menu

Emerson, Lake & Palmer - Pictures at an Exhibition (1971)

mijn stem
3,55 (149)
149 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Island

  1. Promenade (2:07)
  2. The Gnome (4:18)
  3. Promenade (1:25)
  4. The Sage (4:43)
  5. The Old Castle (2:33)
  6. Blues Variations (4:16)
  7. Promenade (1:31)
  8. The Hut of Baba Yaga (1:14)
  9. The Curse of Baba Yaga (4:11)
  10. The Hut of Baba Yaga (1:09)
  11. The Great Gates of Kiev / The End (6:29)
  12. The End / Nutrocker (3:37)
totale tijdsduur: 37:33
zoeken in:
avatar van klaezman
4,0
Een van de moddervetste live-albums in m'n collectie.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Gisteren ook de dvd gevonden. Geweldig om te zien, al had er wel een aan- en uitknop gemogen op die psychedelische beelden.

avatar van bikkel2
3,0
Onontzeggelijk knappe symfonische rock , maar tegenwoordig erg achterhaald .
Het is een beetje de story van dit trio , die ik best waardeer . ( zag ze in 1992 en 1998 live )
Maar het is een hele opgave voor mij om dit in zijn geheel te beluisteren .
Emerson is een geweldenaar , maar nooit echt een teamspeler geweest . Lake , een uitstekend muzikant , maar volgens mij gewoon in zijn hart een singer/songwriter , die graag liefelijke liedjes schrijft ( goddank kreeg hij er af en toe de ruimte voor )
En Palmer houd alles lekker bijelkaar met zijn jazzy slagwerk .
Vooral knap dus wat je hier hoort met zonder meer aardige vondsten , maar echt kippevel krijg ik er niet meer van . Mijn beoordeling is een *3 . Omdat het muzikaal snor zit en ik wel een zwak heb voor Lake's bijdragen .

2,5
Hans Brouwer schreef:
qua schoonheid doen beide uitvoeringen niet voor elkaar onder.

Zeker wel, Ravel is beter. Maar niets, helemaal niets kan aan de originele piano versie van Modest Petrovitsj tippen. Om Ljadov te parafraseren: het is gemakkelijk om in Mussorgsky's muziek allerlei verbeteringen aan te brengen. Het probleem is dat het resultaat altijd slechter is.
Neem nou het slot, als Lake Life is death brult. Dat haalt het niet bij de majestueuze fortissimo slotakkoorden op de piano.

avatar van Hans Brouwer
4,5
M.Nieuweboer schreef:
Zeker wel, Ravel is beter.
Ik heb "Pictures at an Exhibition" (orch. Ravel) uitgevoerd door het Concertgebouw Orkest o.l.v. Riccardo Chailly maar weer eens gedraaid. Het is inderdaad wel heel erg mooi. Een piano uitvoering van "Pictures at an Exhibition" heb ik nog nooit gehoord. Wat nou beter is? Ik weet het niet, ik weet wel dat "Pictures at an Exhibition" een geweldig stuk muziek is.

avatar van Hans Brouwer
4,5
bikkel2 schreef:
Onontzeggelijk knappe symfonische rock, maar tegenwoordig erg achterhaald.
Als iets NIET achterhaald is, is het "Pictures at an Exhibition". In wat voor een uitvoering dan ook!!

avatar van bikkel2
3,0
Er is muziek uit de jaren 70 die de tand des tijds beter heeft doorstaan . Dat kun je misschien niet leuk vinden , of er niet mee eens zijn , toch is het zo .

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Zal ik Hans dan maar komen steunen?

Ik heb ook twee klassieke versies van Pictures at an Exhibition. De orkestrale versie (Ravel) door Berlin Philharmonic onder leiding van Herbert von Karajan (1966), en de piano versie door Lazar Berman (1979). Die twee zijn wel van een hoger niveau dan de uitvoering van ELP, maar ik draai die van ELP vaker.

Misterfool
Klinkt mij toch wat subjectief in de oren. Ik vind emerson lake and palmer ook verre van verouderd. Sterker nog juist die agressiviteit die emerson soms in zijn synthwerk stopt is tijdsoverschrijdend. Dit album van ELP ken ik nog niet, al heb ik wel de erg sterke live-versie van works gehoord.

avatar van bikkel2
3,0
Laat ik voorop stellen dat ik absoluut niet vies ben van een stukkie E.L.P op z'n tijd , maar als ik luister naar bijv. Yes , Genesis , Floyd met platen uit diezelfde periode, vind ik dat tegenwoordig frisser dan veel werk van dit trio . Het is gewoon wat tijdsgebonderder . De produktie , de geluidjes en de benadering van het musiceren . Je merkt ook heel duidelijk op een gegeven moment dat de heren eind 70er jaren verstrikt raken . Ze weten het niet meer , nooit doorontwikkelt . Anno nu doen ze live nog precies hetzelfde en dan minder soepel ,met minder flair en Greg Lake die allang niet meer mooi zingt .

Maar niets dan lof over het muzikale kunnen . Technisch gezien waren ze 1 van de besten toendertijd .

Misterfool
En dat ben ik dus absoluut niet met je eens. Ik vind het sterker nog een van de progbands die juist de tand des tijds goed hebben doorstaan. Juist doordat er een zekere agressiviteit en energie in de muziek van ELP zit, die ik bij prog pas weer in de jaren 90 zou vinden. De reden dat ze nooit doorontwikkeld hebben is niet omdat ze in de jaren 70 verstrikt raakten, maar omdat het collectief op elkaar uitkeek en de spanningen steeds meer groeide. Dan vind ik bepaalde albums van Yes(tales of topographic oceans, fragile) de tands des tijds een stuk minder weerstaan hebben.

Al ben ik wel met je eens dat ELP tegenwoordig helemaal niks meer is. Tot en met works part 1, maakten ze echter prachtige muziek. Wel jammer dat ELP een band is waar ontzettend vaak onterecht op gehaat wordt.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Nooit doorontwikkelt gaat mij wat te ver. Op het debuut hoor je nog wat meerdere stijlen, maar daarna zijn ze lange epossen gaan schrijven, en weer daarna gingen ze zeer ambitieus te werk met een orkest (wat bijna hun ondergang werd). Dáárna zijn ze de weg kwijt geraakt. De muziek werd conventioneler, slapper en soberder. Later ook nog met logge producties. Lakes stem is inderdaad compleet verpest. Hij deed niets aan stemtraining, en rookte en dronk geloof ik ook.

Dat Emerson zijn niveau niet meer kan halen is niet zijn schuld. Hij heeft een hele zware zenuwblessure gehad. Twee van zijn vingers aan de rechterhand staan sindsdien naar binnen gekruld, waardoor hij eigenlijk nog maar drie vingers kan gebruiken. De doktoren hadden hem zelfs verteld dat hij nooit meer kon spelen, dan vind ik dit nog knap. In 2009 heeft hij opnieuw een blessure gehad, en daarna vond ik 'm steeds minder spelen. De reunie van ELP in 2010 was erg matig, en ook de akoestische tour met Lake viel tegen.

avatar van bikkel2
3,0
E.L.P werd bepaald niet omarmt door de muziekpers , maar daar hadden meer symfobands last van op een bepaald moment .
Maar ik blijf vinden dat ze na een album of 3 hun beste tijd wel hadden gehad . Het bleef erg leunen op Emerson . Veel krachtpatserij en bombast , terwijl ze volgens mij best in staat waren geweest om op een gegeven moment een meer songgerichte kant op te gaan , dat deden ze dan met Love Beach , maar dat was zo slap en inspiratieloos dat je mag aannemen dat hier de sfeer al behoorlijk verpest was .
Van Greg Lake had ik solo meer verwacht , maar die ging dan weer een kant op wat eigenlijk helemaal niet bij hem paste ( melodieuze hardrock met als side-kick Gary Moore.)
Ik kan er af en toe goed naar luisteren en vind een plaat als Tarkus hun beste werk . Maar het is altijd erg dichtgesmeerd en Emerson is altijd erg dwingend , terwijl Lake van mij best wat meer ruimte had mogen krijgen .

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Op Trilogy krijgt Lake wat meer ruimte (dat is ook Lakes favoriete plaat). Op Works Vol. 1 heeft hij z'n eigen plaatkant met ballads. Daarna heb ik eigenlijk nooit meer iets fatsoenlijks van Greg Lake gehoord. Vind zelf Pictures en Brain Salad Surgery het beste. Voor mij kan de rol van Emerson niet groot genoeg zijn. Eén van mijn favoriete artiesten.

Misterfool
Tsja en eigenlijk hoor ik die kritiek van Bikkel2 niet echt? Natuurlijk het geluid werd weleens opgebouwd rond het toetsengeluid van Emerson, maar het is niet zo dat de andere leden nooit kans kregen. Sterker nog palmer heeft hier en daar wel een drumgerichte track doorgevoerd(tank,Toccata) en ook op elk album kreeg Lake wel kans om een folkgericht nummer op te nemen(lucky man,still you turn me on, c'est la vie). Ook vind de kritieken van sommige critici uit die tijd ronduit belachelijk. Met radioDj John Peel voorop. Als er een progrockartiest is die zichzelf niet serieus nam en werkelijk alles gaf live, is het ELP wel. Maar goed enorm bombastisch en pretentieus waren ze wel en daar moet je van houden.

Na 1974 was het collectief op elkaar uitgekeken en moesten ze door een platencontract toch samenwerken. Daar kwam nog een redelijk dubbelalbum uit(works 1) een soort van B-sides en rarities(works 2) en een draak van jewelste uit(love beach).

avatar van Paulus_2
4,5
Pictures at an Exhibition is een fantastisch live album en kwam net na de release van Tarkus uit.

Dat Emerson, Lake & Palmer destijds op eenzame hoogte stonden qua muzikaliteit, originaliteit en virtuositeit spat zó van dit album af, je huiskamer in. Destijds vond ik hun muziek op dit album te complex. Ik heb de dubbel-lp nooit in huis gehaald, maar wel regelmatig bij vrienden beluisterd.
Nu op CD, keurig geremasterd, hoor je hoe ELP hun concept, het bewerken van klassieke werken, tot op de bodem hebben uitgevoerd. Natuurlijk vallen er paar zijsporen te beluisteren; het rockende Blues Variations (persoonlijk vind ik dit een van de beste nummers!) en de stampende Notenkraker van de heer Tsjaikovski. En niet te vergeten; de mooie gitaar prelude in The Sage door Greg Lake. Hij kán gitaarspelen.
Maar hun vakmanschap staat hiermee vast. Het is verbluffend dat je nauwelijks verschillen hoort tussen de live uitvoering en de als bonus toegevoegde studioversie van "The Exhibition". (Het enige is de toonhoogte van de analoge oscillatoren in de synthesizer - hoorbaar lastig om die live in het gareel te houden)

Mijn schoonzoon heeft ongeveer dezelfde leeftijd als Misterfool en is net als de laatste ook liefhebber van de muziek van ELP. M.a.w. ELP heeft blijkbaar geen muziek voor overjarige hippies gemaakt, maar daarentegen tijdloos vakwerk afgeleverd.
Hun aanpak van de klassieke werken was natúúrlijk bedoeld om een rockcircus af te leveren. Hoe zo "Bombastisch" en "Krachtpatserij"? Dan zijn blijkbaar de ingrediënten voor Rockmuziek (met hoofdletter!) aan sommige mensen hun oren voorbij gegaan. Daar is helaas niets aan te doen.

ELP heeft muziekhistorie geschreven. Dit album is met recht een "Tentoonstelling" ; nl. van hun kúnnen.

avatar van pmac
3,5
Geen eigen compo's van de heren maar wel goed gespeeld. Derhalve 3,5.

4,5
@ pmac die gasten hebben juist genoeg goed werk laten horen op hun studioalbums , toch??

WPE
Hiermee begon het voor mij met ELP; dit was het eerste album dat ik van hen leerde kennen. En ik was er meteen helemaal weg van. En ook nu nog kan ik er met veel plezier naar luisteren. het was destijds een fris, dynamisch en heel originele registratie van Pictures at an Exhibition. En als je de klassieke versie kent dan hoor je toch bijna alle thema's terug. Knap.

avatar van Hans Brouwer
4,5
pmac schreef:
Geen eigen compo's van de heren maar wel goed gespeeld. Derhalve 3,5.
De eigen interpretatie van het klassieke Pictures at an Exhibition door de heren Emerson, Lake and Palmer vind ik razend knap. Net als bij WPE was "Pictures at an Exhibition (1971)" bijna 40 jaar geleden mijn eerste kennismaking met ELP. En net als Mussorgsky's klassieke compositie verveeld dit nooit. Met liefde (en heel veel respect) 4,5**** voor dit album.

avatar van pmac
3,5
pmac schreef:
Geen eigen compo's van de heren maar wel goed gespeeld. Derhalve 3,5.


IK vond de Lp's van ELP destijds indrukwekkend maar nu doet het me niet zoveel meer. Hun eigen Tarkus vind ik echter nog steeds een grootse klassieker in de Symfonische rock. Deze bewerking mag er inderdaad ook nog steeds zijn. Brain Salad Surgery vond ik toen spectaculair maar als ik hem nu terug beluister erg hoogdravend en qua melodieën een beetje arm.

avatar van liefkleinhertje
4,5
Over een paar weken komt er een 2 CD uit met op CD 1 deze CD (26-3-71 Newcastle) en op CD 2 (9-12-70 Londen)
Die uitvoering in Londen staat ook op de DVD maar in deze uitvoering dus alleen het geluid en dat is wel zo fijn als je toevallig een keer niet aan het hallucineren bent

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Met de originelen van Mussorgsky en Ravel ben ik geheel onbekend, en ook ná deze bewerking heb ik verder geen behoefte om die in welke versie dan ook te leren kennen, maar als losstaand en onafhankelijk werk vind ik deze liveplaat van ELP uiterst genietbaar. De eerste helft is al aardig, met een mooie ballade van Lake en heerlijk Hammondwerk van Emerson op de Blues variation, maar wanneer bij de tweede helft het gas er volledig op gaat bereikt de plaat pas echt z'n hoogtepunt, met een paar stevige baspartijen van Lake en geweldig drumwerk van Palmer dat de hele zaak bijna achteloos bij elkaar houdt.
        De toevoeging van Nutrocker slaat nergens op, maar de manier waarop het trio hun energie door het nummer sluist tovert toch steeds een brede glimlach op mijn gezicht, en de studioversie van Pictures uit 1993 die als bonusnummer op mijn Sanctuary-rerelease uit 2004 is geplaatst klinkt goed maar voegt verder weinig toe en maakt bovendien vooral duidelijk dat Lake's stem de tussenliggende 22 jaar helaas bepaald niet ongeschonden doorgekomen was, en daar kan een (al dan niet synthetisch) dameskoortje niet veel aan veranderen. Maakt niet uit, we hebben nog altijd het origineel, en wat een furieuze plaat blijft dat toch.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:52 uur

geplaatst: vandaag om 04:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.