sommige CD's met een lange speelduur ben ik geneigd het als een dubbel-LP te beschouwen en te kiezen voor het draaien van pakweg de eerste acht nummers, waarna ik iets heel anders opzet. De 'tweede helft' draai ik dan gewoon een andere keer. Zo blijf je een beetje op en frisse manier tegen zo'n album aankijken.

Dat was effectief een singletje van 4 min., maar voor het full album werd daar een gitaar-outro van 2 min. aan geplakt, zoals dat wel meer gebeurde in de jaren '80 en '90. Meerwaarde nul, maar iedereen deed het - onze Canadese houthakker dus ook.

Dan zal ik wel één van de weinigen zijn die juist die outro fantastisch vind. Sowieso vind ik het niet (meer) erg om het nummer te horen maar de albumversie heerst voor mij toch behoorlijk door die outro.

Gewoon de single pakken