Fleetwood Mac - Mirage (1982)

Dit is het enige album wat tussen Tusk (1979) en Tango In the Night (1987) uitkwam. De stemmen van Nicks en McVie blijven een genot om naar te luisteren. Hold Me blijft een geweldig nummer, zeker met LIndsey op de gitaar! Anderen luisterden naar The Cure, ik prefereer toch deze Fleetwood Mac

Ik vind het toch altijd wat raar dat er eerder negatief over deze plaat wordt gedaan.

Met Love In Store, Can't Go Back, Gypsy, Hold Me en Eyes of the World heb je toch al vijf nummers die m. i. gewoonweg van hetzelfde niveau zijn als het materiaal op Rumours en Fleetwood Mac. De rest van de plaat is niet van dezelfde klasse, akkoord, maar toch.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleetwood Mac - Mirage, Expanded Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Fleetwood Mac was in de late jaren 60 en vroege jaren 70 een psychedelische bluesrock band, maar onderging halverwege de jaren 70 een ware metamorfose.

Bij Fleetwood Mac denk ik nog altijd vooral aan de briljante reeks Fleetwood Mac (1975), Rumours (1977) en Tusk (1979).
Het zijn platen die ik alle drie koester als klassiekers.

Van de platen die na deze geweldige reeks zijn verschenen, heb ik alleen het hooguit redelijke live-album Fleetwood Mac Live uit 1980 en het bij vlagen goede Tango In The Night uit 1987 in huis.

Mirage uit 1982 had ik nog nooit gehoord, tot een paar dagen geleden de luxe reissue van deze plaat op de mat viel. Informatie op het Internet leert me dat de plaat vooral door Lindsey Buckingham wordt verafschuwd, maar ik ben zelf zeer aangenaam verrast door de plaat.

Wanneer ik Mirage vergelijk met de hierboven genoemde klassiekers uit het oeuvre van Fleetwood Mac, kan ik concluderen dat Mirage waarschijnlijk het dichtst bij Fleetwood Mac uit 1975 ligt.

Mirage moet het doen zonder de experimenteerdrift van Tusk en mist ook de emotionele lading van Rumours, maar het is een prima plaat vol nagenoeg perfecte popliedjes. Omdat de band niet heel erg nadrukkelijk buiten de lijntjes kleurt en de onderlinge spanningen van Rumours hebben plaatsgemaakt voor een professionele relatie, klinkt Mirage wat lichtvoetiger dan de erkende meesterwerken van Fleetwood Mac, maar met de kwaliteit van de songs is echt niet mis.

Lindsey Buckingham, Stevie Nicks en Christine McVie dragen alle drie songs met een inmiddels uit duizenden herkenbaar eigen stempel aan, John McVie en Mick Fleetwood vormen nog altijd de oerdegelijke basis, terwijl Richard Dashut en Ken Caillat de plaat hebben voorzien van een wat gepolijste maar ook gloedvolle productie.

De band verbleef maanden in Le Château in Hérouville, Frankrijk, en bracht hiernaast nog de nodige tijd door in twee studio’s in Los Angeles. Het is te horen, want Mirage klinkt zeer verzorgd en meer dan eens vrijwel onweerstaanbaar.

Het album had ik zoals gezegd nog nooit gehoord, maar desondanks is Mirage een feest van herkenning. De singles Hold Me, Gypsy, Love In Store en Oh Diane, kent immers iedereen die in de vroege jaren 80 naar de radio luisterde.

Ik word niet heel vaak meer verrast door een reissue van een plaat uit het verleden, maar van deze kan ik voorlopig geen genoeg krijgen. Ook het bonusmateriaal is overigens dik in orde. Erwin Zijleman

Het zal wel niet als een verrassing komen, maar Mirage is een compleet ballenloze plaat. Waar Tusk die gekke uitspattingen had van Buckingham, is Mirage uitzonderlijk degelijk, maar oersaai. Het is daarom geen verschrikkelijk slechte plaat. Ik snap ook wel dat dit liefhebbers trekt, maar ik kan hier werkelijk niets mee. Je merkt in alles dat de band niet loopt. Zowel Nicks als Buckingham houden er een prima solocarriere op na in 1983, dus de vraag is vooral waarom nog Fleetwood Mac? Het zal het geld wel zijn. Fleetwood Mac is natuurlijk nog een te grote naam, want in dit stadium lijken me de echtscheidingen ordinaire vormen aan te nemen, zeker met een hoes als deze. Dit album is op de automatische piloot gemaakt en slechts in Oh Diane valt nog een tikje hitgevoeligheid op. Nicks zingt minder hard en dat lijkt me een prima ontwikkeling, maar meer positiefs valt er niet te melden hier.

Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Fleetwood Mac
8. Rumours
9. Penguin
10. Heroes Are Hard To Find
11. Mirage
12. Tusk

Saai, heel erg saai. Tusk leverde me ook weinig plezier op, maar had nog een paar erg mooie tracks en in ieder geval wat freaky experimenten van Buckingham die het geheel wat meer ballen gaven. Mirage komt vooral op de eerste helft erg duf over. Met Empire State komt er een klein beetje venijn terug en Straight Back is dankzij Nick's zang ook best een mooi nummer, maar daarna lukt het me moeilijk om interesse te blijven tonen. Ik vind het doorgaans vervelend om te zeggen, omdat ik meer een albumluisteraar dan singles liefhebber ben, maar ik snak echt weer naar de hits.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Future Games
5. Fleetwood Mac
6. Penguin
7. Heroes Are Hard To Find
8. Tusk
9. Kiln House
10. Mystery To Me
11. Mirage
12. Peter Green's Fleetwood Mac
13. Mr. Wonderful

Verbaasd lees ik sommige negatieve verhalen over deze plaat van Fleetwood Mac. Natuurlijk: smaken verschillen, maar om hier nou (dikke) onvoldoendes aan te geven? Dit is Fleetwood Mac met de fraaie zangstem van Stevie Nicks en de mooie stem van Christine McVie. De afwisseling in zang en ook hun sterke samenzang, zeker op deze plaat, geeft ook nog eens wat extra's aan de band. Dan niet te vergeten: Lindsey Buckingham, nog een zangstem, maar vooral een fantastische gitarist. En dan nog de gouwe ouwe backbone van de band: John McVie op bas en Mick Fleetwood op drums. Wat wil een muziekliefhebber nog meer?

Zit het dan in de songkwaliteit? Ja die is niet zo goed overall als op Rumours en Tusk, maar vind je dat gek? Er staan hier toch weer een paar pareltjes op, zoals natuurlijk één van hun mooiste songs Gypsy, de sterke single Hold Me, opener Love in Store en de fraaie Stevie Nicks song Straight Back. De rest van de nummers varieert van aardig tot goed (niks mis met Oh oh Diane, Eyes of the World, Wish You Were Here), waardoor dit al met al weer een prima album is van de band. Meer een popalbum dan een rockalbum, maar pop is niet gelijk aan saai.

Een tijdje geleden hoorde ik That's Alright voorbij komen in een of andere playlist en eerlijk gezegd: ik was vergeten hoe goed dat nummer was. Meer zelfs, er is een tijd geweest dat dat voor mij persoonlijk het ultieme Fleetwood Mac nummer was. Een gedurfde uitspraak aangezien de band wel meer fantastische nummers heeft uitgebracht, maar That's Alright raakte indertijd een gevoelige snaar en doet dat vandaag de dag nog steeds. Sowieso zijn de Stevie Nicks composities hier weer van een hoog niveau, want ook Gypsy mag er absoluut zijn. Ik heb dan ook nooit begrepen waarom deze plaat zo lauw ontvangen is. Het is inderdaad een ander geluid dan de Rumours en Tusk, maar is dat erg? Neen, dat is net de kracht van Fleetwood Mac. De 5 platen van deze bezetting (startende met de titelloze plaat uit 1975 en eindigend met Tango in the Night uit 1987) zijn onderling zo verschillend en tegelijkertijd toch ook allemaal o zo goed. Er zit overal wel ergens iets waar ik een opmerking over zou kunnen maken, voor Mirage is dat het ietwat vreemde Eyes of the World dat me niet altijd even goed weet te bevallen, maar de kwaliteit overheerst toch elke keer opnieuw. Zeker met songs als Love in Store en het wondermooie Wish You Were Here. Met de release van Rumours Live in het achterhoofd houdende, zou het misschien wel tof zijn als ze eens wat livemateriaal uit de periode van Mirage (en Tango in the Night) uitbrengen. Ik was in anno 2015 wel onder de indruk van Gypsy en Little Lies in het Sportpaleis en kan me niet voorstellen wat het gaf toen ze echt nog op hun hoogtepunt waren.

Onlangs ben ik begonnen de hiaten in mijn verzameling aan te vullen met gemiste kansen. Dat wil zeggen: platen die ik, terecht of niet, over het hoofd zag. En daar hoort ook het hoofdstukje Fleetwood Mac bij. Je koopt soms platen wel of niet vanuit een vaag vooroordeel en als zo vaak met vooroordelen, kloppen die meestal niet.
Mirage heb ik dan nu in huis als 2016-remaster en die draait meerdere rondjes. Een aangename verrassing.

Love in Store is een sterke opener, helemaal niet ver verwijderd van het Rumours-repertoire. Voor zover het nodig is daarmee steeds een vergelijking te trekken.
Can’t Go Back is lichtvoetig, That’s Alright laat Stevie Nicks in volle glorie haar kwaliteiten met ons delen. Buckingham’s Book of Love is heel aardig en loopt uit op een prachtige gitaarsolo.
Single Gypsy behoort tot de meest gedraaide radioplaatjes uit die tijd. Moeilijk daar dan nog doorheen te luisteren.
McVie sluit de eerste albumkant af met Only for You. Niet een heel sterke bijdrage.

Ook Empire State is niet heel gedenkwaardig, behalve het gitaarspel, waardoor ik geneigd ben snel door te gaan naar het wat betere Straight Back, een nummer van Stevie Nicks. Dit bevalt me wel.
Opnieuw een hitsingle: Hold Me: een uitstekend nummer, met de typische FM-drive. Het stond 10 weken in de Nederlandse Top 40 met een wat teleurstellende hoogste notering op plaats 20.
Oh Diana, een wat opzichtige rock&roll pastiche in de stijl van Roy Orbison. Het mag, maar smaken verschillen.
Eyes of the World is aardig, vooral het gitaarwerk, maar Lindsey Buckingham lijkt toch wel een beetje inspiratie-problemen te hebben hier.
Wish You Were Here is dan weer een fraaie ballad als afsluiter.

Helemaal niet verkeerd is mijn indruk. Met de sterkste troeven in de eerste helft. Vergelijkingen houden geen stand en iedere periode heeft zijn eigen charmes en problemen. Neem je het album puur voor wat het is, dan kunnen we zeggen dat Fleetwood Mac hier best mee voor de dag kon komen. Een gebalanceerd geluid, opgenomen in Château d'Hérouville, het 'Honky Château', waar Elton John zijn beste platen opnam begin jaren zeventig. Een gedenkwaardige plek.