menu

U2 - Achtung Baby (1991)

mijn stem
4,05 (1739)
1739 stemmen

Ierland
Rock / Pop
Label: Island

  1. Zoo Station (4:36)
  2. Even Better Than the Real Thing (3:41)
  3. One (4:36)
  4. Until the End of the World (4:39)
  5. Who's Gonna Ride Your Wild Horses (5:16)
  6. So Cruel (5:49)
  7. The Fly (4:29)
  8. Mysterious Ways (4:04)
  9. Trying to Throw Your Arms Around the World (3:53)
  10. Ultraviolet (Light My Way) (5:31)
  11. Acrobat (4:30)
  12. Love Is Blindness (4:23)
  13. Lady with the Spinning Head (UV 1) * (3:53)
  14. Blow Your House Down * (3:30)
  15. Salome * (4:31)
  16. Even Better Than the Real Thing [Single] * (3:40)
  17. Satellite of Love * (4:00)
  18. Who's Gonna Ride Your Wild Horses [Temple Bar Remix] * (4:49)
  19. Paint It Black * (3:20)
  20. Even Better Than the Real Thing [Fish Out of Water Remix] * (4:09)
  21. Mysterious Ways [The Perfecto Remix] * (7:06)
  22. Night and Day [Steel String Remix] * (6:58)
  23. The Lounge Fly Mix * (6:27)
  24. Fortunate Son * (2:40)
  25. Alex Descends Into Hell for a Bottle of Milk / Korova 1 * (3:37)
  26. Where Did It All Go Wrong? * (3:56)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 55:27 (1:58:03)
zoeken in:
avatar van Johnny Marr
5,0
Voor mij geen skipnummer, wel duidelijk de minste. Maar wat een achterlijk hoog niveau heeft de rest ook.

avatar van Rogyros
4,0
One vind ik absoluut het beste dat op dit album staat, gevolgd door Acrobat.

Wat zeg ik, One vind ik zelfs het beste wat U2 überhaupt gemaakt heeft.

Edit: De versie met Mary J. Blige vind ik dan weer een heuse verkrachting van het origineel.

avatar van Hendrik68
4,5
Helemaal mee eens. One heeft een fantastische opbouw en gaat naar een climax zoals je zelden hoort. De heren hadden hun verstand moeten gebruiken, dan snapten ze zelf ook wel dat dat nummer op deze manier op geen enkele manier kan worden overtroffen en al helemaal niet met Mary J. Blige.

Senza una donna van Zucchero Fornaciari is ook zo'n nummer dat origineel geweldig is, maar na een vertaling in het Engels met een kansloze gitaarpartij van Clapton van alle charme ontdaan werd. Maar zo zijn er waarschijnlijk nog wel veel meer voorbeelden van nummers die eigenlijk geweldig zijn, maar omdat de verkeerde versie op de radio komt gaat het nummer je juist tegen staan.

avatar van teus
5,0
Rogyros schreef:
One vind ik absoluut het beste dat op dit album staat, gevolgd door Acrobat.

Wat zeg ik, One vind ik zelfs het beste wat U2 überhaupt gemaakt heeft.

Edit: De versie met Mary J. Blige vind ik dan weer een heuse verkrachting van het origineel.


Wat het laatste betreft ook helemaal mee eens ,vind de One versie met Mary J. Blige heel vervelend en overbodig


Maar mijn favoriete track van AB is eerst Until The End Of The World, en klem daarna One en Love Is Blindness

avatar van harencoor
4,5
Na al die jaren nog steeds mijn favo U2 album.

avatar van Niek
3,5
Ik heb het lang geprobeerd, maar kan niet ontdekken wat hier zo uitzonderlijk goed aan is. Veel prima songs. Nooit fantastisch (muv One allicht). Veel gaat ook onopgemerkt aan me voorbij; het kan mijn aandacht niet vasthouden. Mysterious Ways doet me even opveren, omdat het refreintje lekker mee te brullen is. Op een gegeven moment merk ik dat de cd is afgelopen. Het enige dat dan beklijft is dat ik weer iets anders dan U2 wil luisteren. Drie-en-een-halve ster is gul als je dit bericht leest. Maar lager kan ik ook niet gaan, aangezien het nergens slecht is. Ik ga het zeker zo af en toe nog eens proberen met deze plaat, maar de hoop dat er ooit een klik ontstaat tussen mij en Achtung Baby is eigenlijk wel opgegeven..

avatar van loneranger
Toen ik de single 'The Fly' voor het eerst op de radio hoorde vond ik het helemaal niks. Het had helemaal niets met de U2 van 'The Joshua Tree', die hadden ze inderdaad omgehakt, 'The Unforgettable Fire' en 'War' om maar eens wat te noemen. Bijna een jaar later, in september 1992 kocht ik het album en sindsdien vind ik het best een goede plaat. Mijn favorieten zijn 'Until the end of the world' , 'Acrobat' en 'Love is blindness'. Ik vind 'Achtung baby' niet de beste plaat van U2 maar ik vind hem zeker beter dan hun nieuwste 'Songs of Experience'. Op deze plaat wordt tenminste nog echt gerockt.

avatar van Zwaagje
5,0
Songs of experience vind ik geen slecht album, maar kan niet tippen aan deze. Heerlijk experimenteel in z'n geluid en toch lekkere "poppy" nummers......subliem en met terugwerkende kracht 5*

4,0
U2 is van Dublin, Ierland. Er loopt in de groep een figuur rond die irriteert. Dat is Bono. Van hem is de uitspraak: 'Most people think we got kicked out of the Garden Of Eden. I think we kicked God out of it'. Typisch Bono. Iemand die leidt aan een messias-complex. Dan heb je een behoorlijk opgeblazen ego. Ali, vrouw van Paul 'Bono' Hewson, moet wel een zwaar leven hebben met zo'n dromer in het groot, met zo'n braller, zo'n betweter met zijn gekleurde brillenglazen.
Interessant is dan de ontstaansgeschiedenis van de band erbij te pakken. Larry Mullen was 14 en plaatste een advertentie op het plakbord van zijn school. 6 mensen reageerden. Paul -Bono- Hewson, Dick en David –the Edge- Evans, Adam Clayton, Ivan McCormick en Peter Martin. De laatsten waren vrienden van Mullen. Het ontlokte Mullen later de uitspraak: It was about 10 minutes the Larry Mullen Band. Then Bono walked in and blew any chance I had of being in charge'. Bono was toen al een dwingende persoonlijkheid. Zou de Messias dan toch een zweverige controlfreak zijn?

Ik had de groep snel op mijn netvlies. Ik heb Boy (1980) op vinyl. Dat was vooral vanwege de single 'I Will Follow'. Aardig nummer, aardige plaat. In die tijd ontstond een soort Stones-Beatles strijd tussen U2 en the Simple Minds, tussen Ierland en Schotland. Voor mij waren the Simple Minds met Jim Kerr de favoriet. Begrijpelijk, die band was toen rijper, dacht ik. Pas achteraf begreep ik dat the Simple Minds niets anders was dan een remake van Genesis. De liefde bekoelde toen snel. U2's October (1981) was de plaat waarin de band zich ten toon spreidde als een band in de herfst van hun carrière. Dat kwam vooral doordat U2 de piano in hun songs introduceerde. Zeker wanneer de de lage klavierregisters werden behamerd, wordt een treurige sfeer gekweekt. Dan krijg je al snel grafmuziek. Als er bovendien nog een zanger met een geëxalteerd, angeliek stemgeluid -ik heb het over Bono- er boven gaat zweven dan is de stap naar het einde helemaal gering. Het was ook de periode in de carrière van de groep dat ze mateloos oefenden om iets beters te maken dan October, laat staan Boy.
Dat werd War (1983). Op War staan de 1e klassiekers van de groep: 'Sunday Bloody Sunday' en 'New Year's Day'. War is ook de plaat met de terugkeer naar de gitaar. War is Boy revisited maar van een hoger kwalitatief niveau. U2 was nog steeds een postpunk bandje met inmiddels wat muzikale bagage. Voor hun gevoel had de band hun muzikale grenzen bereikt in het rockgenre. Het waren ook de jaren dat bandjes als Joy Division, the Cure en Echo & the Bunnymen hun grootste successen boekte met behulp van een synthesizer. U2 wilde die kant ook opgaan.
De groep nam afscheid van producer Steve Lillywhite en vlogen Eno en Daniel Lanois in. The Unforgettable Fire (1984) was een stijlbreuk met alles wat ze daarvoor hadden gemaakt hoewel 'Pride (in The Name Of Love)', de grootste hit van de plaat, nog sterk geïnspireerd is op hun eerdere werk. Eno was van het experiment en had baanbrekend werk verricht met Bowie (Low/Heroes) en Talking Heads (Fear Of Music/ Remain In Light). Daniel Lanois was een ontdekking van Eno. Hij had met Eno samengewerkt op enkele van zijn soloprojecten. Eno en Daniel drukten hun stempels op de koerswijziging die U2 maakte. Zij lieten de band zien hoe het experiment hun muziek verrijkte en daarmee hun blikveld vergrootte. Unforgettable Fire is U2's meest impressionistische uiting. Dat wordt nog het best geaccentueerd in de beginsong: 'A Sort Of Homecoming', 1 van de beste songs uit het repertoire van U2. Het blikveld werd niet alleen muzikaal verruimd, ook qua onderwerpen. Zoals drugsverslaving (Bad, Wire), het bombarderen van Hiroshima (Unforgettable Fire) en Marten Luther King (MLK, Pride). De interesse voor the USA kwam ook naar boven in een song als 'Elvis Presley And America'. Unforgettable Fire werd dan ook de voedingsbodem voor het messias-complex van Bono.
De volgende worp was The Joshua Tree (1987). Het experimentele van Unforgettable Fire werd voor een belangrijk deel ingeruild en vervangen door een fascinatie voor alles wat Amerikaans is. Zo bevat de plaat wat gospel- en bluesinvloeden. Maar geen country terwijl Gram Parsons nota bene (op 27-jarige leeftijd) is gestorven in het Joshua Tree National Park. Tegen die tijd was U2 doorgebroken onder meer door hun optreden op Live Aid. De verwachtingen omtrent The Joshua Tree waren torenhoog en U2 leverde. 'With Or Without You' en het gospelnummer 'I Still Haven't Found What I'm Looking For' werden nummer 1 hits in the USA.
Rattle And Hum (1988) was ambitieus. Het was een plaat, een film, een reisverslag en een boek over de Amerikaanse muziek. Echter Rattle And Hum mist het constante hoge niveau van The Joshua Tree en de experimentele escapades van Unforgettable Fire. Het is daardoor 1 van de mindere platen van de groep geworden. Deze tijdelijke dip werd ruimschoots ingehaald met de opvolger Achtung Baby (1991). Alsof die dip de aanloop was naar het hoogtepunt van U2. Want dat is Achtung Baby. Bono en The Edge vonden het weer tijd om de sound te veranderen. Daarom is de plaat ook opgenomen in Berlijn waar ruim een jaar daarvoor de muur was afgebroken. Voorts was the Edge juist gescheiden en had de vrouw van Bono net hun kind gebaard. Het leidde tot meer persoonlijke, intieme teksten in plaats van sloganesque wereldfilosofietjes. De titel Achtung Baby is dan ook goed gekozen. 2 invloeden waren van belang voor de muziek. Enerzijds de opkomst van de dance/rock crossover waar the Stone Roses en the Happy Mondays veel succes mee hadden. Anderzijds de opkomst van de alternatieve gitaarrock in the USA en ook in the UK met Spacemen 3 en My Bloody Valentine als voornaamste pleitbezorgers. U2 is slim. Wat ze doen, is het combineren van herkenning en vernieuwing. Teveel herkenning leidt tot teveel van hetzelfde, tot voorspelbaarheid, tot verzadiging bij de fans. Bij teveel vernieuwing keren de fans zich ook af omdat zij dan hun band onvoldoende herkennen. Achtung Baby zorgde ervoor dat de de groep een beperkt aantal fans verloor en er een veel groter nieuw aantal mee terug kreeg. Muzikaal gebeurde dat door voort te borduren op songs in de typische U2 stijl maar nu gelardeerd met ritmes afkomstig uit de dance/rock en door gitaarexplosies van the Edge die waren afgekeken van de alt-rock. Op Achtung Baby is the Edge verbluffend innovatief en luid.
Op Zooropa (1993) en op Pop (1997) ging U2 nog verder de experimentele kant op. Wellicht zelfs te ver waarmee de band te onvoorspelbaar werd. Op de platen erna was de groep juist te behoudend wat tot een 'been there done that' gevoel leidde. Het betekende dat het voor U2 begrippen om middelmatige platen ging. Leuk is het dan ook om te lezen dat U2's werk in de jaren nul zo voorspelbaar was als het kapsel van Balkenende.

De kracht van U2 is dat ze de durf hadden regelmatig hun sound te verversen. Ze zorgden ervoor dat de link met hun 'oude' muziek niet vergeten werd. Van de postpunk van Boy/October/War, tot de etherische gospel en soundscapes van Unforgettable Fire/ Joshua Tree, tot de blues en country van Rattle+Hum, tot de eclectische altrock op Achtung Baby, tot de ambient techno op Zooropa/Pop om vervolgens terug te vallen naar een upgrade van de sound uit hun begintijd. Opvallend dat de breuklijnen na ongeveer 7 jaar plaatsvonden: Unforgettable Fire in 1984 en Achtung Baby in 1991. De groep miste de boot in 1998, 2005 en 2012. Een teken van verzadiging?
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

avatar van reptile71
Binnenkort een vinylreissue van deze klassieker, samen met Zooropa en Best of 1980-1990. Allemaal als dubbelalbum.

avatar van Premonition
4,5
Wat een hoop flauwekul en gebrek aan feitenkennis over U2 in het geciteerde boek (?) van ene Jan Koenis....

avatar van Running On Empty
4,0
Profiel is al verdwenen. Boekje promoten en weg is ie weer.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:19 uur

geplaatst: vandaag om 14:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.