10cc - 10cc (1973)

Vandaag deze cd weer eens beluisterd. Je hoort dat deze groep veel in haar mars had. Later volgen nog mooiere albums.

Vandaag deze cd weer eens beluisterd. Je hoort dat deze groep veel in haar mars had. Later volgen nog mooiere albums.

prachtig plaatje in die tijd nu wat gedateerd

Gedateerd ? OK maar wat een lading geweldige popsongs staat er op. Voor het grootste gedeelte zijn het een soort miniatuur hoorspelen. Ze zijn zo heerlijk fris gespeeld en opgenomen dat het iedere keer weer een feest is om naar deze plaat te luisteren.

IK vind hier niets gedateerd aan, want de nummers klinken nog even fris als toen ze werden opgenomen, dit is gewoon tijdloze klasse, al is de band hier natuurlijk nog niet op het toppunt van haar kunnen, maar het laat goed horen tot waar deze heren in staat zijn. Prima plaatje van een zéér sterke band, die ophield sterk te zijn zodra Godley & Creme eruit stapten, zo verdomde jammer was dat.

***1/2

Gedateerd zou ik het niet noemen, wel misschien wat retro, vanwege het fifties-sfeertje in sommige nummers (Donna, Johnny Don't Do It), het magistrale "Rubber Bullets" doet mij dan weer denken aan the Beach Boys. Uiteindelijk klinkt dit 10CC-debuut fris en laat inderdaad horen dat de groep tot heel wat meer in staat is, wat ze ook zal bevestigen.

Wat ik hiervan ken (en wat op de recente verzamelaar staat) vind ik gewoonweg geweldig.
Knap inelkaar stekende popmuziek met een vleugje sarcasme.
Die cover is ook zo lekker lullig.

Lekker eigenzinnig album.Een plaat waar het duo Godley&Creme vooral opvalt door hun vaak absurde maar o zo geniale bijdragen.
De volgende plaat Sheet Music is wellicht wat gerijpter,maar juist door de bevlogenheid en de experiment drift is dit een lekker debuut.
De produktie is inderdaad ietwat aan de gedateerde kant,maar de pret is er niet minder om.De originaliteit,de op maat gemaakte stemmen en het virtuoze musiceren,is nog altijd een lust voor het oor.
10CC had niet gemist mogen worden in de jaren 70.

Ik heb 10cc destijds meteen gekocht nadat ik Donna voor het eerst op de radio hoorde. Humor in muziek ligt altijd goed bij mij en teksten als Oh Donna you make me stand up / You make me sit down Donna voldoen prima in die katagorie . Ik ben ze blijven volgen tot Bloody Tourists. Volgens mij hadden ze ook een behoorlijk fan-base hier in Holland destijds en is die vooral teniet gedaan door hun latere platen waarmee ze zichzelf als commercieële fluff etaleerden.

Ik zag ze in de 80s op een festival met Crowded House, die IMO in hetzelfde pop-segment zitten, en 10cc was in vergelijk verworden tot een commercieël bandje zonder enige klasse ....... Het eerste wat mij door de kop schoot was: Art for art's sake / Money for God's sake ..........

ik dus ook, kan me alleen niet meer herinneren waar dat was: sportpark Hilversum misschien??

In 92 /93 hebben ze naar aanleiding van het album Meanwhile nog een tour gedaan . Muzikaal prima , maar de magie en het gevoel van welleer was totaal verdwenen .
De alleroudste liedjes werden verdacht opmerkelijk in een medley verwerkt .
Ja , je vraagt je af waar het fout is gegaan . Graham Gouldman heeft overigens wel eerlijk in een interview aangegeven dat na het vertrek van Godley en Creme het allemaal een stuk minder werd .
En na het ernstige auto ongeluk van Eric Steward schijnt de klik tussen beiden helemaal weg geweest te zijn .
Tegen beter weten in door rommelen heet dat .

Valt mi ook onder de categorie Art-rock, samen met o.a. Roxy music, Queen en een aantal andere bands, die zo leuk opkwamen, begin jaren '70.

Hoewel misschien minder legendarisch, is de muziek niet veel minder interessant. Komt misschien door de relatief korte tijd dat de groep met deze 4 leden heeft bestaan (t/m 1976). Ik vind door het vertrek van Godley & Creme de periode 77/78 daarna al magertjes (niet ondanks maar juist door Dreadlock holiday). Na het motorongeval van Eric Stewart is het nooit meer wat geworden.

En dan te bedenken dat de band momenteel gewoon toert, ik zag er ergens een billboard van hangen, in een achteraf locatie. Geen idee wie er de bandleden nog zijn, waarschijnlijk gewoon Stewart en Gouldman. Ik had het misschien moeten proberen, maar soms is een goede herinnering bewaren beter.

Het betere werk: Johnny don't do it, Donna en Ships don't dissapear.

musician , 10CC tourt rond met 1 oorspronkelijk lid en dat is Gouldman .
Rick Fenn (gitaar ) en Paul Burgess (drums) zijn wel van de partij .
Burgess was al extra drummer bij de liveoptredens vanaf' ik meen Sheet Music .
Fenn werd in ''77'' ingelijfd en is vanaf die periode altijd de vaste gitarist gebeleven bij liveoptredens en ook te horen op de meeste albums na Deceptive Bends .
Gouldman's relatie met Steward is vertroebelt en zijn niet meer in contact .
Gouldman schijnt overigens wel van tijd tot tijd samen te werken met Kevin Godley . Ze zijn sinds een jaar of 2 liedjes aan het componeren .

Blij met de herinnering dus!

(Dat dat zomaar mag, nog maar 1 oorspronkelijk lid en toch toeren met de oorspronkelijke bandnaam).

Volgens mij is het Graham Gouldman & 10CC nu .
Gouldman had een soort van McCartney / Lennon verband met Steward .
Hij zal de meeste liedjes zeker mogen uitvoeren .
Waarschijnlijk zal er ook wel iets beschreven staan dat hij de naam mag gebruiken .

Ik ben blij dat je me even hebt bijgepraat.

Toch bijzonder, I'm not in love door Graham Gouldman......

De minste zanger van de oorspronkelijke vier ...... Ik hoop dat hij er nog lol in heeft en het niet puur voor de poen doet. Als componist van 60s krakers zoals For Your Love en Look Through Any Window zal hij altijd een speciaal plekje bij me houden, maar optredens onder zo'n affiche trekken me voor geen centimeter .......

Ik ben het met je eens . Er is al een poosje een dvd op de markt .
Clever Clocks .
Dit is een liveconcert met Gouldman , Fenn , Burgess en een paar andere muzikanten .
Kevin Godley komt nog even langs om Old Wild Men te zingen (gaat 'm nog prima af )
Maar het is duidelijk niet meer wat het was . Gouldman mist het karakterstieke in zijn stem van Stewart , die toch al meer de leadzanger was in de latere periode .
Maar goed , ik dwaal af . Het gaat niet meer over 10CC 's debuut .

Rubber Bullets rules

Volgens mij op het strand bij een of ander Veronica festival.

Tikkeltje beter dan bloody tourists, vind vooral de knipoog naar de beach boys sound wel fijn af en toe. Maar 5 luisterbeurten achterelkaar is genoeg om me zenuwachtig te maken. 10cc is het voor mij tnét niet; toch 3.5 sterren wat een erg goede score is voor een band die het nét niet heeft.

Uiteindelijk ging 10CC uit als een kaars , maar dit is een veelbelovend en eigenzinnig debuut . Een ijzersterke muziekperiode waar veel Artrock bands ineens naast de Glamrock opdoken .
Roxy Music was er ineens , Bowie vierde zijn hoogtijdagen , Queen kwam , zag en overwon , later nog de Sparks , Cockney Rebel (ook niet verkeerd ) en 10CC .
Superbrits , humoristisch , veelzijdig en eigenzinnig . Blijft jammer dat ze ineens zo mainstream werden . Ze pakten hun hitjes wel , maar pakweg dit debuut tot How Dare You zijn schoolvoorbeelden van boeiende experimentele albums . Nooit te zwaarmoedig , transparant en muzikaal en composorisch van een hoog niveau .

Queen kwam , zag en overwon , later nog de Sparks



Pardon ? eerst Sparks en toen Queen

Ja , je hebt gelijk . Scheelt toch twee jaar . En ik maar denken dat Kimono My House hun debuutalbum was .

Queen niet tekort willen doen, maar Bohemian Rapsody hebben ze bij Sparks afgekeken

Een andere inspiratiebron schijnt ook 10CC geweest te zijn . De epos , het theatrale One Night In Paris van The Original Soundtrack (1975) viel Freddie Mercury ook op . Veel overdubs ook in de vocalen . Maar ik geef Bo Rap in veel opzichten het voordeel van de twijfel . Ondanks de invloeden die er misschien waren , staat de song toch wel op zich en gezien de status van het nummer , valt niet te ontkennen dat we hier van een tijdloos meesterwerk mogen spreken .

Yep goed gezegd.

Weet nog dat het bij m'n vrienden vreemd overkwam toen ik tussen alle Zappa's, King Crimson's, Van Der Graaf's en Krautrock varianten opeens kwam aanzetten met 10CC's How Dare You album.
Dat is toch die band van dat afschuwelijke Donna ? Johnny Don't Do It ? Teenyboppermuziek ?
Ik was eerst ook niet onder de indruk maar werd geinteresseerd toen ik Rubber Bullets en later The Wallstreet Shuffle op de radio hoorde.

Het duurde dus nog 3 jaar en nadat ik kennis maakte met How Dare You kocht ik de eerste drie 10CC albums ook. Nooit spijt van gehad.
Na Rubber Bullets is The Dean And I favoriet !

Geweldig debuutalbum! Ik kende 10cc omdat mijn vader een hele hoop singles had van ze. Later luisterde ik altijd naar een greatest hitsalbum totdat ik Musicmeter leerde kennen en de commentaren ging lezen van reviewers en ik erg enthousiast werd om de eerste 4 albums eens goed te gaan beluisteren. Ik begon dus met deze en hoe meer ik het ging beluisteren hoe meer verslaafd ik er aan raakte. Een hoop geweldige nummer, maar vind het altijd moeilijk om bijv. het beste nummer van dit album te kiezen, omdat ik het echt elke dag beluister en ik van elk nummer geniet. Gewoon een superalbum.

Welkom op de site, Eblackadder! Goed begin, dit album. Nog niet meteen het allerbeste, wel een geweldig debuut.

Lekkere plaat...

"Donna" klinkt als een parodie (en dat is het natuurlijk ook) maar is ondanks dat toch mooi en fijn om naar te luisteren.
"The Dean and I", aanstekelijk en blij nummer met geweldig gitaarspel.
"Rubber Bullets"
"Hot Rock Sun", een lekker instrumentaal nummer tussendoor!
"Bee in my Bonnet", weer een totaal ander nummer, maar gaaf!

3*