Emerson, Lake & Palmer - Emerson, Lake & Palmer (1970)

Alicia Ja dat is mooi als alternatief voor de 'rechtoe rechtaan' dat is ELP nog steeds.

Works 1 vind ik toch ook erg goed. Als geheel beter dan Tarkus.

Alicia ken je die andere top(!) albums ook van E,L & P....stuk voor stuk zeer mooi!!!

Als het goed is ken ik ze, op één na, allemaal. Die ene is Love Beach en dat gaan we maar niet meer kopen!

Ik denk nog wel aan de aanschaf van Trilogy 5.1

Ook ik vind Love Beach niks i.v.m. hun vroegere materiaal. Dus geef ik je groot gelijk

De eerste vier albums zijn in elk geval toppers. Gisteren nog vanaf lp gedraaid! Zo jammer van Keith Emerson.
Hij wordt weleens de "Jimi Hendrix" van de keyboards genoemd!

Die 'eretitel' verdiende hij met name door zijn sleutelrol in The Nice. Als vehikel voor zijn talent een intrigerende band en de moeite waard om je een keer in te verdiepen. Wel veel geflirt met klassiek.

Ik heb ook 3 albums van the Nice, maar E.L & P komt voor mij althans meer volwassen over. Ook hun muzieknummers vind ik sterker. Maar je moet ze wel even beluisteren Alicia dan kun je de ontwikkeling horen in zijn keyboardspel.

Dat laatste lijkt me ook de belangrijkste reden want vocaal waren de Nice-leden bepaald niet getalenteerd. Desondanks hebben ze een paar geweldige stukken orgel- en pianomuziek nagelaten als een soort prelude op het werk van EL&P. Die laatsten klinken inderdaad meer volgroeid, hebben het vocaal goed op orde, beschikken over een ruimer arsenaal aan keyboards en betere studiofaciliteiten cq productie. Resultaat is een geluid dat naar bombast neigt en daar hou ik niet zo van.

Volledig mee eens. The Nice klinken wel spontaner dan ELP, maar zijn toch een stuk wisselvalliger en minder volgroeid. Al vind ik The Nice - Elegy (1971) net zo goed als het beste van ELP.

Met een halfje verhoogd, vooral vanwege de zeer sterke A-kant van de LP. Ik heb nu The Barbarian en Take a Pebble als favorieten gemarkeerd. Lake was in deze tijd toch een geweldenaar. Three Fates en Tank vind ik net wat te obscuur en experimenteel om dit album als geheel echt tot m'n favorieten te kunnen rekenen.

Sterk album van dit Symfonische rocktrio. Sommige nummers erop laten een geluid horen, dat heel wat weg heeft van de muziek van Deep Purple. Ook zijn er jazz-elementen in te horen (in The Barbarian en Take a Pebble) en klassieke kerkorgels (in The Three Fates).
Vier van de zes nummers op dit album zijn heel erg goed. Dat zijn:
Take a Pebble Een prachtige 60's-achtig nummer, met prachtig drum- en pianowerk erin.
Knife Edge Een Deep Purple-achtig nummer, waarin de remmen zelfs losgaan. Het is net alsof in de eerste twee coupletten agressie wordt opgevoerd, en dan in de keyboardsolo Keith Emerson erop los ramt.
Ook Tank is heel mooi, maar het tweede deel ervan zou ook als achtergrondmuziek in een computerspelletje passen. De titel van dit nummer verraad misschien de hoes van het andere ELP-vakwerk; Tarkus, en de tekst van Lucky Man. In deze prachtige ballad zingt Greg Lake over een man die alles heeft wat zijn hart begeert, maar omkomt bij een veldslag. Vooral de drone en de moog maakt het einde van het nummer mooi en typerend.

Om maar meteen al mijn kaarten op tafel te leggen : ik herken me eigenlijk in alle loftuitingen en in geen enkel kritiekpunt hier. Vooral vind ik het bizar hoe fris dit album bijna een halve eeuw later nog klinkt; ik lees hier wel dat mensen vinden dat Emerson het album teveel domineert en dat met name kant 2 eerder als een verzameling van drie solostukken dan als een "group effort" klinkt, maar door al die verschillende sounds en keyboards van Emerson, de ondersteuning van Lake's bas, het gevarieerde drumspel van Palmer, de overdaad aan sterke melodieën en de enorm energieke attack van het totaalgeluid van de band krijgt dit album toch een rijkheid waardoor ik The three fates en Tank eigenlijk nauwelijks als solonummers ervaar èn een enorme afwisseling waardoor de plaat geen seconde verveelt. Tekenend voor dat laatste is dat ik de eerste twee nummers als favorieten heb aangevinkt, maar dat de rest daar kwalitatief zó weinig voor onderdoet dat ik hier niet minder dan ***** voor kan geven. Zoals gezegd nog altijd een enorm fris album dat ik bijna onbeperkt kan draaien.

Helemaal met je eens, BoyOnHeavenHill, dat vijftig jaar na dato dit album nog steeds tintelfris klinkt.

Nu beluisterd via de BMG/Manticore-release uit 2012 van een vriend (zie Emerson, Lake & Palmer bij Discogs), met op CD 1 het gewone album geremasterd en op CD 2 het resultaat van wat er gebeurt wanneer Steven Wilson achter het mengpaneel kruipt. Die eerste CD klinkt natuurlijk goed, misschien iets voller en harder dan mijn Castle/Sanctuary-CD uit 2001, maar zeker niet jaloersmakend veel beter. De tweede CD bevat een soort alternatieve versie van het album, met een "normaal" einde van Knife-edge en de tweede helft van de plaat die door Wilson min of meer uit elkaar wordt getrokken, inclusief een alternatieve pianosolo voor het derde deel van The three fates (als ik het tenminste goed hoor), een aparte drumsolo, en een Rave up waarop Lake's gitaar duelleert met Emersons Hammond. Als lokkertje volgen dan nog vier bonustracks (alternatieve takes van Take a pebble, Knife-edge en tweemaal Lucky man). Mooi kartonnen uitklaphoesje met twee plastic trays en een informatief boekje. Wie gek is met dit album kan de aanschaf overwegen, maar zelf zie ik de meerwaarde er niet echt van in.

Heb die 2CD vandaag thuis bezorgd gekregen, The Three Fates had ik als enige niet op een compilatie en dat was doorslaggevend genoeg om het album uiteindelijk in huis te halen, beetje in de midprice - dat dan wel weer.
Dat uit elkaar trekken van The Three Fates op disc 2 valt niet zo in smaak zo smaak en al dat andere alternatieve materiaal hoeft van mij ook niet zo. Album zelf is een perfecte balans tussen vocaal en instrumentaal, met alleen maar steengoed materiaal. Tank vind ik ook mooi, hoop Carl Palmer in april nog een keer te zien met ELP-Legacy.

Dat ik ELP live heb gezien is alweer bijna 30 jaar geleden in het Congresgebouw in Den Haag. ELP is zo'n band die je eigenlijk een keer live moet hebben meegemaakt. Het album Black Moon was toen net uit.
Het viel me toch wat tegen. Ik herinner me vooral dat het erg statisch en plichtmatig overkwam.

ELP is toch een grote naam, maar als ik naar de waardering van de albums op MuMe kijk valt dat me erg tegen. Dit album scoort gemiddeld het hoogste nek aan nek met Trilogy (nu beide 3,71).
Ook bij mij scoort dit album 'maar' 3,5*. Geen ijzersterke composities en als grote fout een nummer met een drumsolo (Tank). Lucky Man blijft echter een topper.
#71 in de 100 Greatest Albums of 1970 en 43 in de Best Ever Album chart over 1970.

Deze en Trilogy vandaag op lp gekocht voor 5 euro 't stuk, in goede staat. Ik had geen internet om MusicMeter even te checken maar meende me te herinneren dat beide albums een mooi gemiddelde halen. Kon bijna geen miskoop zijn leek me. Na weken van Spotify morgen nog eens ouderwets lp's draaien.

Beste Kronos, mag ik je feliciteren met je aankoop? Ik wens je toe dat je aan het album "Trilogy" net zoveel luisterplezier zult gaan beleven als wat ik al bijna 50 jaar doe. Het album staat niet voor niets op nummer 4 in mijn HB MusicMeter album top 10!

Als kind ooit van een muzikale oom een cassettebandje van dit album gekregen die hij voor mij had opgenomen.
Vooral de nummers "Take a Pebble" en "Knife Edge"  maakten indruk op mij. "Lucky Man" kende ik toendertijd niet, maar kwam er later achter dat het een redelijk bekend nummer van ze was.

De overige 3 nummers op het album doen mij niet zoveel, maar zijn zeker niet slecht.
Al met al geen verkeerd album, maar ook geen topper voor mij.

Op de een of andere manier klinkt dit debuut puurder en met meer vuur, zonder het latere bombastische element. Jeugdige geldingsdrang wellicht. Het doet wat meer aan als een jamsessie tussen drie briljante muzikanten dan de duidelijker gecomponeerde, latere albums.

Maar het blijft een van hun beste albums, dat redelijk uniek klinkt binnen hun oeuvre. Cult en ongefilterd. Waarschijnlijk hun hardste album ook. Als je 'Knife Edge' hoort, vind ik dat net zo proto-metal als Black Sabbath of Deep Purple en zeker harder dan Led Zeppelin. Daar had ELP echt geen omlaaggestemde gitaar voor nodig.

Keith Emerson, je haat hem of houdt van hem, claimt natuurlijk ook hier al de voorgrond, maar Carl Palmer is misschien van de drie wel de meest muzikaal benadigde. Een mannetje van 20 hier die zijn gelijke in de jazz, rock of welk genre dan ook niet kende in die tijd.

'Take a Pebble' als nog altijd volstrekt uniek hoogtepunt.

Hoe revolutionair dan ook, dit trekt mij minder. Te jazzy, te ongestuurd. Priegelprog is een term die bij ELP wel op zijn plaats is. Voor sommigen is dat juist de charme, voor mij is het niet hetgeen ik zoek in progrock. Lucky Man is een welkome, hoewel ietwat belegen afsluiter.

Deze primeur van drie topmuzikanten was bij het verschijnen een vernieuwing binnen de popmuziek en zelfs binnen de op dat moment opkomende progrock.
De combinatie van keyboards, bas, drums en (sporadische) zang, met een zeer prominente rol voor de keyboards was door het nagenoeg ontbreken van gitaar zeker een noviteit te noemen.
Klassieke thema's werden voorzien van een rockgeluid. Een nieuw subgenre, dat navolging kreeg van bands als Exception, maar dat ook relatief snel weer was doodgebloed. Dat kwan miet in de laatste plaats door de creatieve armoede die ELP na pakweg drie albums aan de dag ging leggen wat leidde tot een paar allerbelabberdste albums. Uiteraard heeft ook de opkomst van de punk eind jaren 70 de neergang van de progrock versneld.

Wat bij ELP opvalt, althans in mijn opinie, is dat muzikale meesterstukken soms op een album samen gaan met regelrechte missers. En dat is hier ook het geval : het album opent sterk met het lekker bombastische "Barbarian" om gevolgd te worden door het mooie "Take a Pebble", veruit het beste nummer waarbij de virtuositeit van de drie heren goed te horen is. Het vocale refrein is weergaloos, zeker aan het eind wanneer Palmer op de pauken roffelt.
Knife Edge besluit kant 1 en kan er goed mee door, al is het nooit echt mijn favoriete ELP song geweest.

Op kant 2 gaan de heren vervolgens individueel los. Had dat nou maar niet gedaan. Vooral dat gejengel van Emerson vind ik niet om aan te horen, en helaas is er op elke navolgende ELP plaat wel een oeverloos gefreak op de toetsen te horen, onder de noemer "piano concerto nummer zoveel" .
Knap ? Zeker, maar virtuositeit en schoonheid gaan niet per definitie samen en het bewijs daarvoor wordt door Emerson steevast geleverd.
De bijdrage van Palmer op kant 2 vind ik al iets beter, maar haalt het in de verste verte niet bij de nummers op kant 1.
Uiteindelijk redt Lake de zaak dan een beetje met het redelijke "Lucky Man".
Al met al een wat wisselvallige plaat dus, zoals ik ELP ook op latere albums heb leren kennen.

Emerson, Lake & Palmer was van 1970 tot 1972 (veruit) de meest succesvolle progrockband (tot in 1973 Pink Floyd de fakkel overnam) en de eerste progrockband die miljoenen albums verkocht. Natuurlijk was hun muziek (voor die tijd) vernieuwend maar hun succes hebben ze vooral te danken aan hun vele (sensationele) optredens. Wat ook was: het relatief toegankelijke maar uitmuntende Lucky Man werd een hit en die tijd waren hits nog belangrijk, ze zorgden voor een grotere verkoop van dit album en definitieve doorbraak. Wat Gentle Giant bv. niet voor elkaar bracht.