Emerson, Lake & Palmer - Emerson, Lake & Palmer (1970)

misschien wel het meest klassiek geinspireerde (prog)rock album allertijden,

zeer veel prachtig piano, hammond en pijporgel werk.

Zeer beroemd en berucht, de Moog aan het einde van Lucky Man,

de moeite waard voor Prog liefhebbers,

Lucky man is wel ontzettend mooi zeg. Mooi gitaar spel, mooi drumwerk, mooie samenzang, mooie tekst en dat heerlijk spel van Emerson tegen het einde aan! Ja toppertje!

een hoop wat later zichzelf met gothic verwant noemde is op the three fates geinspireerd naar het schijnt.

Leg eens uit
Bedoel je dan Gothic als bijv. The Sisters of Mercy, Bauhaus etc. of Goth Metal (Paradise Lost, Nightwish etc.).
Ik heb het gevoel dat beide stromingen ver van EL&P af liggen.

De bedoeling van Fianosther ontgaat mij ook. Ik moet zeggen dat ik altijd moeite heb de 7 minuten van Three Fates uit te zitten. Verder is dit een prima plaat. Knife-edge blijft een geweldig nummer, vooral dat klassieke riedeltje na 3,5 minuten, wat na een halve minuut op zeer lompe wijze weer overgaat in het oorspronkelijke thema, geweldig. Take a Pebble is dan weer heel wat anders, maar eveneens bijzonder fraai.
Van die moog aan het einde van Lucky Man ben ik niet zo onder de indruk. Nu valt het hier nog mee, maar Pictures At An Exhibition wordt helaas ontsierd door een paar van die richtingloze riedels die dan ontaarden in klapwiekende sirenes. Heb ik altijd jammer gevonden.

ik zie de link ook niet, opzich hoor ik in devil doll wel iets wat enigzins met elp te maken zou kunnen hebben. Maar m'n vader had ergens gelezen dat the three fates de voorloper was van de meeste gothic. Dus ik dacht ik meld het even.

Lucky Man is echt een geweldige AH topper

Volledig mee akkoord. Volgens mij begon Emerson dan met zijn truukjes (messen enz in zijn orgel steken) en live moet dit voor heel wat spectakel hebben gezorgd, maar om naar te luisteren is dit bijzonder storend!

Dit is een mooi debuut, vooral "Take a Pebble" is geweldig (naast de prachtige pianoklanken steelt ook Greg de show met enkele geniale baslijnen!)

Dat klassieke riedeltje is van Emerson zelf - het lompe thema is van Janacek! Het komt uit zijn Sinfonietta (1926).

Knife Edge is idd geweldig

fantastische eerste van elp , lucky man is een van mijn favoriete singles , en ook knife edge en tank zijn prachtig , nadien werden ze mij iets te bombastisch

Blijft wennen dit debuut van de 3 heren. Ze storten zich meteen als een olifant in een porseleinkast met The Barbarian als opener. Begrijpelijk als de inhoud van het nummer geassocieerd word met geweld door hen. Tja, met de Barbaar als titel, losjes gebaseerd op de barbaar van Bartok, dan kan ik mij dat wel voorstellen. Ikzelf was liever iets rustiger de plaat ingetrokken.

Misschien voelde het juk van supertrio destijds wel wat zwaar op hun nek. Er moest immers wat bewezen worden. Daar waar andere bands kunnen groeien, diende zij bij wijze van spreke al direct een meesterwerk af te leveren.
Er word inderdaad heel wat virtuoos gemusiceerd en de 3 ego's begonnen al enigszins te ontluiken getuige de solostukken. Diezelfde ego's die ook tot hun uiteenvalling zouden leiden. Zoals wel vaker bij grote en goede muzikanten.

De cd is druk/chaotisch bij tijd en wijle en leunt op virtuositeit meer dan op compositie en structuur. Soms uit het vaatje van Jazz en klassiek getapt. Maar ik hoor dan denk ik toch liever zelf de Barbaro van Bartok en de Sinfornietta van Janacek. Maar hulde voor het feit dat ze het gedurft hebben.

Take a pebble kan mij dan nog het meest bekoren en natuurlijk de instant klassieker Lucky Man..een van mijn lievelingsnummers aller tijden. Grappig dan wel weer dat Lake dit nummer al op zijn twaalfde geschreven had en dat het ten tijde van dit album geassocieerd werd met de Vietnamoorlog.
The three fates hebben een dikke wall of sound en zou zo onder moderne klassiek mogen vallen. Onwillekeurig word ik meegenomen naar toccata & fuga van Bach.

Al bij al een druk werkje, waar ik eerlijk gezegt een beetje hoofdpijn van krijg. Goed gemusiceerd dat wel, maar kan me niet echt meekrijgen.

wat is dat toch voor een album!!! . 3 heren van nauwelijks doorgebroken bandjes. wiens aanwezigheid niet pronkt in lijsten als de top 2000 en aan wie commercieel succes niet besteed is.

mensen die ondanks dat gegeven, ontzettend lang soleren en zelfs een +-2 minuten drumsolo in een nummer verwerken. iets wat veel artiesten niet willen. Maar nee palmer een jong van(toen nog) 19 jaar dat het zo even uit de losse hand doet, jaja z''on type.

en dan emerson. snel haast zenuwachtig spel. word door van die rare progrockers erg cool gevonden.Maar wel melodietjes van janaceck jatten. Hoe cool zou die emerson dat niet gevonden hebben. En het ook nog een overdadig krachtige titel meegeven "Knife Edge" zozo wat cool

En van klassieke meesters jatten doen ze nog wel meer. ja de barbarian(ook al z'on stoer bedoelde titel) is ook losje gebaseerd op een compositie van bartok.

en aan het eind nog eens ff de bombast verbreken voor een rustig pastoraal nummer(wat wel in de top2000 pronkt). zit je net z''on 3 minuten het nummer te luisteren komt emerson er weer aan met zijn moog SIRENE.

Met andere woorden een geweldig vooral klassiek album wat gelukkig nu in mijn cdkast pronkt en waar ik nog vele jaren van ga genieten. en vooral door de o zo bombastische(en erg coole) emerson. aanrader voor iedereen die net zo als mij van die (rare) symfonische progrock houd.
4 wel verdiende sterren

Als debuut toendertijd lovend onthaald , want dit trio maakte dus echte Symfonische rock met de nodige individuele hoogstandjes.
Het album terughorend is het best heel vaardig en knap. Er staat ook 1 van mijn favoriete E.L.P nummers op ( Take A Pebble)
Ik blijf het alleen jammer vinden ( en dat is op alle platen ) dat Emerson een hele grote rol naar zich toetrekt. Hoe knap zijn spel ook is .Ik vond ze vooral als eenheid sterk , en het gefreak van Emerson had wel wat minder gekund. Maar goed dat is hun opzet geweest , en je kunt het verwachten in dit genre.
Al met al is dit wel 1 van hun sterkste albums. Spannende nummers en origineel vertolkt. Tikje gedateerd , maar nog allerzins de moeite waard .

ben het niet helemaal met je eens bikkel. ik denk juist dat het vooral emerson en palmer samen waren die het geluid van ELP maakten. Bijde waren meesters in hun instrument. dat zorgde voor soms wat lange solo's waar een van de heren de hoofdrol opeist. het maakt het soms wat bombastisch maar ja als je net zo'n progliefhebber bent als ik ben kick je daar op.

Ik ben denk ik wat meer van het groepsgeluid . Daarom voor mij bijvoorbeeld eerst Pink Floyd , (de oude ) Moody Blues , Genesis , Yes ....ja en dan komt E.L.P pas.
Het is ook net hoe je hun sound ervaart , dus blijft het uiteindelijk een kwestie van smaak.
De talenten van Emerson en Palmer zijn hoe dan gigantisch. Deze mensen zijn absoluut grootmeester op hun instrument.
Echter , ik hoor liever een aantal compacte songs meer , dan het individuele gebeuren. Greg Lake bracht het romantische sfeertje als tegengewicht , eveneens een groot musicus , en een goede songwriter .
Ik wacht eigenlijk nog steeds op een mooie acoustische plaat met fraaie nieuwe liedjes van hem .
Ik moet eerlijk bekennen dat mijn progliefde door de jaren heen wat minder is geworden . Wellicht dat dit ook iets zegt over het feit dat ik weinig geduld kan op brengen voor (te lange) individuele hoogstandjes .

http://www.musicmeter.nl/album/96385/info/

mischien is dit iets voor je?

Ha , die ken ik wel van Lake . Dit gaat wat meer de hardrock kant op.
Gary Moore speelt hier ook op mee als ik me niet vergis .
Het is wel verdomd lang geleden overigens , ik heb deze niet in mijn bezit .
Volgens mij heb ik de lp eens meegenomen uit de bibliotheek .
Ik meen dat ik er wat gemengde gevoelens over had .

Bedankt voor je linkje .

Lake ken ik nog van King Crimson.
En ik ben fan van King Crimson. Zou ik hier iets mee kunnen?

het is allemaal een stuk bombastischer dan king crimson. vooral het toetsenspel van emerson staat centraal bij deze band. veel klassieke invloeden(janeack bijv). een aantal pianosolo's en een drumsolo(tank). klinkt dit je nog als muziek in de oren dan kun je met gerust hart deze cd aanschaffen.

oké maar kan ik dan beter met deze beginnen of met trilogy die het beste hier word gevonden?

trilogy is denk ik een goed instap album. daar spelen ze echt als een band en niet als samenwerking tussen drie artiesten. het klinkt echter erg anders als king crimson(meer focus op keyboard in plaats van gitaar en groepsgeluid). hun beste album is(voor mij)brain salad surgery. over pretentieus en bombastisch maar ook erg mooi. kortom trilogy voor een makkelijke instap en bss als je bij het toppunt wil beginnen.

Oké zal dr eens een keer mee beginnen.

Greg Lake heeft voor mij de mooiste stem van alles en iedereen dat ik ken (en dat is denk ik toch heel wat). Jammer dat hij bij KC maar kort volhield (1 album + 1 nummer) en hier zijn toevlucht zocht. 'Take a Pebble' is gewoonweg prachtig. De stem maakt voor mij de plaat (en de band de moeite waard). Verders veel te symfo voor mijn smaak. In 'Take a Pebble' laat het hele tussenstuk mij volkomen koud, maar als na ruim 11 minuten Lake weer aan de beurt is, is de magie gelijk terug. Zijn beste vocalen na KC's 'Epitaph'.

Zeer sterke elpee, waarop al duidelijk werd dat Keith Emerson het belangrijkste lid van de band is. Hij krijgt hier veel ruimte op deze, soms ietwat klassiek georienteerde, topplaat.

Vooral kant 2 is erg sterk.

Zoals iemand ergens opmerkte, Egg was de band met minder testosteron en meer kwaliteit. Luistert u a.u.b. naar het indrukwekkende Civil Surface (of The Polite Force) en u zult begrijpen wat ik bedoel. Sinds ik Egg ontdekte (heel wat jaartjes geleden alweer...) ben ik EL&P minder interessant gaan vinden. Toch een beetje herrie van, euh sorry, rock-poseurs. Maar toch nog altijd 4 sterren waard!

Egg is best goed, maar wie kan er nou aan de beste toetsenist sinds Chopin tippen?

Als we even puur naar techniek kijken is Emerson (of Dave Stewart) niet eens zo super .... kijk dit maar eens:

Yuya Wang's Bumblebee

Mwah, voor z'n zenuwblessure had Emerson dat ook wel kunnen spelen.

Dat denk ik dus echt niet want dit is dus niet ff uit de losse pols spelen maar een hondsmoeilijke partituur (ze speelt het overigens uit het hoofd en dat ze wel vaker zelfs bij lange pianoconcerten).