MGMT - Oracular Spectacular (2007)

Deze maar weer 's in de herkansing gedaan:

Time to Pretend is een aardige binnenkomer.

Weekend Wars is door de piepstem (die me erg aan de grappigere nummers van Ween doet denken) eigenlijk niet om aan te horen en ook The Youth heeft niet veel om het lijf. Behoorlijk matige nummers, als je het mij vraagt.

Electric Feel en Kids zijn daarentegen weer erg goed. De eerste heb ik nu al honderden keren op de radio gehoord en kan nog steeds niet stuk. Fantastisch nummer. Kids is zo mogelijk nog beter, zelfs één van de beste nummers die ik dit jaar heb gehoord. Ik zag ergens de term "heroisch" langs komen en daar kan ik me wel in vinden. 24 karaats pop-euforie.

Daarna zakt het album in als een kaartenhuis. 4th Dimension Transition is wel aardig, maar een nummer als zovelen. Pieces of What is een treurige 60s toestand en na Weekend Wars het tweede dieptepunt van de plaat. Niet om aan te horen.

Of Moon, Birds & Monsters is gelukkig weer wat beter. Een soort mini-epos waarin de orchestrale productie van David Fridmann het best uit de verf komt. Een aardig nummer dat ik nog wel 's zal draaien. Met The Handshake wordt de lijn naar boven verder doorgezet. Dit nummer bevalt me best goed en is eigenlijk mijn derde hoogtepuntje. Het heeft wel een fijne 70s flower power vibe.

Het laatste nummer weet me helaas weer helemaal niet te raken...

Voor de 2 geweldige nummers en 3 wel aardige doe ik er toch een half puntje bij, jammer van de rest.

MGMT - Oracular Spectacular was zo'n plaat die ik ongeveer een jaar geleden ontdekte, dankzij de top 100 van 'The Pirate Bay'. Ik werd erdoor verrast, het was apart, maar toch vond ik het bijzonder goed. Ik had toen nog nooit één hitje ergens anders gehoord, dus ja, Kids sprong er wel meteen uit. Die toen heel vaak gedraaid, langzaam ook de andere nummers. Vond het geweldig. Toendertijd vond ik het heel wat, in mijn ogen was het een enorm onbekende plaatje wat ik ontdekt had (nu weet ik wel beter ). Heb hem toen uiteindelijk zelfs op CD gekocht.

Net weer eens geluisterd en ik ben nog steeds blij met deze aankoop. Als je het een tijdje niet gehoord hebt is zelfs Kids weer leuk. Het blijft voor mij van begin tot eind (ja, dus niet alleen het begin) een geweldige plaat, mijn favoriete nummer is: The Youth. Geen enkel zwak nummer, stuk voor stuk hebben ze iets aparts en zijn ze uniek. Ondanks dat ik nu veel meer van muziek weet, blijft dit als een huis overeind staan. Ik verhoog hem direct weer met een halfje, gigantisch sterke plaat waar ik nog lang van zal genieten.

Op basis van de hype heb ik dit album digitaal aangeschaft. Nou dat viel eigenlijk al vrij snel behoorlijk tegen. Het nummer "Kids" vind ik nog behoorlijk aanstekelijk, maar voor de rest hoor ik toch met name een elektronische brei aan geluiden zonder enige consistentie. Naarmate het album vordert loopt de irritatie hoog op. Ik zal direct toegeven dat het genre waarbinnen MGTM opereert niet direct mijn voorkeur geniet, maar ik vind er wel iets van en ik ventileer graag mijn mening. Persoonlijk begrijp ik de hype niet zo. Dat is gemakkelijk om te zeggen als niet kenner van het genre, maar ik begrijp werkelijk niet wat hier zo bijzonder aan is. "Oracular Spectacular" is een ouderwetse miskoop (digitaal of niet) en een wijze les. Note to self: laat je niet leiden door een hype.