Emerson, Lake & Palmer - Emerson, Lake & Palmer (1970)

Een prima debuut waarbij vooral "Lucky Man" er voor mij uitschiet. Wat een mooi nummer is dat! Een erg afwisselend album inderdaad. Dit maakt het album erg interessant. Een aanrader voor de liefhebbers van de Prog Rock uit deze periode!

Sterk album van dit Symfonische rocktrio. Sommige nummers erop laten een geluid horen, dat heel wat weg heeft van de muziek van Deep Purple. Ook zijn er jazz-elementen in te horen (in The Barbarian en Take a Pebble) en klassieke kerkorgels (in The Three Fates).
Vier van de zes nummers op dit album zijn heel erg goed. Dat zijn:
Take a Pebble Een prachtige 60's-achtig nummer, met prachtig drum- en pianowerk erin.
Knife Edge Een Deep Purple-achtig nummer, waarin de remmen zelfs losgaan. Het is net alsof in de eerste twee coupletten agressie wordt opgevoerd, en dan in de keyboardsolo Keith Emerson erop los ramt.
Ook Tank is heel mooi, maar het tweede deel ervan zou ook als achtergrondmuziek in een computerspelletje passen. De titel van dit nummer verraad misschien de hoes van het andere ELP-vakwerk; Tarkus, en de tekst van Lucky Man. In deze prachtige ballad zingt Greg Lake over een man die alles heeft wat zijn hart begeert, maar omkomt bij een veldslag. Vooral de drone en de moog maakt het einde van het nummer mooi en typerend.

Om maar meteen al mijn kaarten op tafel te leggen : ik herken me eigenlijk in alle loftuitingen en in geen enkel kritiekpunt hier. Vooral vind ik het bizar hoe fris dit album bijna een halve eeuw later nog klinkt; ik lees hier wel dat mensen vinden dat Emerson het album teveel domineert en dat met name kant 2 eerder als een verzameling van drie solostukken dan als een "group effort" klinkt, maar door al die verschillende sounds en keyboards van Emerson, de ondersteuning van Lake's bas, het gevarieerde drumspel van Palmer, de overdaad aan sterke melodieën en de enorm energieke attack van het totaalgeluid van de band krijgt dit album toch een rijkheid waardoor ik The three fates en Tank eigenlijk nauwelijks als solonummers ervaar èn een enorme afwisseling waardoor de plaat geen seconde verveelt. Tekenend voor dat laatste is dat ik de eerste twee nummers als favorieten heb aangevinkt, maar dat de rest daar kwalitatief zó weinig voor onderdoet dat ik hier niet minder dan ***** voor kan geven. Zoals gezegd nog altijd een enorm fris album dat ik bijna onbeperkt kan draaien.