U2 - Achtung Baby (1991)

Onmiskenbaar een meesterwerk. Niet omdat het mijn eerste cd was, die ik op mijn fietsje in Gronau voor 20 Mark kocht. Maar omdat het me tot op de dag van vandaag nog steeds in extase brengt. Ik vermoed dat de heren Script of The bridge een weergaloos album vonden en besloten er een 2.0 versie van te maken.

Script of the Bridge hoor ik hier niet in. Maar goed, dat kan ook liggen aan de grondige herbewerking van het Script-geluid in de 2.0 versie.

Ik doel dan voornamelijk op de stuwende ritmes. Beide albums schaar ik in een zelfde categorie, aard van de muziek en nivo.

One is in deze versie een zeer sterk nummer maar is kapot gemaakt door de heropgenomen versie met Mary J.Blige. En die versie wordt nu het vaakst gedraaid op de radio (de originele versie hoor je nog zelden).

Waardoor de originele versie weer in kracht en schoonheid lijkt toe te nemen. Bij mij althans Dus achteraf blijkt die versie met Blige misschien wel een zegen?

Het krijgt meer gevoel ook hier, blijft toch het mindere van dit magisch album

Hier won U2 weer mijn vertrouwen terug na hun amerikaanse epistol, helaas duurde het t/m POP.
Al is dit na the Unforgettable Fire een mooie opleving

De jaren 90 zijn uitgebroken en U2 gaat mee met zijn tijd, de wat conventionele koers wordt aangepast naar een moderner geluid. Zoo Station met de vervormde vocalen vormt daar al een voorbeeld van. Ik heb daar trouwens nooit wat van begrepen, het feit dat zulke snufjes in de jaren 90 in waren. Het doet de song ook geen goed, het is afstandelijk en de song vind ik ook wat zeikerig. De tribal ritmes in Even Better Than The Real Thing kunnen mij wel bekoren, het is een interessante song, dansbaar met wat elektronische effecten, veel U2 puristen met een hang naar begin jaren 80 zullen zich destijds wel even achter de oren gekrabd hebben. One blijft goed hoewel ik het tegenwoordig nog maar weinig trek, gevalletje teveel gehoord. Dan komen we aan bij de beste song ooit door U2 gemaakt; Until The End Of The World, wat een ritme, de laidback zang van Bono en dan de hemelse solo van The Edge halverwege het nummer, mooier heb ik ze van de heren nog niet gehoord. Who's Gonna Ride Your Wild Horses vormt ook een sterke song, wat minder vernieuwend of inventief in vergelijking met andere titels op de plaat maar wel zeer solide. So Cruel, aardig maar duurt echt te lang, dit had echt in 3 minuten af gekund. The Fly wederom een interessante track, de overgangen in dit nummer intrigeren, het is niet de beste song van de plaat maar het geheel blijft boeien. Mysterious Ways blijft mooi, de alom bekende eerste tonen, begrijpelijk dat deze song als single werd uitgebracht. Acrobat is nog vermeldenswaardig, niet dat de overige nummers niet goed zijn maar deze titel valt op vanwege de melancholische sfeer, een fijn nummer. Conclusie, hulde voor de durf, het betreden van nieuw terrein en het creëren van songs die vol zitten met creativiteit en inspiratie. Niet elke song is raak en aan tegen het einde raakt de rek er een beetje uit maar in mijn optiek tot nu toe de sterkste van de heren.

Tussenstand:

1. Achtung Baby
2. The Unforgettable Fire
3. Rattle and Hum
4. Boy
5. The Joshua Tree
6. War
7. October

30 jaar Achtung...

We worden oud... tenminste ik dan

Hier nog eentje. Moeilijk te bevatten dat er tussen de dag van vandaag en de release van dit album evenveel tijd zit als tussen de eerste opnames van the Beatles in 1961 en het jaar dat dit album uitkwam.

Wat dat betreft is deze plaat 'the closest thing to a time machine', wanneer ik 'em draai zit ik gelijk weer in 1991, toen U2 nog spannende en interessante dingen deed (en in Trabantjes rondreed).

Dit was mijn eerste U2 album (cd). Gekocht toen ie uitkwam ongeveer, het was mijn 20e cd. Ik vond 'm destijds iets van 'wel aardig' of 'best OK' ofzo. Niet helemaal super. Misschien kwam dat door het begin van Zoo station, toen ik thuiskwam en de cd afspeelde dacht ik dat er iets kapot was!

In de loop der tijd en het uitbreiden van mijn cd-verzameling (waardoor ik ongeveer alles van U2 kocht van vóór deze AB en ook Zooropa en Pop mij goed bevielen, werd deze beter.

Echter na 'How to dismantle.... ' bekoelde mijn adoratie voor de Ieren. Ook omdat ik inmiddels zeer veel andere muziek had, vergat ik dit album. Maar gisteren dacht ik er ineens weer aan en zette 'm weer eens op. Het lijkt wel alsof ie ineens beter is geworden .

Oja, het kwam door dat zinnetje 'if you wanna kiss the sky, better learn how to kneel' wat ik een hele mooi zin vind. Voor zeer veel interpretaties vatbaar.

Had 'm al eerder 4,5 ster gegeven, die blijven staan. Een écht meesterwerk vind ik het niet maar minder zou ook niet goed zijn. Mooie plaat.

30 jaar Achtung Baby betekent dan vast ook... inderdaad: er is een 30th anniversary Special Edition.

Uitgebracht op doorschijnend rood en blauw vinyl. Met een speciale hoes (in 4 varianten) om de LP hoes en daaromheen nog een hoes (in het rood) en genummerd. Daarbij ook een boekje met nieuw artwork en een giant poster. Klinkt werkelijk uitstekend en ziet er mooi uit allemaal. Nog te krijgen op platenzaak.nl of op de U2 UK site.

De 4 varianten van Anton Corbijn foto's als speciale hoes zijn: Band in red (/ Cows), Nude Adam, Bono and Nassim & Carnival.

Interessant wel is de alternatieve/vroege versie van "Numb" (van Zooropa) op deze reissue, getiteld "Down All the Days", met zang van Bono - de backing track is hetzelfde, de rest is compleet anders. Toch wel m'n favoriete periode van de band, "Achtung Baby" t/m "Pop" (incl. het Passengers album).

Vooral Bono ziet er nu erg oud uit.
Maar hey Aktung was de 2e cd ooit die ik kocht, in digipack. Ben er nog steeds blij mee, ook al ligt ie niet zo vaak meer in de cd spelert. De video van The Fly bekijk ik nog regelmatig op YT, evenals de verschillende video's van One. Wat waren die relilui van U2 ineens übercool in de 90s, o baby child

Ja viel mij laatst ook op. Maar goed tijd staat niet stil zelfs bij Larry (die er toch 30 jaar het zelfde uitzag) is het nu wel goed te zien. Alhoewel... The Edge veranderd niet echt.

Time Flies.

Ieder heeft zo zijn favoriete U2 periode. Ik herinner mij de release nog goed van Achtung Baby en moest echt enorm wennen aan deze plaat. Heb destijds de Achtung Baby Tour nog in Ahoy gezien (met een vreselijke support act) en een jaar later in De Kuip. Inmiddels is deze plaat voor mij de afsluiter van mijn favoriete U2 periode (84-91) met The Joshua Tree zonder enige twijfel als absolute magnum opus van deze band. Heb van Achtung Baby zelfs nog een box staan met een stuk of 9 schijfjes. Mooie tijden.

En hier zitten volwassen mannen op te wachten? Waar ga je dat poster ophangen dan? Boven je bed?

Ik moest erg wennen aan Achtung Baby en het kwartje viel nu niet bepaald meteen.
Van zeg maar Americana rock die een aantal jaren werd gehanteerd naar wat kille Europe rock.
Maar uiteindelijk toch gewoon een heel sterke plaat van een band die zichzelf wederom uitdaagt.
Toen keek je nog uit naar een nieuwe van U2.
Die tijd is voor mij geweest.

Daar hangt 'ie al natuurlijk!

Yep zelfde hier. Ik heb in de Arena in juli 2005 ook bewust besloten dat het mijn laatste U2 concert was na alle tournees vanaf 1982 gezien te hebben. Er staan nog wel de nodige post Achtung Baby albums hier, maar het echte U2 vuur is bij mij inmiddels gedoofd. Het niveau van deze Achtung Baby en de voorgangers daarvan hebben ze niet meer gehaald wat mij betreft.

Geen woord van gelogen.
Boy t/m Achtung Baby was buitencategorie.
Daarna zijn ze me kwijt geraakt.
Alle platen na 1991 in de kast staan, speel ze echter zelden af.

Op de een of andere manier heb ik altijd een duwtje nodig om iets van U2 uit de kast te pakken, ze zitten er allemaal in , van de onvolprezen debuut schijf t/m het in eerste instantie verfoeide tweeluik, songs of innocence/ Experience, ik sla ze altijd over als ik iets zoek, nav het oprakelen op mm deze Achtung Baby ook maar weer eens uit de kast gehaald.

Een hele goede band die ik een keer live heb gezien ten tijde van hun debuut, daar zal de schoen ook wel wringen denk ik, in mijn ogen zullen ze altijd dat bandje blijven die vol enthousiasme de kleine podia onveilig maakten.

Niettemin is deze Achtung Baby een hoogtepunt in hun oeuvre, de klasse druipt er af, maar ik zal hem na deze luistersessie wel weer een aantal jaren opbergen, mijn aandacht voor muziek moves regelmatig in mysterious ways!!

U weet het, ik gun iedereen het allerbeste. Daarom is het betreurenswaardig dat het kennelijk ophield voor Tequila Sunrise bij "Achtung Baby". De opvolger "Zooropa", die ik op dit moment draai, is m.i het beste album dat U2 heeft gemaakt...

Zooropa is id hun beste!

Na Achtung Baby was voor mijn gevoel de creatieve koek op, ontbeerde veel songs de compositorische kwaliteiten waar de meeste schijven van de band hiervoor vol mee stonden. De popachtige structuur, het gestoei met trendgevoelige invloeden die op dat moment in waren, natuurlijk ging U2 mee met zijn tijd. Het songmateriaal vanaf Zooropa wil voor mij echter nooit ontbranden. Zelfs het door velen bejubelde All That You Can't Leave Behind - de plaat zou een terugkeer inluiden naar de roots van de band - vind ik gespeend van enig avontuur en urgentie. Neen, tot en met Achtung Baby heeft de band mijn aandacht, hierna liep ik sporadisch nog wel eens tegen een aardig nummer op, echter als 'albumband' kunnen de heren mij al 29 jaar totaal niet meer boeien. Achtung Baby is dan ook de laatste worp van de Ieren die mij boeit omdat; de heren met beide benen in de jaren 90 staan, men een rits bloedmooie songs voorschotelt en het bij het vlagen mysterieuze sfeertje dat de plaat uitademt voor een extra dimensie zorgt. Achtung Baby krijgt niet de volle mep, met name de 2e helft van de schijf kakt daarvoor net teveel in, echter het gebodene intrigeert na 30 jaar nog steeds , en vormt dat element niet het grootste compliment dat een plaat kan krijgen. Elke keer als The Edge halverwege de song Until the End of the World zijn solo inzet ga ik nog steeds voor de bijl. Kortom, kijk uit kind, dit plaatje kan een verslaving opleveren.

Ieder zijn smaak..vind alle U2 albums t/m Achtung Baby helemaal Top
En daarbij mag Zooropa nog net in de schaduw staan

Beste Hans,
Wat betreft bandkeuze zullen wij wel muzikale overeenstemming bereiken wat betreft albumkeuze zeker niet.
Zoals bij Tears For Fears, jij vindt Eveybody Loves A Happy Ending hun beste terwijl ik vind dat dit album niet in de schaduw mag staan van hun eerste 3.
Leuk hè zo’n discussie site

Verre van wat mij betreft, maar mooi dat al die meningen kunnen verschillen. Er staan enkele fraaie nummers op Zooropa, maar ook te veel draken waar ik niet op zat te wachten. Zooropa haalt de speler zelden tot nooit. Doe mij dan toch maar echt deze Achtung Baby.

Begin jaren 80 als jonge snaak hevige U2 fan geworden. Dat ben ik toen gebleven tot en met The Unforgettable Fire. Behalve wat leuke radiohitjes deed het mij daarna niet zo veel meer terwijl ik volwassen werd en ondertussen veel andere groepen, genres en muziekjes leerde kennen.

Gisteren scoorde ik echter een leuk lotje U2 CD's: Achtung Baby, Zooropa en Pop. Tip: nu iedereen achter vinyl jaagt en de prijzen bijna even hoog gaan als het gas, is voor zij die nog niet geheel gespotify-iseerd zijn en graag iets in de handen hebben hét moment aangebroken er om tweedehands voor een prikje heel veel leuke muziek te kopen op CD'tjes. Die zijn onderhand dus net zo vintage.

Oké, Achtung Baby dus: totaal uit het oog verloren en 30 jaar na release ontdek ik wat voor een ongelofelijk sterk album dit is. Vandaag dan Zooropa aan het beluisteren, komt bij eerste beluistering toch een stuk minder binnen. productie van Zooropa vind ik ook minder goed. Vind daarop de vocals van Bono zelfs wat dof en begraven in de mix zitten.

9 november 1989, de muur in Berlijn wordt neergehaald. Een uitzinnige menigte viert zijn vrijheid, na vele jaren van onderdrukking. Een zinderende sfeer, een gevoel van onbegrensde mogelijkheden, verspreidt zich over Europa, vooral in het Oosten, maar ook in het Westen. Het staat in mijn geheugen gegrift. Maten van me zijn nog naar Berlijn gegaan om het mee te maken. Een historisch en emotioneel moment. Één voor één maakten de Oost-Europese bevolkingen zich vrij. Het einde van de koude oorlog. De Bom zou niet meer kunnen vallen!!

Voor mij is 'Achtung Baby' DE soundtrack van dat gevoel, die sfeer. Europa vernieuwde zich, U2 vernieuwde zich. En hoe! Ik vond het meteen, vanaf de eerste noten, een geweldige plaat. Throw Your Arms Around the World!

24 februari 2022. Een nieuw keerpunt in de Europese geschiedenis. Een zinderende sfeer van oorlog en onderdrukking verspreidt zich over Europa. Het 30-jarig jubileum van dit album - dat (hoe toevallig) samenvalt met de 30-jarige zelfstandigheid van een vrij land onder invasie - markeert het einde van een periode in de geschiedenis van ons continent.

De vervormde drums bij de opening van dit album klinken mij nu als de bommen die op woonwijken en vluchtende burgers neerdalen.

Een stukje vrijheid sterft.....Slava Ukraini...One!

Mijn ouders waren in Berlijn toen de muur viel. Een citytrip die ergens in het voorjaar geboekt was. Er zat ook een dag Oost Berlijn in het pakket. Toen die allemaal in West Berlijn feest aan het vieren waren waren mijn ouders dus in een compleet uitgestorven oost Berlijn.