MGMT - Oracular Spectacular (2007)

MGMT - Oracular Spectacular was zo'n plaat die ik ongeveer een jaar geleden ontdekte, dankzij de top 100 van 'The Pirate Bay'. Ik werd erdoor verrast, het was apart, maar toch vond ik het bijzonder goed. Ik had toen nog nooit één hitje ergens anders gehoord, dus ja, Kids sprong er wel meteen uit. Die toen heel vaak gedraaid, langzaam ook de andere nummers. Vond het geweldig. Toendertijd vond ik het heel wat, in mijn ogen was het een enorm onbekende plaatje wat ik ontdekt had (nu weet ik wel beter ). Heb hem toen uiteindelijk zelfs op CD gekocht.

Net weer eens geluisterd en ik ben nog steeds blij met deze aankoop. Als je het een tijdje niet gehoord hebt is zelfs Kids weer leuk. Het blijft voor mij van begin tot eind (ja, dus niet alleen het begin) een geweldige plaat, mijn favoriete nummer is: The Youth. Geen enkel zwak nummer, stuk voor stuk hebben ze iets aparts en zijn ze uniek. Ondanks dat ik nu veel meer van muziek weet, blijft dit als een huis overeind staan. Ik verhoog hem direct weer met een halfje, gigantisch sterke plaat waar ik nog lang van zal genieten.

Helemaal mee eens, niels. Geniale plaat met veel toppers en geen dieptepunten, favoriet is voor mij, wat een nummer! Die stem is echt om te smullen.

Je hebt niet opgeschreven wat je favoriet is

Tja, een aantal jaar na het succes van de singles tackle ik Oracular Spectacular. Altijd heb ik gedacht dat alleen de singles van de band leuk zouden zijn (en ook dat hoeft niet altijd het geval te zijn) en dat Oracular Spectacular overwegend verplicht als lauwe indiemeuk zou klinken. Maar nu ik het album integraal geluisterd moet ik mijn mening wat bijstellen.

Het wemelt van de zoemende baslijnen en computerbliepjes, maar waar een overdaad aan bombastisch geneuzel plus zero creativiteit een band als Muse systematisch kapotgeknuppeld hebben, maken de heren van MGMT nog duidelijk wél de muziek die ze zelf graag willen maken, en dat siert de muziek. Oracular Spectacular klinkt futuristisch en wollig, en daarom vreemd maar toch ook wel vertrouwd. MGMT is uniek en in die zin is het al fijn dat ze eens in de zoveel jaar met nieuwe muziek uitkomen.

Weekend Wars is een draak van een nummer. Een grappige draak, dat wel. het nummer is extra kitscherig op die typische MGMT-manier, het refrein klink alsof ze een maand lang elke avond stoned in het operagebouw hebben gezeten. Geen goed nummer dus, maar toch een leuke luisterervaring! Apart, maar het typeert MGMT ook wel.

Achja, uiteindelijk is The Youth ook niet je van het, maar grappig is dat deze nummers het hier nog best goed doen, terwijl de nummers die mij positief zijn bevallen, hier fier onderaanstaan; Pieces of What is te gek, en ook The Handshake en Future Reflections zijn leuk. Het zijn de minder poppy nummers, maar prima afsluiters, liedjes met een staartje. Een verrassende tweede helft waar dus nog best wat leuk experiment in te vinden valt.

Maar al met al: Een zomerplaat pur sang. Ik denk dat ik 'm dan nog een stuk fijner ga vinden.

3,5*

De singles van de cd vind ik nog steeds briljante vondsten, maar alle andere nummers van deze band komen nauwelijks in de buurt.

The Youth is mijn favoriet van dit album, verder vind ik bijvoorbeeld Weekend Wars en Of Moons, Birds and Monsters minstens zo sterk als de singles. Op Kids ben ik trouwens volledig uitgekeken, dan blijken de andere twee singles een langer houdbaarheidsdatum te hebben.

Dan moet je deze versie eens horen:

http://www.youtube.com/watc...

De singles klinken zo verdomde geraffineerd dat het compleet onbegrijpelijk is dat ze geen knallers van hits werden.

Heel fijn album met goede elektro er doorheen, ik hoor speciaal de single Kids graag.
Laat ik eens beginnen met een 4*, ik ben niet zo gedurfd vandaag.

Fijn album alleen jammer dat geen enkel nummer de kwaliteit van de 3 singles benaderd. deze 3 zijn dan ook meteen mijn absolute favorieten. Met als uitschieter Electric Feel, wat een heerlijk nummer is dat.

Ik heb dit album ook gekocht, maar ik heb een hele andere cover

Dat kan kloppen, vandaag de dag koop je deze. Een heruitgave, die heb ik ook.

Ja die heb ik ook

Dit album blijft sterk. Er zijn weinig albums die drie jaar na dato mij nog even enthusiast weten te krijgen als toen ik het voor het eerst hoorde. Inmiddels ben ik alweer aan de vierde Oracular Spectacular revival bezig. Op de handshake na is ieder nummer inmiddels geweldig in mijn oren. Maar het is vooral het geheel. Een geweldige plaat. Vol met anthems voor de jeugd van tegenwoordig. De stem van een generatie in mijn ogen. Oracular Spectacular is die plaat die je over 15 jaar als eerst schreeuwt als iemand roept: 2007? Ik ga een halfke omhoog.

The Handshake vind ik dan juist weer een van de beste, maar Weekend Wars, dat blijft een van mijn favoriete nummers, enkel Youth komt misschien in de buurt.

Weekend Wars is bij mij ook een van de absolute favorieten. Ook Electric Feel als mijn ultieme zomerhit (2008) staat heel hoog aangeschreven. Ten slotte Of Moons, Birds and Monsters op de derde plaats.

Een essetiele boodschap onbreekt hier, rara wat is het...

Ik gok Weekend Wars!

Is dit Foster The People achtig? Of moet ik het andersom zeggen:P
Die plaat van FTP kan ik erg waarderen dus ik ben benieuwd.

zonder te beweren dat dit een meesterwerk is kan ik wel met zekerheid zeggen dat dit 10 keer beter is dan foster the people. deze jongens hebben namelijk wel interessante en intelligente ideeën

Dit is wat meer psychedelisch maar het lijkt er best op.

Weekend Wars

Onterecht dat de overige nummers allemaal in de schaduw staan van de hits. Het kost misschien iets meer tijd om ze te doorgronden, maar nummers als Weekend Wars, 4th Dimensional Transition, Of Moons, Birds and Monsters, The Handshake & Future Reflections zijn eveneens pareltjes. Kids daarentegen ben ik al wat beugehoord, imho de slechtste van de 3 hits.

Foster the People is wellicht minder interessant, maar op hun album staan alleen maar geweldige popliedjes. Hier, en ook op de opvolger is dat veel minder. Al moet ik zeggen dat dit album mij verrassend genoeg meer doet dan een jaar of drie/vier geleden toen ik het voor het eerst hoorde. Weekend Wars, Of Moons, Birds & Monsters... Prima nummers.

Minder popliedjes op deze plaat? Ok, misschien wel minder dan op Torches maar je kunt deze plaat niet beschuldigen van een gebrek aan hitgevoeligheid. Met Time to Pretend, Kids en Electric Feel heeft MGMT hits gescoord waar Foster niet aan kan tippen. Daarnaast is het meeste materiaal op deze plaat zeer aanstekelijk. De zogenaamde moeilijkere nummers zoals Of Moons... kon ik eigenlijk ook snel waarderen.

Moet op een album hits staan zodat het goed is...? Er zijn genoeg albums die goed zijn, die geen nummers hebben die platgedraaid worden op Studio Brussel. Pumped Up Kicks is eigenlijk het enige ''aanstekelijke'' nummer op Torches. Hits verpesten voor mij ook een album, want als je het al te vaak hebt gehoord ben je het nummer gewoon beu gehoord. Nope, een album kan ook goed zijn zonder hit.

De nummers die je opnoemt zijn inderdaad de meer hitgevoelige nummers. Bij FtP zou het wat mij betreft elk nummer kunnen zijn. Dat ze 'toevallig' alleen met Pumped Up Kicks scoren is voor mij verder niet zo relevant.

Overigens wil ik ook helemaal niet zeggen dat hits belangrijk zijn op een popalbum. Wel leuk verder, meer niet. Gaat toch om het geheel.

De bijna apocaliptische decadentie van die 3 singles is fenomenaal, de rest is kan me niet boeien.

Dit album sloeg in als een bom destijds, de ultieme classic van de nillies. Misschien niet het allerbeste album uit die periode, wél het meest invloedrijke mede door het mainstream succes. Time To Pretend, Electric Feel en Kids blijven voor eeuwig de soundtrack bij de zomer van 2008. Heden reeds nostalgie (zo snel gaat het soms), toch eindeloos genot en mijmeringen als ie (meestal in deze periode) nog eens wordt van stal gehaald.
Overigens wel erg bizar dat deze niet in de Toplijst staat, lijkt me ook dat MGMT/OS in Nederland niet de weerklank vond in vergelijking tot andere landen.

Op basis van de hype heb ik dit album digitaal aangeschaft. Nou dat viel eigenlijk al vrij snel behoorlijk tegen. Het nummer "Kids" vind ik nog behoorlijk aanstekelijk, maar voor de rest hoor ik toch met name een elektronische brei aan geluiden zonder enige consistentie. Naarmate het album vordert loopt de irritatie hoog op. Ik zal direct toegeven dat het genre waarbinnen MGTM opereert niet direct mijn voorkeur geniet, maar ik vind er wel iets van en ik ventileer graag mijn mening. Persoonlijk begrijp ik de hype niet zo. Dat is gemakkelijk om te zeggen als niet kenner van het genre, maar ik begrijp werkelijk niet wat hier zo bijzonder aan is. "Oracular Spectacular" is een ouderwetse miskoop (digitaal of niet) en een wijze les. Note to self: laat je niet leiden door een hype.