U2 - Achtung Baby (1991)

Dit is voor mij de ultieme U2 plaat. Voor dat "Achtung Baby" uitkwam was mijn top 3: The Unforgetable Fire/ Joshua Tree/ War. Maar Achtung Baby is nog steeds mijn absolute nummer 1 onder de U2 platen, en een van mijn favoriete platen allertijden zelfs. Na AB heeft U2 mijns inziens dit niveau (nog?) niet kunnen evenaren...

Géén enkel nummer op deze plaat is slecht, of zwak... stuk voor stuk steengoed songs. Ongeloofelijke variatie, knappe sound. Elke keer als ik deze CD beluister ontdek en herontdek ik weer dingen. Het is echt een album dat ik enorm koester.

Favorieten, ook al staan er geen slechte nummers op, zijn:
• Acrobat (zeer donker, en machtig)
• Until The End Of The World
• Trying To Throw Your Arms Around The World
• Zoo Station
• Love Is Blindness

AB is voor mij echt het opus magnus van U2, de Exile On Mainstreet van U2, ..

zaaalige plaat...

Ik ga er NU nog eens naar luisteren zie...

Goed, Achtung baby...
't Is in elk geval wel U2's vernieuwendste. Op songniveau blijft hij voor mij nipt achter bij The Joshua tree. Wederom veel echt moegedraaide radiohits (Even better than the real thing, One, Who's gonna ride your wild horses, Mysterious ways en in mindere mate The fly), dus net als bij The Joshua tree was ik vooral benieuwd wat het album dan verder nog te bieden had.

Eerst de observatie dat, naast dat grijsdraaien, One en The fly me nog steeds wel iets doen. Zoo station vind ik een leuke opener. Op een of andere manier is dit geen muziek die ik héél mooi kan vinden, maar die ik toch wel boeiend vind om naar te luisteren. Until the end of the world (al vaker genoemd) vind ik wel écht een topper. Love is blindness vind ik een fijne afsluiter, lekkere sfeer in dat nummer. So cruel is aardig en Tryin' to throw your arms around the world is niet zo bijzonder, maar bevat wel een van mijn favoriete tekstregels "a woman needs a man like a fish needs a bicycle".

Acrobat is nooit zo blijven hangen... sterker nog: ik kan me het nummer op dit moment niet eens voor de geest halen. En bij Ultraviolet krijg ik continu het gevoel dat ik naar een slechte remake van Until the end of the world zit te luisteren.

De cd is voor mij al met al zeker niet perfect, maar heeft nog genoeg waarde in zich... 3½*

U2 - Achtung Baby

Dit is het zevende album van de band U2. De band U2 is opgericht in 1975 en heeft tot nu toe 15 albums uitgebracht (inclusief Verzamel/live).

Over het album:

Ik vind het een beetje een doorsnee album, er staan een paar briljantjes op zoals One, die onlangs opnieuw is opgenomen samen met Mary J. Blige. Hadden ze vooral niet moeten doen, de orginele versie heeft iets wat heel weinig nummers hebben. 4,5*

Dan hebben we Who's Gonna Ride Your Wild Horses.
Prachtig nummer, het intro is heel erg mooi en dan wordt het nummer langzaam opgebouwd en dat mond dan uit in een refrein. De opbouw in dit nummer is erg goed gedaan, ook al bereikt het niet echt een hoogtepunt, het blijft een beetje rustig en ingetogen. 4*

So Cruel is dan ook nog een mooi nummer, hier heb ik niet veel over te zeggen. Het is gewoon een heel degelijk U2 nummer. 3,5*

De rest van het album vind ik allemaal een beetje matig, naar de maatstaven wat eerder is geweest, met name "The Joshua Tree" waar echt voor zover ik die CD gehoord heb alles van klopt. Sommige liedjes vind ik dan ook helemaal niet om aan te horen. Trying to Throw Your Arms Around The World bijvoorbeeld, daar mag dan een boodschap in zitten net als in de andere liedjes van U2, maar ik vind er niet zoveel aan. Als ik de rest van de CD zou mogen beoordelen zou ik uitkomen op een 2,5.*

Dat maakt met de drie betere nummers 3*

Achtung baby is voor mij 1 van de mijlpalen in de muziekgeschiedenis. De cd kwam uit op een moment dat ik mij serieus ging verdiepen in muziek. Het was ook het moment dat de muur in Berlijn net was gevallen, een gebeurtenis die mij nu nog steeds de koude rillingen geeft. Het artwork van deze cd is over dat onderwerp ook prachtig. En dan nog de symboliek die in de songs van U2 zit. Teksten die allemaal op verschillende manieren zijn uit te leggen. En die iedere keer weer een moment van herkenning teweeg brengt.

Love is blindness gaat in mijn beleving over terrorisme. En dat de liefde voor een bepaald doel zo groot kan zijn, dat sommige mensen blind worden voor het ideale doel. En dan vreemde dingen gaan doen. Bijvoorbeeld het scherpstellen van een autobom. Persoonlijk vind ik Acrobat het mooiste....dat je in het leven soms een soort acrobaat bent, dat je soms ongewild het ene zegt, maar het andere doet. En dat heb ik het nog niet eens gehad over het prachtige One. Wat is dit kortom nog steeds een prachtige cd, die ik sinds gisteren weer helemaal herontdekt heb. Van 4,5 * naar 5.

1991 Durf ik toch wel mijn persoonlijk favoriete muziekjaar te noemen. 21 Jaar en eigenlijk helemaal vrij om te doen en laten wat je wilt en veel goede muziek dat jaar: heel erg veel zelfs. Veel nieuwe bands ook die binnen korte tijd groot werden. Zeer fijn om daar bij te zijn. Maar ook al langer grote namen kwamen dat jaar met ijzersterke albums: de Red Hot Chili Peppers braken definitief door en leverde in mijn ogen de beste plaat die ze ooit maakten, R.E.M. brak zeer groots door en ook Metallica wist de huisvrouwen te bereiken. En dan hadden we nog U2. De band die ik al wat jaartjes volgde en die al 2 meesterwerken had gemaakt: The Unforgettable en vooral The Joshua Tree. Met dat album zetten ze hun sound toch zeer sterk neer en was het dé stadionband geworden van die jaren. Rattle and Hum die daarop volgde ontving ik toch met gemengde gevoelens. Er moest eigenlijk iets gebeuren met deze band, maar wat? Was dit een groep die wel een andere richting op kon gaan? Zat dat in ze?
Het eerste levensteken was het zeer kort op elkaar uitbrengen van 2 singles (iets wat Prince in 1991 ook deed): The Fly en Mysterious Ways. Oef, dat was toch even wennen zeg. Was dit de U2 van With or Without You? The Fly, dat nerveuze nummer met wat aparte effecten (zeker in die tijd was dat wel het geval voor een rockband). Catchy als wat, maar kon je catchy eigenlijk wel koppelen aan U2, de band van de grootse gebaren? Ja dus, en dat deden ze verdomd zelfverzekerd. Mijn aanvankelijke scepsis verdween al snel en zeker toen Mysterious Ways het daglicht zag. Wat zat er een lekkere schwung in dat nummer. Ik stond perplex dat een band die voor mijn gevoel een soort eindstation had bereikt (want dat gevoel kreeg ik echt met Rattle and Hum) met deze nummers op de proppen kwam. Haast achteloos kwam het mijn boxen uitrollen en volgens mij met een dikke middelvinger erachteraan. Hier had ik wel wat mee. En eindstation? Niks daarvan. Wel een Zoo Station: ik vergeet nooit meer die eerste klanken die door mijn kamer golfden. Het was een verpletterende ervaring en gelijk wist ik dat dit een bijzondere trip zou gaan worden. En dat werd het zeer zeker. Van de heerlijke gitaarklanken op Even Better Than the Real Thing naar dat heerlijke ritme op Until the End of the World met de kenmerkende sound van The Edge. Ik kon mijn geluk niet op. Het geluk kwam eigenlijk op een hoogtepunt naar het einde toe. Na het warm omarmende Acrobat kwam voor mij het absolute hoogtepunt van dit album (ik had er al eentje mogen ervaren met het nog altijd schitterende One en toch ook wel So Cruel): Love is Blindness. Nog altijd mijn favoriete nummer van U2. Ik kan niet goed duidelijk maken waarom juist dit nummer die titel krijgt. Ik denk namelijk ook dat dit er niet eentje is die veel in persoonlijke top 10 lijstjes te vinden zal zijn. Er zit iets tergends en tragisch in en het snijdt door je ziel. Ik weet het: een wat kleffe opmerking, maar ik heb gewoon geen idee hoe ik dit het beste kan omschrijven.
Over het album in zijn geheel kan ik kort zijn: dat is gewoon een persoonlijke favoriet geworden. Samen met The Joshua Tree vormt het voor mij het absolute kunnen van Bono en consorten. Moest ik kiezen tussen die twee dan wint Joshua Tree het nipt maar dat schrijf ik dan maar toe aan het feit dat ik dat ooit op LP kocht op een leeftijd waarop je muziek misschien nog net wat heftiger ervaart.
Hoe dan ook blijft ook Achtung Baby een troetelkindje van deze jongen. Ook na 17 jaar nog.

Wat een fantastisch album is dit toch. Voor mij ook het beste U2-album. Hun albums uit de jaren 80 kunnen hier voor mij niet aan tippen. Ze kwamen hier met een vrij nieuwe en gewaagde sound en dat heeft zeer goed uitgepakt. Ik bedoel, nummers als Even Better Than the Real Thing en Who's Gonna Ride Your Wild Horses krijg je spontaan een orgasme van, prachtig. The Fly en Mysterious Ways ademen een heerlijke sfeer uit wat bijna 20 jaar na dato nog steeds staat als een huis. In tegenstelling tot veel anderen blijf ik One een geweldig popnummer vinden. Alles klopt gewoon. Ook veelal gecovered door andere artiesten en dat bewijst de onsterfelijkheid van de song. Ik verhoog met een half, dit is gewoon erg goed.

Heel lovenswaardig van ze om met een nieuwe sound te komen die op zich erg goed klinkt. Maar als je dan de nummers apart onder de loupe legt, dan kom ik tot de slotsom dat dit album niet zo veel voorstelt. Een goede sound hebben is één, goede composities maken is twée, en daar ontbreekt het een beetje aan op dit album. De meeste nummers slepen zich zo'n beetje voort en gaan na een poosje al snel vervelen. Uitzonderingen hierop vormen "Until the End of the World" en "Mysterious Ways".
De gitaarsound is best weer goed maar dat alleen is helaas niet voldoende voor de meeste nummers. Dat is ook het enige interssante aan dit album, het gitaarspel van The Edge. Verder klinkt Bono's stem vaak irritant snotterig waar ik ook niet graag naar luister.

Ik luister al zeker 15 jaar naar dit album, maar nooit heeft het me echt gegrepen. Voor mij was het altijd de plaat met de geweldige singles (afgezien van One, wat ik persoonlijk niet zo kan waarderen) om af en toe eens op te zetten. In de hoop nu eindelijk 's te horen wat het grote meesterwerk was dat zovelen hierin zien.

Ik geloof dat dat eindelijk gelukt is... Ik luister hem nu voor de tweede keer vanavond en opeens lijkt het allemaal te kloppen. Wat een geweldige manier van U2 om de jaren '90 mee aan te vangen. En op de een of andere manier heb ik ook het gevoel dat dit een soort 1991-antwoord is op de Berlijn-trilogie. Ik weet niet waarom, maar ik heb dit album altijd erg met Berlijn geassocieerd.

Verder weet Bono me hier ook echt te overtuigen van zijn emoties; zo'n nummer als Acrobat klinkt gewoon oprecht gemeend.

Voor mij nu ook het beste U2-album dit.

1 van de beste platen ooit, naar mijn bescheiden mening. Alleszins één van mijn lievelingsplaten. Tgnwoordig met de allomtegenwoordigheid van U2, worden ze wat afgezaagd, maar deze plaat blijft eeuwig fris!

Na de val van de Berlijnse Muur besluit Bono om zich niet meer op de Verenigde Staten te richten, maar weer meer terug naar zijn thuisbasis Europa.
Toch hoor ik er hier geen Duitsland in terug.
Dit is meer Theme For Great Cities.
Het doet mij denken aan een overbevolkt Tokio.
Overdag een snelle hardwerkende maatschappij, die in de avond het vermaak op zoekt. En dat vind in een Karaoke bar of een Game hal.

U2 is verworden tot product van de zapcultuur.
Het verlies in een eigen geluid is zoek geraakt.
Maar op een onverklaarbare wijze lukt het hun wel om dit te verwoorden in een geslaagd album met erg sterke songs.
Je zit voor de televisie, en het ene moment kijk je een datingsprogramma (One), vervolgens naar een adult movie op Canal + (Mysterious Ways), maar pakt nog snel een spannende detective mee (Love Is Blindness).

In de periode dat een band als Simple Minds ten onder ging aan het commerciële geluid, lukt het U2 om te overleven.
Juist om er erg dik de nadruk op te leggen.
Toch zal dit album een begin zijn van een neerwaartse spiraal.
Zooropa is Over The Top en Pop een flop.
En ook al beweert Bono om vervolgens het heilige vuur van vroeger terug gevonden te hebben; blijkt het maar een klein vonkje te zijn wat met een hoop geblaas brandend gehouden wordt.

Voor mij 1 van de beste platen ooit gemaakt. Geen echt slechte nummers, al kan ik er inkomen dat 'Even better' wat minder gevonden wordt.
Mijn favoriete nummer is na bijna 20 jaar intensief luisteren 'Acrobat 'vanwege de geweldige tekst en het emotionele gitaarspel van Edge. De afsluiter 'Love is Blindness' roept bij mij altijd veel emotie op, al weet ik na al die jaren nog steeds niet wat Bono met de tekst juist bedoelt.

Juist die jeugdige spirit maakte U2 zo populair begin jaren 80, en persoonlijk mis ik die bevlogenheid hier.
Juist die begin periode vind ik goed, nog vol inspiratie. Het spat er gewoon van af,
Achtung Baby heeft deze bevlogenheid en Spirit dus niet , en over dit album is ook veel en langer over nagedacht.

U2 was in 1991 al een wereldband, met stadiontours etc. Ik heb toen ook dit spektakel gezien, vond het ook goed, maar het was een show waar je naar keek, met timing.
Heb U2 ook in 1985 gezien, en dat was een concert met nummers en met de band op de voorgrond.
The Police lag toen al op sterven

In de Achtung Baby Super DeLuxe boxset (20th Anniversary) zit als laatste cd-schijfje 'Kindergarten The Alternative Achtung Baby'. Nu zou je kunnen denken dat het om demo's gaat, maar niets is minder waar. Dit is een andere versie van het album, waarbij alle nummers (ook) geproduceerd zijn door Daniel Lanois en Brian Eno. En wat voor versie! Dit is de Rauwe Rock versie van het album, waarbij de nummers meestal anders tot heel anders zijn ingevuld. Slottrack Love Is Blindness bijvoorbeeld is eigenlijk een ander nummer en Trying To Throw Your Arms Around The World meer een soort folk nummer.

Over het geheel genomen is de geluidslaag van Brian Eno minder of vrijwel weg. Het leidt tot een werkelijk sensationeel resultaat: wat een gave rockplaat is dit! Eigenlijk brengt U2 met Kindergarten eerder een vernieuwd album uit, zo alternative zijn de meeste nummers. Je zou dit album apart op Musicmeter kunnen zetten en laten beoordelen, zo anders is het.

Ik wil overigens zeker niet zeggen dat de Brian Eno-effecten de originele plaat tekort hebben gedaan, integendeel zelfs. Het maakte het album ook in 1991 en zorgde voor gezonde veranderingen die U2 als band toen nodig had. Maar we zijn inmiddels 20 jaar verder en om dan deze prachtige nummers meer in de 'klassieke' U2 stijl te horen is geweldig.
Deze Kindergarten versie sluit ook aan bij de woorden van Daniel Lanois in het schitterende boek wat erbij zit. Hij ziet Achtung Baby als een logisch slotstuk van het drieluik:
Unforgettable Fire
Joshua Tree
Achtung Baby

Er staan nog veel meer interviews van betrokkenen in het boek dat zo groot is als een lp en echt dik. Heel veel fraaie foto's versieren het en dan met name van Anton Corbijn. Toch wel bijzonder hoor, een Nederlander die hier een hoofdrol pakt. Ook hij heeft zijn eigen interview.
De foto's zijn zeker niet alleen van de band, maar ook bijvoorbeeld van een trabant op verschillende plekken en in zwart/wit en kleur. En dat allemaal op dik papier. Achterin uitgebreide info over de zes (!) cd's en de vier (!) dvd's. En natuurlijk alle teksten van de songs van Achtung Baby.
Daarbij krijg je 16 (!) artprints van de zestien foto's voorop het album, ook in lp formaat op fraai papier in een nog mooiere hoes. Daaromheen zit dan de zeer stevige box. Wow!

Nog een bijzonder schijfje is: B-Sides and other stuff. Ook hier veel goede tot zeer goede nummers, die deze cd ook zeer de moeite waard maken. Het tweede schijfje overigens van de 2cd Deluxe editie bevat deels dezelfde nummers als dit schijfje, maar mist een aantal cruciale nummers.

Je kan je voorstellen dat sommige b-sides niet op het album terecht kwamen. Maar dan meestal niet vanwege de songkwaliteit, maar puur omdat ze er niet goed tussen pasten. Van een paar covers is Paint It Black echt niet goed, maar Fortunate Son - wat erna staat - bijvoorbeeld weer wel. De 2 remixen zijn aardig, maar passen er niet echt tussen.
Wel bijzonder is dat van de 16 tracks er 6 nummers zijn van de opnamesessie van Achtung Baby, nog niet eerder uitbracht. De meeste zijn ook (zeer) de moeite waard en goed om erbij te hebben. Goede voorbeelden zijn het mooie soul-achtige (!) Heaven and Hell met een fraai orgeltje en het heerlijke Salomé: wat een bas! En wat heeft Alex Descends Into Hell... uit de film Clockwork Orange een vette groove zeg.

Tot slot een overzicht van de andere cd's:
- Achtung Baby (Remastered): de originele vrij doffe sound is bewaard gebleven, de muziek is gelukkig niet heel luid gemaakt; wel hoor je meer details. Opvallend genoeg vind ik de remastering van de disc met B-sides and Other Stuff beter: je hebt daar een helderder geluid.
- Zooropa (Remastered): ook de opvolger zit in deze box.
- Uber Remixes: nog een ander nummer: Night and Day (b-side) prima song in een uitstekende remix. Als je ook van goede dance houdt, staan hier nog een paar prima remixen op: Even Better Then (Perfecto Mix), Mysterious Ways (Solar Plexus Mix / Ultimatum Mix / Perfecto Mix); de rest is (wat) minder.
- Unter Remixes: hier staan de lounge/ambient/trance-achtige mixen op. De Mystery Train Dub van Can't Help Falling in Love vind ik heel fraai; de Zooromancer Remix van Salomé is geweldig, maar alleen voor dance liefhebbers, net als de Trance Mix van Even Better Then. Hoogtepunt van alle mixen vind ik de Gimme Some More Dignitiy Mix van Numb door oa Rollo (van Faithless).

Kortom: dit is een geweldige heruitgave en een absolute aanrader!

Afgelopen vrijdag had mijn vriendin de Über Super Deluxe Box voor me gekocht.
Toen ze s'avonds van haar werk terug kwam kon ik natuurlijk niet wachten met het uitpakken van deze mooie box.
Alle extra's die er in zitten (de 7" clear vinyls, The Fly bril, zakje met pins, foto's, stickers etc) zijn leuk voor bij de verzameling.
De dubbel LP heb ik (nog) niet beluisterd en de dvd's nog niet bekeken.
Dus blijft de cd box over.

De "remasters" van Achtung Baby en Zooropa klinken niet zo heel anders als het origineel.
Thuis of op de koptelefoon zullen vast wel details opvallen die op de heruitgave beter te horen zijn.
Ik ben geen liefhebber van remixalbums dus Unter Remixes en Über Remixes heb ik nog niet beluisterd.

Dan komen we bij de B-Sides and Bonus Tracks.
De meeste nummers kende ik al. Heb verschillende B kantjes op vinyl/cd singles (en een speciale bootleg box) staan en Achtung Baby Sessions als download.
Het album begint met een van de beste nummers van dit prachtige schijfje: Lady With The Spinning Head.
De covers Paint It Black en Fortunate Son waren mij al bekend. Eerst genoemde vind ik best geslaagd maar van de tweede cover vind ik het origineel vele malen beter.
De single version en de Fish out of Water remix hadden ze wat mij betreft achterwege kunnen laten op dit schijfje.
Daarvoor had ik veel liever Walk on By (Achtung Baby Session) op dit schijfje gezien.
Where Did It All Go Wrong?, Lady With The Spinning Head, Alex Descends Into Hell For A Bottle Of Milk/Korova 1 en Oh Berlin zijn tot nu toe de favorieten van deze cd.

De zesde en tevens laatste cd van deze box vind ik de meest verrassende.
Toen ik over deze Kindergarten - The Alternative Achtung Baby cd las en overal 'Baby' voor de titel zag staan vreesde ik het ergste.
Tijdens de eerste tonen bleek het tot mijn grote vreugde dus geen baby cd te zijn maar een demo achtig album!
Zoals al eerder gezegd klinken sommige nummers totaal anders dan op de uiteindelijke versie.
Who's Gonna Ride Your WIld Horses is hier het perfecte voorbeeld van.
Tryin' To Throw Your Arms Around The World vind ik op de originele versie nogal eentonig maar op de Kindergarten versie samen met Ultra Violet (Light My Way) en Until The End Of The World de hoogtepunten. Zelfs het door mij verafschuwde One vind ik goed te doen.
Als ik zo enthousiast blijf over de Kindergarten - The Alternative Achtung Baby cd dan ga ik deze misschien zelfs beter vinden dan de orignele versie.

Met remix cd's heb ik niet zoveel dus had voor mij niet gehoeven maar wie weet zitten er toch nog wat leukke versies tussen.
De dvd van ZOOTV had ik in 2006 al gekocht. Daarvoor had ik dus liever een ander optreden op DVD, of nog liever Blu-Ray, gezien. Of het optreden als cd in de box toegevoegt.
En de videos van de The Video's DVD staan volgens mij ook (bijna) allemaal op de DVD van The Best Of 1990-2000.
Wat ik ook een beetje jammer vind is dat de cover cd die bij het Q magazine zit niet in deze box zit. Wellicht heeft dat iets te maken met de rechten?

Maar heb ik spijt dat er zoveel geld aan uitgegeven is?
Nee!

U2 levert met "Achtung Baby" een plaat af dat sterk in contrast staat met "The Joshua Tree". U2 bewijst hierbij vernieuwend te zijn, zonder de bekende identiteit te verliezen. Vernieuwing is voor mij niet altijd een voorwaarde. Ik heb liever een band/artiest die constant een hoge kwaliteit ten toon spreidt, dan een band/artiest die krampachtig en geforceerd wil vernieuwen. Maar U2 slaagt erin beide (kwaliteit en vernieuwing) te verwezenlijken.

U2 combineert op deze plaat rock met pop en dat is niet per definitie een goede combinatie. Normaal gesproken haak ik vaak af bij een overgeproduceerde plaat met bliepjes en andere "hippe" geluiden. Ook U2 is daarin doorgeslagen met bijvoorbeeld "Pop". Maar op "Achtung Baby" vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats.

"Even Better Than The Real Thing", "One" en "Mysterious Ways" zijn de bekende maar geweldige nummers. Maar er staan ook minder bekende pareltjes op deze plaat, zoals "So Cruel", "Acrobat" en het ijzingwekkend mooie (en hoogtepunt van deze plaat) "Love is Blindness".

"Achtung Baby" is voor mij een van de weinige voorbeelden waarbij een mix van rock, pop en een vleugje electronica ook echt tot synergie leidt.

Ik ben momenteel helemaal verkocht aan het inmiddels klassieke nummer One, de albumtrack dat U2 uiteindelijk redde uit een flinke crisis die ze toen hadden. Vooral de live-uitvoering uit het Slane Castle-concert uit 2001 is in één woord voortreffelijk. De rest van het album is redelijk tot goed, maar haalt toch niet het niveau van bijv. de albums Joshua Tree en The Unforgettable Fire.

Een van de beste platen ooit gemaakt!!

Ik heb gisteren de deluxe versie aangeschaft, waar geweldige b-kantjes als 'Lady with the Spinning Head' en 'Blow Your House Down' op te vinden zijn. Deze nummers hoeven niet onder te doen voor de liedjes op de originele tracklist. Wat een geniaal album blijft dit toch, ook na bijna 25 jaar klinkt dit nog even uniek. Vernieuwende sound, zeker in die tijd, maar eigenlijk nu ook nog vind ik. Vaak gekopieerd en geïmiteerd maar nooit geëvenaard, deze Achtung Baby-sound.

Ik moet altijd lachen met mensen die U2 niet serieus nemen. Al hebben ze zeker wel troep uitgebracht (dan moet ik direct denken aan nummers als Vertigo, kan ik echt niet uitstaan ), hier zetten ze gewoon de standaard neer. Nog een ietsje beter dan The Joshua Tree vind ik persoonlijk, maar het scheelt niet zo heel veel. Toch is dit altijd mijn favoriet gebleken van deze band, en dat niet alleen; op sommige dagen vind ik dit zelfs het beste wat er ooit is losgelaten op de (muziek)wereld. Zie mijn top 10, waar hij al sinds het prille begin in te vinden is (en er ook nooit uit zal gaan gok ik).

Hoewel dit album uiteraard één groot hoogtepunt is, toch maar even proberen om een paar stukken uit de kiezen waar mijn nekharen van overeind gaan staan:

- Die intro van Zoo Station...
- De gitaarsolo van The Edge op The Fly...
- De tekst van Until The End of the World... Idem dito voor Love is Blindness...

Klasseplaat, punt.

Ik heb het lang geprobeerd, maar kan niet ontdekken wat hier zo uitzonderlijk goed aan is. Veel prima songs. Nooit fantastisch (muv One allicht). Veel gaat ook onopgemerkt aan me voorbij; het kan mijn aandacht niet vasthouden. Mysterious Ways doet me even opveren, omdat het refreintje lekker mee te brullen is. Op een gegeven moment merk ik dat de cd is afgelopen. Het enige dat dan beklijft is dat ik weer iets anders dan U2 wil luisteren. Drie-en-een-halve ster is gul als je dit bericht leest. Maar lager kan ik ook niet gaan, aangezien het nergens slecht is. Ik ga het zeker zo af en toe nog eens proberen met deze plaat, maar de hoop dat er ooit een klik ontstaat tussen mij en Achtung Baby is eigenlijk wel opgegeven..

U2 is van Dublin, Ierland. Er loopt in de groep een figuur rond die irriteert. Dat is Bono. Van hem is de uitspraak: 'Most people think we got kicked out of the Garden Of Eden. I think we kicked God out of it'. Typisch Bono. Iemand die leidt aan een messias-complex. Dan heb je een behoorlijk opgeblazen ego. Ali, vrouw van Paul 'Bono' Hewson, moet wel een zwaar leven hebben met zo'n dromer in het groot, met zo'n braller, zo'n betweter met zijn gekleurde brillenglazen.
Interessant is dan de ontstaansgeschiedenis van de band erbij te pakken. Larry Mullen was 14 en plaatste een advertentie op het plakbord van zijn school. 6 mensen reageerden. Paul -Bono- Hewson, Dick en David –the Edge- Evans, Adam Clayton, Ivan McCormick en Peter Martin. De laatsten waren vrienden van Mullen. Het ontlokte Mullen later de uitspraak: It was about 10 minutes the Larry Mullen Band. Then Bono walked in and blew any chance I had of being in charge'. Bono was toen al een dwingende persoonlijkheid. Zou de Messias dan toch een zweverige controlfreak zijn?

Ik had de groep snel op mijn netvlies. Ik heb Boy (1980) op vinyl. Dat was vooral vanwege de single 'I Will Follow'. Aardig nummer, aardige plaat. In die tijd ontstond een soort Stones-Beatles strijd tussen U2 en the Simple Minds, tussen Ierland en Schotland. Voor mij waren the Simple Minds met Jim Kerr de favoriet. Begrijpelijk, die band was toen rijper, dacht ik. Pas achteraf begreep ik dat the Simple Minds niets anders was dan een remake van Genesis. De liefde bekoelde toen snel. U2's October (1981) was de plaat waarin de band zich ten toon spreidde als een band in de herfst van hun carrière. Dat kwam vooral doordat U2 de piano in hun songs introduceerde. Zeker wanneer de de lage klavierregisters werden behamerd, wordt een treurige sfeer gekweekt. Dan krijg je al snel grafmuziek. Als er bovendien nog een zanger met een geëxalteerd, angeliek stemgeluid -ik heb het over Bono- er boven gaat zweven dan is de stap naar het einde helemaal gering. Het was ook de periode in de carrière van de groep dat ze mateloos oefenden om iets beters te maken dan October, laat staan Boy.
Dat werd War (1983). Op War staan de 1e klassiekers van de groep: 'Sunday Bloody Sunday' en 'New Year's Day'. War is ook de plaat met de terugkeer naar de gitaar. War is Boy revisited maar van een hoger kwalitatief niveau. U2 was nog steeds een postpunk bandje met inmiddels wat muzikale bagage. Voor hun gevoel had de band hun muzikale grenzen bereikt in het rockgenre. Het waren ook de jaren dat bandjes als Joy Division, the Cure en Echo & the Bunnymen hun grootste successen boekte met behulp van een synthesizer. U2 wilde die kant ook opgaan.
De groep nam afscheid van producer Steve Lillywhite en vlogen Eno en Daniel Lanois in. The Unforgettable Fire (1984) was een stijlbreuk met alles wat ze daarvoor hadden gemaakt hoewel 'Pride (in The Name Of Love)', de grootste hit van de plaat, nog sterk geïnspireerd is op hun eerdere werk. Eno was van het experiment en had baanbrekend werk verricht met Bowie (Low/Heroes) en Talking Heads (Fear Of Music/ Remain In Light). Daniel Lanois was een ontdekking van Eno. Hij had met Eno samengewerkt op enkele van zijn soloprojecten. Eno en Daniel drukten hun stempels op de koerswijziging die U2 maakte. Zij lieten de band zien hoe het experiment hun muziek verrijkte en daarmee hun blikveld vergrootte. Unforgettable Fire is U2's meest impressionistische uiting. Dat wordt nog het best geaccentueerd in de beginsong: 'A Sort Of Homecoming', 1 van de beste songs uit het repertoire van U2. Het blikveld werd niet alleen muzikaal verruimd, ook qua onderwerpen. Zoals drugsverslaving (Bad, Wire), het bombarderen van Hiroshima (Unforgettable Fire) en Marten Luther King (MLK, Pride). De interesse voor the USA kwam ook naar boven in een song als 'Elvis Presley And America'. Unforgettable Fire werd dan ook de voedingsbodem voor het messias-complex van Bono.
De volgende worp was The Joshua Tree (1987). Het experimentele van Unforgettable Fire werd voor een belangrijk deel ingeruild en vervangen door een fascinatie voor alles wat Amerikaans is. Zo bevat de plaat wat gospel- en bluesinvloeden. Maar geen country terwijl Gram Parsons nota bene (op 27-jarige leeftijd) is gestorven in het Joshua Tree National Park. Tegen die tijd was U2 doorgebroken onder meer door hun optreden op Live Aid. De verwachtingen omtrent The Joshua Tree waren torenhoog en U2 leverde. 'With Or Without You' en het gospelnummer 'I Still Haven't Found What I'm Looking For' werden nummer 1 hits in the USA.
Rattle And Hum (1988) was ambitieus. Het was een plaat, een film, een reisverslag en een boek over de Amerikaanse muziek. Echter Rattle And Hum mist het constante hoge niveau van The Joshua Tree en de experimentele escapades van Unforgettable Fire. Het is daardoor 1 van de mindere platen van de groep geworden. Deze tijdelijke dip werd ruimschoots ingehaald met de opvolger Achtung Baby (1991). Alsof die dip de aanloop was naar het hoogtepunt van U2. Want dat is Achtung Baby. Bono en The Edge vonden het weer tijd om de sound te veranderen. Daarom is de plaat ook opgenomen in Berlijn waar ruim een jaar daarvoor de muur was afgebroken. Voorts was the Edge juist gescheiden en had de vrouw van Bono net hun kind gebaard. Het leidde tot meer persoonlijke, intieme teksten in plaats van sloganesque wereldfilosofietjes. De titel Achtung Baby is dan ook goed gekozen. 2 invloeden waren van belang voor de muziek. Enerzijds de opkomst van de dance/rock crossover waar the Stone Roses en the Happy Mondays veel succes mee hadden. Anderzijds de opkomst van de alternatieve gitaarrock in the USA en ook in the UK met Spacemen 3 en My Bloody Valentine als voornaamste pleitbezorgers. U2 is slim. Wat ze doen, is het combineren van herkenning en vernieuwing. Teveel herkenning leidt tot teveel van hetzelfde, tot voorspelbaarheid, tot verzadiging bij de fans. Bij teveel vernieuwing keren de fans zich ook af omdat zij dan hun band onvoldoende herkennen. Achtung Baby zorgde ervoor dat de de groep een beperkt aantal fans verloor en er een veel groter nieuw aantal mee terug kreeg. Muzikaal gebeurde dat door voort te borduren op songs in de typische U2 stijl maar nu gelardeerd met ritmes afkomstig uit de dance/rock en door gitaarexplosies van the Edge die waren afgekeken van de alt-rock. Op Achtung Baby is the Edge verbluffend innovatief en luid.
Op Zooropa (1993) en op Pop (1997) ging U2 nog verder de experimentele kant op. Wellicht zelfs te ver waarmee de band te onvoorspelbaar werd. Op de platen erna was de groep juist te behoudend wat tot een 'been there done that' gevoel leidde. Het betekende dat het voor U2 begrippen om middelmatige platen ging. Leuk is het dan ook om te lezen dat U2's werk in de jaren nul zo voorspelbaar was als het kapsel van Balkenende.

De kracht van U2 is dat ze de durf hadden regelmatig hun sound te verversen. Ze zorgden ervoor dat de link met hun 'oude' muziek niet vergeten werd. Van de postpunk van Boy/October/War, tot de etherische gospel en soundscapes van Unforgettable Fire/ Joshua Tree, tot de blues en country van Rattle+Hum, tot de eclectische altrock op Achtung Baby, tot de ambient techno op Zooropa/Pop om vervolgens terug te vallen naar een upgrade van de sound uit hun begintijd. Opvallend dat de breuklijnen na ongeveer 7 jaar plaatsvonden: Unforgettable Fire in 1984 en Achtung Baby in 1991. De groep miste de boot in 1998, 2005 en 2012. Een teken van verzadiging?
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

18-11-1991, de lp "Achtung Baby" komt uit. Een lp waar ik reikhalzend naar uit keek. De eerste single "The Fly", had enorme indruk op me gemaakt.
Niets vermoedend zat ik MTV te kijken kwam de clip voorbij Wauw dat geluid, en Bono zo cool in het zwart met die mega vette "fly" bril. Ik als aparte brillen liefhebber was meteen gefascineerd.
Dit smaakte naar meer, De lp volgde snel en niets had me voorbereid op de lp die de soundtrack van mijn leven zou worden.
Daar zat ik thuis op mijn kleine kamertje met mijn kleine cdspeler (je weet wel zo'n alles in 1 ding met een discutabel geluid). De cd erin en... Zoo Station begint de lp, een uitnodiging. De reis begint. Op een beat geïnspireerd door Neu! zet het de toon voor de lp. Bono's stem klinkt als gezongen door een oude transistor radio. Echt een bevreemdend geluid maar logisch een stem van de machinist klinkt in de trein ook als die van een buitenaardse entiteit.
Het spits was eraf, wat nu "Even better than the real thing". Duizeling wekkend gitaren stuwen het nummer naar een dansbare beat. "Give me one more chance and you'll be satisfied" spreekt the fly of Bono of welke rol hij zich ook aanmeet. Die kans was raak met dit nummer, later ook single en hit.
Dan komt het nummer dat heel de wereld kent en een verhaal vertelt over het einde en strubbelingen van een relatie "One"
Daarna volgde voor mij het ultieme U2 nummer, Until the end of the world. Het nummer dat ze ook bijna elke tour gespeeld hebben nadien. De woorden "In my dreams I was drowning mysorrows but my sorrows learned to swim" raken me nog steeds. Het verhaal verteld over het verraad van Jezus door Judas, iets wat werd bevestigd op de concerten doordat Bono regelmatig "Judas" schreeuwt. Mijn contender voor beste u2 nummer ever.
Nog een single volgt, "Who's gonna ride your wild horses. Mooie melodie en wederom pakkende teksten, dit was toch wel een meesterwerk. Wat een album.
"So Cruel" het nummer wat het makkelijker maakt als je liefdesverdriet hebt... In ieder geval het nummer begrijpt hoe je voelt dan...
The Fly, Mysterious ways, Trying to throw your arms around the world geen moment wordt onbenut gelaten in de muziek.
Op dit moment zit je echt in de wereld van the Fly, de reis met de trein van Zoo Station stopt enkel om meer emoties toe te laten.
Dan de 3 punch van de laatste 3 nummers: Ultra Violet, Acrobat en Love is blindness
Ultra violet wordt nog netjes ingeleid door een engelenkoor van mini Bono's die om je heen draaien maar al snel nemen de drums van Larry je mee de lucht in. De trein komt in gevaar en dreigt ontspoort te worden, wanhopig schreeuw je om hulp een licht dat de weg toont Baby baby baby light my way...
Acrobat volgt, hoe om te gaan met de roem en de glorie? Hoe vindt je je weg terug in de werkelijkheid na deze reis?
Terug op aarde en weer omgaan met de innuendo's en de zondes die het biedt.
De trein bereikt zijn eindstation met "Love is blindness". Een lied over hoe blindheid voor een doel (religie/ liefde) mensen kan ontsporen en aanzetten tot verschrikkelijke dingen. "Liefde" (devotie) is blind voor de gevolgen die het kan hebben.
Deze lp ligt hier no zo vaak op de platenspeler, het is mijn favoriete lp ever.
En vandaag wordt ie 27. Dat wilde ik ff kwijt. Ik weet niet wat jullie doen maar ik zet em nog maar eens op!

Eerste album van U2 dat ik ooit luisterde. Het klinkt allemaal wel goed, soms spacey, en ook passioneel. De passie hoor je ook in de muziek, en dat vind ik altijd wel leuk als je dat kan horen. Ik weet alleen niet of er een incentive is om meer te beluisteren van U2. Net zoals wat ik vroeger altijd bij rock ervaarde, vind ik het allemaal wel goed maar is het toch niet echt mijn comfortzone of gaat de muziek er in mijn ene oor in en in de andere oor er weer uit, zonder dat ik echt een connectie weet te creëren met de muziek. Maar met de sound en dergelijke zit het wel goed. En ik vind dit toch een uitschieter boven andere rock, dus ik zal zeker het album nog wel een paar keer in herhaling smijten, en wie weet zit die 4,0* (en meer) er dan nog wel in.

Begin jaren 80 als jonge snaak hevige U2 fan geworden. Dat ben ik toen gebleven tot en met The Unforgettable Fire. Behalve wat leuke radiohitjes deed het mij daarna niet zo veel meer terwijl ik volwassen werd en ondertussen veel andere groepen, genres en muziekjes leerde kennen.

Gisteren scoorde ik echter een leuk lotje U2 CD's: Achtung Baby, Zooropa en Pop. Tip: nu iedereen achter vinyl jaagt en de prijzen bijna even hoog gaan als het gas, is voor zij die nog niet geheel gespotify-iseerd zijn en graag iets in de handen hebben hét moment aangebroken er om tweedehands voor een prikje heel veel leuke muziek te kopen op CD'tjes. Die zijn onderhand dus net zo vintage.

Oké, Achtung Baby dus: totaal uit het oog verloren en 30 jaar na release ontdek ik wat voor een ongelofelijk sterk album dit is. Vandaag dan Zooropa aan het beluisteren, komt bij eerste beluistering toch een stuk minder binnen. productie van Zooropa vind ik ook minder goed. Vind daarop de vocals van Bono zelfs wat dof en begraven in de mix zitten.

Na vele jaren weer eens gedraaid voor mijn late '1001 Albums' challenge.

Ik denk dat hier het meeste al is gezegd over dit album op de laatste 30 pagina's. Het was echt U2 die een nieuwe richting opging, met een ontzettend sterk - en beetje duister - album. Nummers als Until The End Of The World, One, Mysterious Ways en mijn persoonlijke favoriet Acrobat staan nog echt fier overeind na al die jaren.
Tekstueel is dit waarschijnlijk ook het beste dat de band heeft uitgebracht, waar Bono de snel veranderende wereld interpreteert en zijn persoonlijke huwelijksproblemen erg mooi weet te beschrijven.
Dan kun je die enkele mindere nummers toch wel langs je heen laten komen zonder ze over te slaan.

Alleen iets waar ik erg weinig over lees, en ik zal er waarschijnlijk erg alleen in staan, is dat ik niet zo gek ben op de productie van Daniel Lanois. Nu is het inderdaad minder bombastisch dan veel van hun andere werk, maar de galm, de reverb, overdrive en distorsie storen mij in enkele nummers. Ik begrijp de redenen, om meer als een live-band te klinken, meer de informatie-overload naar voren te brengen etc. Maar toch, het kan op enkele nummers voor mij wat minder om het songwriting wat meer naar de voorgrond te zetten.

Maar goed. Dit is voor mij het beste werk dat U2 ooit heeft uitgebracht.