10cc - How Dare You! (1976)

Dat was ook het sterke punt van deze line-up . Het experiment en het mainstreamere past naadloos en is voor de balans perfect .
Je merkt het op een gegeven moment als G&C solo gaan en Gouldman en Stewart 10CC voortzetten . Beide kampen krijgen het amper meer voor elkaar om nog zo verrassend uit de hoek te komen .
Godley en Creme maken albums die vooral wat onbegrepen overkomen , al zijn ze knap inelkaar gezet , en Stewart en Gouldman dalen langzaam maar zeker af naar een steeds bedenkelijker niveau .

M'n zus was gek op Eric Stewart en "dus" zwierf er op een goede dag bij ons thuis een cassettebandje rond met een 10CC album. Ik kreeg niet het idee dat m'n zus die het bandje had getaped zelf erg enthousiast was maar na een paar keer gedraaid te hebben was ík wél geïnteresseerd !!
Ik was al een beetje geïntrigeerd door Rubber Bullets en later The Wallstreet Shuffle maar deze LP was de doorbraak voor mij en ik heb 'm dus gekocht.
Daarna kocht ik alle voorgaande albums ook en dat was een grote verrijking op het dieet van Zappa's, Beefheart's, Crimson's etc.

Ik ben echt ontzettend blij met het bestaan van deze sarcastische-, luchtige- edoch barstend van de kwaliteit-muziek. En vergeet die hoezen van Hipgnosis niet mensen ! Geweldig gewoon !

Ik twijfel tussen deze plaat en Sheet Music als hun beste. Na de splitsing Godley-Creme en Gouldman-Stewart ben ik Godley and Creme meer blijven volgen maar hun beste niveau is toch met z'n vieren samen.

Favorieten::
Mandy Fly Me en Don't Hang Up

Daar heb je volkomen gelijk in.

De eerste LP die ik kocht van 10CC.
Amerikaanse persing met hoekje uit de hoes, die niettemin nog goed klinkt.

Sterke punt is dat het allemaal zo makkelijk en toegankelijk klinkt, maar dat er toch steeds vanalles gebeurt.
Echte frisse popmuziek met een byte
Of dit nu hun beste is, durf ik nog zo snel niet te zeggen. Ik heb het allemaal te lang niet gedraaid, dus die komen ook weer allemaal van zolder af binnenkort (gaan we weer).
Wat ik me kan herinneren is het wel de minst toegankelijke van de 'oude' 10CC.
Mijn favorieten hier blijven in ieder geval wel I'm Mandy Fly Me (blijft een mooi nummer), Lazy Ways (klinkt nog steeds zo lekker), Art For Art's Sake (de 'hitsingle' van het album) en Don't Hang Up.
Het weirde I Wanna Rule The World (hoeveel verschillende refreintjes heeft dat wel niet) blijft een verhaal apart. Mijn zoon en dochter vonden dat een beetje een eng nummer vanmorgen.
Bij de laatste noten van de plaat, vroeg mijn dochter: hee, hoort dat bij het liedje?
Ik zei: ja, ze heeft opgehangen.

Laat ik even voorzichtig doen en weer eens met 3,5 beginnen, want dit was weer een leuke hernieuwde kennismaking.

het debuut, Sheet Music en The Original Soundtrack zijn ook zeer de moeite waard trouwens.
Eigenlijk briliante albums.

Lennon & Mc Cartney, Jagger & Richards, Stanley & Simmons, Hodgson & Davies allemaal illustere combinaties die voor veel moois hebben gezorgd i.c.m. uitstekende muzikanten. Misschien zit daarin ook wel de knel voor 10cc, dat ze niet af konden met 2, maar er 4 nodig hadden om goed mee te kunnen draaien; Godley & Creme en Gouldman & Stewart draagde allen bij aan de typische 10cc geluid met innovatieve ingrepen (I'm not in love) tot pakkende liedjes als I'm Mandy Fly Me, zelfs Zappa zou gecharmeerd zijn geweest m.i. van het artistieke Art for Arts Sake. Dit How Dare You herbergt beide stijlen uitermate goed en is boeiend, afwisselend en ik houd er wel van.

Gouldman & Stewart zijn prima componisten en ze hebben het een poosje kunnen redden zonder Godley & Creme.
Feit blijft wel dat het wel steeds meer een twee kampen verhaal werd.
G&C wilden binnen 10CC nog veel meer het experiment aangaan, terwijl de andere twee toch meer van de mainstream, liedjes met kop en staart, waren.
Je kan er dan donder op zeggen dat het een keer op zijn endje raakt.
Het blijft jammer want de originele 10CC was briljant.

Zowel Gouldman & Stewart als Godley & Creme bleken als duo toch een klasse minder dan met zijn vieren. Er zijn maar weinig bands in de muziekgeschiedenis waar alle vier de leden even bekend en belangrijk zijn, 10cc in de originele bezetting vormde daar een uitzondering op.
Hoewel 10cc na How dare you en zonder Godley & Creme plots maar een gewoon bandje werd, hebben ook Godley & Creme de hoge verwachtingen absoluut niet waargemaakt als duo. Na een paar aardige projecten viel ook voor hun het doek.

Godley & Creme zijn ook misschien wat onbegrepen. De singles scoorden vrij goed, maar het hitpubliek en misschien ook de 10CC fans, wisten niet zo goed wat ze met de albums van het duo aan moesten.
Wat ik er van ken, kan ik wel waarderen, maar het gaat vaak een wat weirde kant op.
Gouldman en Stewart werden steeds gewoner met 10CC, en ook dat vuurtje doofde op een gegeven moment.

10CC was uniek met dit viertal. De balans was goed en de inspiratie groot.
How Dare You bewijst dat bijv. nog zeker, al is de spontaniteit al wat minder.

Uniek met z'n vieren! Ik zit net vanavond "Music from Consequences" en "L" af te luisteren, twee albums van Godley & Creme uit 1977 en 1978. Met als doel een paar nummers te vinden die geschikt zijn om toe te voegen aan het beste werk van de 10cc albums Deceptive bands en Bloody tourists, om daar één mooi 10cc album van te maken.

Maar het valt niet mee, zelfs niet als het gaat om slechts 3, 4 nummers. Het is allemaal nogal ontoegankelijk geworden, ik denk dat dat het woord is.
Godley & Creme mogen het mooi vinden, ik vind het te experimenteel, songmatig zeker geen verbetering ten opzichte van How dare you en al helemaal niet met wat daar voor zat.

It's Five O Clock In The Morning van Consequences is eigenlijk een vergeten pareltje.
Maar dat had ook onder de 10CC vlag uitgebracht kunnen worden.
Ik ben het wel met je eens Hans. Het lijken albums die vooral G&C leuk vonden om te maken.
Ik vind dan weer wel dat het een soort aanstekelijke eigenzinnigheid heeft, als je er voor open wilt staan tenminste.

De singles van het duo zijn dan weer een stuk toegankelijker.

Naast 5' o Clock zijn An Englishman In New York, Wedding Bells, Under My Thumb en Cry, songs van een uitstekend niveau.

Hier een link naar een leuk stukje over 10CC in het algemeen en Godley & Creme in het bijzonder.

De site van Consequences is ook zeer interessant.

Godley & Creme zijn na 10CC niet echt baanbrekend met hun muziek gebleken. Ze zijn vooral bekent geworden met het regiseren van vernieuwende videoclips
Bekende clips die ze voor anderen hebben geregisseerd zijn o.a. Girls On Film (Duran Duran), Rockit (Herbie Hancock), Dancing in the Dark (Bruce Springsteen) en A View To A Kill (Duran Duran). Ze werden samen genomineerd voor een Grammy Award for Best Long Form Music Video voor The Police: Synchronicity Concert in 1986. Prijzen kregen ze voor het regiseren van Free as a bird en Real love van The Beatles in 1996. Daarna is het erg rustig geworden rondom het duo.

Ze werken ook niet meer samen naar het schijnt.

Lol Creme is weer gaan musiceren en speelt in The Poducers( met oa. Trevor Horn)
Godley zou bezig zijn met Graham Gouldman om aan nieuwe songs te werken en duikt af en toe eens op in 10CC.

Over de ganse linie hoogstaand, inderdaad.
Geen zwakke plek te ontdekken en geen uitschieters omhoog en omlaag.

Een amalgaam van vakmanschap, popmuziek, progressieve muziek en gekte, dit alles uitgewerkt tot een geheel dat nergens ontoegankelijk wordt.
Een hele prettige plaat waar een hoop in valt te ontdekken.

Ik sta nog relatief onbekend tegenover de rest, dus is dit mijn eerste indruk.

Ik zou nog even verder teruggaan jan. Het debuut, Sheet Music en The Original Soundtrack zijn must haves.
Eigenzinnige art-pop wat heel goed in balans is. Behoren zeker tot de beste 70's creatie's.

Deze is ook nog sterk, en de laatste echt (deels) eigenzinnige 10CC plaat. Een tikkie minder dan de drie voorgaande platen, maar ook met deze heb je nog een topper in huis.

Na het vertrek van G&C wordt het allemaal wat melodieuzer en meer binnen de lijntjes.
Een stuk minder dan leuk dan toen de groep in de originele samenstelling opereerde.

Ik heb dat setje met 5 albums vanaf The Original Soundtrack, al vanaf kerst eigenlijk, maar ik had een hele hoop andere muziek te verstouwen en ook de nodige rompslomp omtrent ene nieuw familielid .

Van het setje moet ik alleen het live-album nog beluisteren, de andere drie studio-albums zijn aan een of twee luisterbeurten onderworpen. Zeer goede popmuziek, maar die moeten nog 'vallen'.

Deze was gisteren pas aan de beurt en het kwartje viel meteen.

Betreft het debuut en Sheet Music, daarvoor heb ik The Complete UK Recordings op het oog, met bijbehorende bonustracks. Dat schijnt de beste cd-uitgave te zijn van beiden.

Verder heb ik Ten Out Of 10 op het oog. Die schijnt nogal ondergewaardeerd te worden en de single daarvan, Don't Turn Me Away, vind ik ijzersterk.

Ten Out Of 10 is geen echt slechte plaat, een verbetering t.o.z van Look Hear, dat is echt een inspiratieloos geval.
Op Ten Out Of 10 is 10CC gewoon een duo met enkele gastmusici.
Ik vind het een redelijk album, maar ze zijn al flink over hun hoogtepunt heen.

Van de latere albums vind ik Windows In The Jungle vrij goed. Steve Gadd en Simon Philips doen daar ook op mee.

Uitstekende (laatste!) plaat van 10CC. I'm Mandy, Fly Me is wat mij betreft het beste nummer ooit gemaakt door de heren, direct gevolgd door het adembenemende / bloedstollende etc. Don't Hang Up. Prima en creatief hoogstaand album, achteruitgang bespeur ik hier nog niet. Eén van de beste Artrock-platen aller tijden
De keuze van de instrumentale opener (titeltrack) heb ik nooit helemaal begrepen. Voordeel is dat het daarna alleen maar beter kon worden. Album staat bij mij in de top 10, weliswaar op een bescheiden laatste plaats.

The Complete UK Recordings is meestal niet echt goedkoop en de remaster van Sheet Music die ze ervoor gebruikt hebben vind ik echt ondermaats. Na verloop van tijd heb ik mijn LP maar gedigitaliseerd omdat ik 'm nooit meer draaide. Intussen heb ik de Repertoire RI in de kast staan, die klinkt wèl helemaal OK.

De prijs van die cd is iets goedkoper geworden.
Rond de 16 dollars vind je 'm nu al wel en dat vind ik meer dan redelijk voor twee titels met bonustracks.
Daar zat eerst wel zo'n 5 dollars bovenop.

Wat is er mis met die remaster? Op Steve Hoffman's forum gaat de vlag er zowat voor uit...

De warmte is uit de overall sound van het album. Ik denk dat ze iets te vlijtig hebben zitten korrisjeren in de middenfrekwenties waardoor er ook bepaalde gitaarpartijen naar de achtergrond verdwijnen ( zoals het kenmerkende gitaartje in de laatste minuut van Wall Street Shuffle wat prakties niet meer te horen is ). Het zal ( wederom ) een smaak kwestie zijn, ik vind het i.i.g niet lekker meer klinken.

Vanaf dit album gaat het in de serie remasters (1997) technisch niet helemaal goed meer. Er zijn diverse drop-outs waar te nemen en ik vind het geluid vooral in de hoge tonen tekortschieten. Dat wordt dan gecompenseerd door de genoemde correcties in de middenfrequenties. Jammer, maar ik denk dat, evenals op Deceptive Bends en vooral Bloody Tourists we te maken hebben met versleten mastertapes. En die zijn niet te repareren. Verder muzikaal een prachtige plaat. Ik durf wel te stellen dat 10cc hier muzikaal en intellectueel de top bereikte. Ook deze gaat bij mij naar de 5 sterren.

De groei zette door en - voor mij - is dit hun beste album. Alleen maar topnummers i.v.m. hun vorige albums waar ik altijd een paar afvallers had. Ik blijf het nog steeds jammer vinden dat de heren uit elkaar gingen, want het is nooit meer geworden wat het was. Zo'n nummer als Lazy Ways is een juweeltje.

Slim en knap uitgewerkte plaat, al vind ik de spontaniteit iets minder. Het bekende 2 kampen verhaal. Je hoort duidelijk waar Godley & Creme naar toe willen. Licht absurd experimenteel en de meer naar symfonische pop neigende aanpak van Stewart en Gouldman.
Het evenwicht is nog dik in orde, maar het speelse en karakterstieke van het debuut en Sheet Music mis ik hier toch wel een beetje.
The Original Soundrack prefeer ik ook iets boven deze. Net even sterker songmateriaal. Vooral de voorteffelijke epic One Night In Paris is buitengewoon belangrijk voor die plaat.

10cc komt hier iets professioneler en serieuzer over dan hun eerste 2 albums en dat gaat enigszins ten koste van de spontaniteit. Maar hier is de balans tussen toegankelijkheid en experiment nog prima, na het vertrek van Godley & Creme ging het geleidelijk bergafwaarts.

Een van de sterkere albums van 10cc met een iets serieuzere toon dan zijn voorgangers. Toch weer goed voor een aantal klassiekertjes zoals I'm Mandy Fly Me en Art for Arts Sake. Voldoende creativiteit en afwisseling te vinden op de nummers van dit album. Het gebruik van de vele instrumenten tilt het album naar een hoger niveau en is hier en daar ook wat steviger qua sound dan andere albums.

Qua produktie en muzikaal kunnen is dit een zeer knappe plaat. Maar eigenlijk hoor je ook duidelijk terug hoe de twee kampen
( Stewart/ Gouldman aan de ene kant en Godley en Creme aan de andere.)
steeds meer van elkaar los raken.
Duidelijk nog steeds de typische 10CC aanpak, maar als geheel is het minder coherent.
Je merkt het in de balans. Het weirde Iceberg komt bijv.na het gevoelige Mandy.
En zo hoor je wel meer wendingen die soms vrij drastisch zijn.

Ik heb echt de indruk dat er minder als band werd gewerkt. Terwijl dat op de voorgaande platen hoorbaar veel meer het geval is.
Maar het nivo is nog steeds bijzonder hoog.
Niet hun beste maar zeker 1 van de beste.

Mss wel toch wel het beste studioalbum van de 10CC heren
10CC is toch een van de belangrijkste bands uit de 70's
Makers van enkele goede albums en nogal wat hits,ook in de 80's nog wat mooi werk afgeleverd
Samen met E.L.O werden ze door ....sommige ....Beatles van de 70's genoemd
Op dit album kun je goed horen dat ze uitstekende muzikanten waren vooral hier nog met zijn 4e
Ik ben vooral liefhebber van het Eric stewart/graham gouldman werk
Hier staan mooie tracks op Lazy Ways. Don 't Hang Up I'm Mandy Fly Me
En wat mij betreft de mooiste...Art For Art's Sake
4****

Halfje verhoogd.
Uiteindelijk toch wel 1 van hun smaakvolste albums en de laatste in deze samenstelling.
Het werd nooit meer beter.
Produktioneel perfect en verliefder dan ooit op Lazy Ways.
Voor die tijd erg gaaf vastgelegd. Alle lagen zijn duidelijk en het is gewoon een prachtig liedje.
Iceberg en I Wanna Rule The World zijn in zekere zin Zappiaans, maar met een eigen signature.
The Original Soundtrack bouwt vooral op One Night In Paris en wellicht ook I'm Not In Love.
Ik denk dat ik deze in zijn geheel iets meer omarm uiteindelijk.