10cc - 10cc (1973)

Laatste 2 zijn bolustreks, achtekantjes van singles if memmerie smurfs. Wel aardig maar het nivo van de ozzinele LP halen ze voor mij toch niet.

vroeg aan de drank, bolus?

Telt veel koffie ook ?

jezzekurz

Dit is niet mijn pakkie aan.
Ik vind de bonus nummers nog het beste

Is het dan ook een 1,5 waard. Dat vraag ik me af. Vind dit altijd wat vreemde beoordelingen. Waar reken je deze plaat op af. Op het feit dat het je smaak niet is, of vind je het gewoon bagger in alle opzichten. Gezien je cijfer deugt er weinig van.
Een wat duidelijkere analyse zou in dat opzicht wenselijk zijn Brutus.

10cc, toch wel een van de meest bijzondere bands ooit, alle vier de leden even bekend en even populair, dat was maar 1 bandje ooit eerder gelukt. De muziek zit heel geraffineerd in elkaar. Jammer dat ze het in de originele bezetting maar 4 platen volhielden.
Echt bekend zijn ze niet gebleven, wat komt door het feit dat 10 cc halveerde en na de 4 klassiekers een handvol slappe mainstream platen ging maken wat de naam 10cc geen goed heeft gedaan.

Inderdaad, begin jaren '70 werd nog naarstig gezocht naar de opvolgers van The Beatles. En daar waren ze dan: 10CC. Het knalde van de creativiteit en grappige sprongen. Deze jongens konden echt wat. De optelsom van talenten werkte. De halvering in 1976 heeft die creativiteit geen goed gedaan. En Gouldman en Stewart waren net geen Lennon en McCartney.

Yep, de mannen hadden een grootse start.
Vier topalbums op rij en heel divers.
Heerlijk debuut deze, en verder uitgediept op de geweldige follow-up Sheet Music, een in mijn ogen toch een tikje onderschatte plaat.
Jammer idd dat G&C vertrokken, maar het was toen niet anders.

Jaja, doe er maar luchtig over. Vond het toen erger dan het uitgaan van mijn eerste verkering.

Dat was kalverliefde zaaf.

Ach, de mannen waren nog jong.
Tegenwoordig hadden ze waarschijnlijk blijven bestaan.
Side-projecten waren toen nog amper aan de orde.

Met 10CC albums zit ik vaak in een spagaat. Hele fraaie nummers, maar ook erge tegenvallers samen op één album. Een nummer als 'Sand In My face' vind ik niets bijzonders en dat wordt gevolgd door Donna wat ik een topnummer vind, Daarna The Dean And I wat ik meestal skip. Vervolgens het weer lekker klinkende Headline Hustler. Wisselvalligheid troef dus wat mij betreft.
In elk geval is het zo moeilijk een stem te bepalen. Dit album krijgt het voordeel van de twijfel, want het is een debuutalbum. Nog net een voldoende; 3*
Album wat gedeeld 46e staat in de OOR jaarlijst 1973.

Ik ken de eerste plaat van 10CC helaas niet. Dat komt waarschijnlijk omdat ik deze nog nooit in de tweedehands bakken heb zien staan.

Speels en fris debuut en wat mij betreft een prima voorloper van het uitstekende Sheet Music van een jaar later.
Wel echt 70's maar onderscheidend.

Precies waar ik van houd. Toch mijn ogen wat beter open houden voor deze plaat.

Daar moest ik toch even om lachen .......... Toen ik midden jaren 90 mijn overtollig viniel loosde bij DiscKid in Zwolle, wilden ze deze 10CC niet hebben want daar hadden ze er nog minstens 10 van in het magazijn staan ...

4 klassiekers?. Ik ken er maar 3, Deceptive bands ,How dare you en original soundtrack. Welke zou dan de 4e moeten zijn?

Sheet music uiteraard, hun beste

Absoluut. Als je die nog niet ontdekt hebt en de andere drie wel, moet je hier zeker een luisterbeurt aan wagen. Sheet music is de topper in hun oeuvre. Dit album is een mooie voorstudie daarvan, maar vind ik toch te wisselvallig om als klassieker te bestempelen. Aan Donna heb ik nooit veel aan gevonden, ook al was het hun eerste grote hit. Rubber bullets en The dean and I daarentegen behoren tot het beste dat de band gemaakt heeft.

Nou, door de jaren heen ben ik heel veel 10cc in de tweedehands bakken tegengekomen. Maar deze zat daar relatief weinig bij. Was kennelijk niet zo'n kassucces als de andere albums.

Je vergist je, je bedoeld natuurlijk How Dare You ('76)
...geintje...ieder zijn ding

Deze quote dekt de lading wel voor mij. 10cc kende ik louter van enkele hits die je wel 'ns op de radio hoort passeren of van de MuMeLadder, de band is daardoor echter nooit op mijn radar terechtgekomen.

Nu dit album, in het kader van de Jordy's 1973 (genomineerd voor beste popplaat) nader onder de loep genomen en het blijkt fijn luistervoer. Speels en fris inderdaad, er worden ook aardig wat stijlen aangeboord. Ik hoor hier het steviger werk naar voren treden (vooral in het begin van de plaat), maar ook enkele fraaie ballads (de afsluiter is best knap), en in die zin doen ze me wel wat aan Queen denken.

Topper vind ik echter Rubber Bullets, een wat langere song die erg catchy klinkt - behoorlijke Beach Boys-vibes, maar zonder als goedkope kopij te klinken - wat je wel 'ns hoort.

3,5 sterren

Mijmerend over het muzikale tableau dat 10cc's album 10cc vormt, vind ik mijzelf terug in een labyrint van klanken, een auditief avontuur dat slechts bij bijzondere gelegenheden ontsloten wordt. Johnny Don’t Do It, het voortouw nemend, ontvouwt zich als een van de meer verheven composities op dit schijfje, een schitterende prelude die de toon zet voor de avontuurlijke auditieve trip door het album heen.

In de sporen van het openingsnummer, Sand in My Face, onthult zich de essentie van 10cc's artistieke rock, een fusie van inventiviteit en klank. Dit nummer manifesteert zich als aangenaam, doch overstijgt niet de middelmatigheid. Contrasterend, de zoete resonantie van Donna resoneerde destijds als een verfijnde hit; een liefdesballade gedrenkt in melancholie, ondersteund door duellerende vocalen die zowel in harmonie als in contrast opereren.

De reis vervolgt met The Dean and I een nummer dat zich op prettige wijze nestelt in het gehoor. Vervolgens, onthult Headline Hustler zich met elke beluistering als een toenemend genoegen, een stuk dat groeit in waardering bij elke keer streamen. Speed Kills daarentegen, laat mij enigszins onberoerd, een compositie die de snaren van mijn sentiment niet weet te beroeren.

De saga bereikt een climax met Rubber Bullets, een ander opmerkelijk succes van deze plaat, gedreven door een robuuste dynamiek en een aanstekelijk ritme dat de luisteraar meesleept in een stroom van muzikale ferventie. Echter, een plotse daling in bezieling volgt met The Hospital Song, een neergang die de muzikale reis enigszins tempert.

Desalniettemin wordt de mystiek hervat in Ships Don’t Disappear (Do They?), een track die zich baadt in de sferen vergelijkbaar met die van de rubberen kogels, een lied dat zweemt naar mysterie en intrige. De epiloog, Fresh Air For Mama, biedt een gematigde afsluiting, hooguit uitblinkend in de krachtiger segmenten, en rondt de auditieve expeditie adequaat af.

Als epiloog van deze reflectie: 10cc van 10cc vertegenwoordigt een verdienstelijk debuut, dat bij elke luistering zijn greep op mijn muzikale ziel verstevigt, een ambachtelijk vervaardigd palet van klanken dat zich langzaam maar zeker een weg baant in mijn waardering. Het is een album dat zich niet onmiddellijk openbaart, maar zich ontvouwt als een bloem bij de dageraad, geleidelijk zijn ware pracht en complexiteit onthullend.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit debuutalbum van het geweldige Ten cc valt verrassend genoeg enorm tegen. Beetje een zeurderige plaat met slechts wat vage hints van de grote dingen die nog zouden komen. Donna was een geinige sixties pastiche, en alleen op het pakkende Rubber Bullets toont de groep voor het eerst echt hun grote klasse. 2,5 ster

Niet elk debuut is een schot in de roos.

Het debuut van 10cc is enigszins retro maar vrij eigenzinnig en een opmaat naar hun beste albums.
Je kunt 10cc als artrock bestempelen net als Roxy Music en Queen en misschien ook ELO (waar Sgt. Peppers van The Beatles de voornaamste inspiratiebron is) maar door hun korte bestaan (na 1978 was het over) heeft 10cc lang niet die legendarische status.
10cc wist progressie en eigenzinnigheid te koppelen aan hitgevoeligheid.

Prima debuut. Fijne eigenzinnige artrock en zonder uitzondering 4 uitstekende musici/componisten en vocalisten. De veelzijdigheid is enorm.
Her en der wat melig en naast de 50's persiflage Donna is Johnny Don't Do It wat overbodig, want meer van hetzelfde. Maar over de hele linie genieten geblazen en de voorbode van zeker nog drie ijzersterke albums.