D'Angelo - Voodoo (2000)

Blijft een erg mooie album dit. Propvol soul met een funky randje, D'Angelo doet me ook af en toe aan Prince denken. Beste nummer op het album is ongetwijfeld Untitled (How Does It Feel). Echt fucking briljant hoe hij daar naar de climax toewerkt. Prachtig einde ook .

Vind het wat klef klinken ...

klef? foei, ga je schamen, heb je het hele album wel gehoord? Geweldig hypnotiserende lange nummers. Geen coupletje-refreintje-coupletje maar zich voortslepende(in positief opzicht) , herhalende vette beats met soulvolle zang. Lichtjaren beter dan zijn eerste, meer traditionele, plaat (die ook al niet slecht was). Verslavend.

zo gek dat ik het hele album echt ontzettend goed vind en heerlijk om naar te luisteren, BEHALVE juist How does it feel. Dat nummer vind ik irritant en gewoon ja ...niks.

maar goed, de rest is erg lekker. Ik weet niet eens de titels wat een goed teken is omdat dat betekent dat ik 'm gewoon opzet en laat lopen omdat alles goed is.

One mo 'gin is heerlijk bijvoorbeeld. en over nummer 1, de beat daarvan heb ik weleens een soort van ritmisch gedicht geschreven.

Africa is echt een prachtig, bijna spiritueel einde van een lekker album. Alsof ik uit Afrika zelf kom zing ik de tekst mee : "Africa is my descent, here I'm far from home". Dan krijg ik bijna heimwee naar een plek waar ik nooit geweest ben. :D

Ooit gekocht naar aanleiding van een juichende recensie in Oor waarbij met name de gelegde Prince-link mijn aandacht trok. Niet onaardige plaat maar de verwachtingen waren zo hoog opgeschroeft dat hij toch wat teleurstelde. Zo goed als dat werd beloofd, is de cd in mijn beleving niet en het nivo van Prince wordt ook niet echt gehaald. Nooit meer gedraaid daarna maar ook niet gedegradeerd naar de derde divisie doos op zolder. In de herkansing.

Heerlijk album en heerlijk rustig en perfect, maar helaas word er op 1 nummer gerapt waardoor het een 4,5 word

Ja iets minder dan ze vorige album, maar hij blijft goed.. Jammer dat hij geen albums meer maakt.. Maarja ik moet het maar doen met ze oude albums!

Neeeee, dat is juist het leukste nummer.. Left & Right bedoel je of niet?
Maar heb je ze vorige cd ook? Die is beter en geen gerap!

Ciaoo

Vraag je dat aan mij ?? dat album heb ik zelfs origineel en vaak afgeluisterd...
Dankzij Brown Sugar wist ik gewoon dat ik dat album moest hebben en het heeft me nog niet teleurgesteld.
Deze gaat trouwens even naar een 4,0 tenzij die dat al is.

Spanish Joint is mijn favoriet, mede omdat erg mooi jazzy werk in zit dat soepeltjes ingehouden door de broeierig bewegelijke sfeer heen gaat. Ik heb em vaak op repeat staan.

Een mooi voorbeeld van wat soul kan zijn, tegenwoordig een verademing tussen al die zielloze imitatiestemmetjes en monotone gebonk. Less is more, als je er goed mee omgaat -lees er iets mee doet- en het is handig dat D'Angelo goede jazzmuzikanten (Roy Hargrove) in de buurt heeft.

Meer van dit Spanish Joint achtige zit er echter niet in, dat is jammer. Moet ie meer doen.

Op het album The RH Factor (met Hargrove als coordinator) is d'Angelo ook te horen. Weer eens een teken aan de wand, dat het meer zin heeft te kijken wat muzikanten samen kunnen maken dan achter een mooie foto of videoclip aan te lopen.



4.5 punt voor spanish joint,
3 voor het album.

Net als anderen gekocht na jubelende recensies en dan valt 'ie toch wat tegen, vooral als je 'm wat vaker draait. 3*

Ja vind ik ook; met Brown Sugar heb ik dat minder.

Voodoo is minder toegankelijk dan Brown Sugar. Ik heb ook even de tijd nodig gehad om 'm te voelen. Enkel Spanish joint was meteen raak.
Nu luister ik de hele plaat zo een paar keer achter elkaar weg. Het heeft tijd gekost, ik heb de tijd genomen. Mijn mandaat luidt: Doe dit ook!
Een unieke plaat, heel broeierig maar ook heel spannend. D'Angelo heeft met dit album torenhoge verwachtingen voor de beoogde opvolger gekweekt. De vraag is; komt deze er ooit nog?

****1/2

het zou kunnen dat je deze plaat een aantal keren moet luisteren voordat je hem kan waarderen.
voorlopig vind ik het allemaal redelijk eentonig. met uitzondering van spanish joint inderdaad, lekker nummer.
het doorlopende lome ritme, eigenlijk de hele plaat dezelfde sound. ik vind het nog niet wat.

Ja dit album is inderdaad minder goed dan Brown Sugar, En veel hebben het over dat Spaish Joint wel meteen pakt. Maar How does it feel dan en Feel like makin' love? Toch ook weer echte D'angelo nummers, vind ik. Er zijn ook aantal nummers die beetje eentonig klinken en erg op elkaar lijken, dat vind ik ook jammer.
Maar nummers zoals Africa en Spanish Joint zijn erg goed.
Alhuwel ik Left & Right ook erg goed vind. Veel Hiphop invloeden bij dat nummer, maar juist heel goed.
Vind de cd ook niet super na heel veel luisteren, heb de nummers genoemd die lekker zijn de rest is beetje eentonig.
En Africa: Wow!

Dit album overklast D's eerste album op alle fronten. Brown Sugar was een heerlijk album, maar dit is toch echt veel meer rauwe urban/soul/funk. Verreweg de meest getalenteerde artiest in zijn genre. Fantastisch album, elk nummer raakt bij mij de juiste snaar bij mij. 5 sterren! ( en die vergeef ik zelden;) )
Tip: zoek op youtube ' D'Angelo Chicken Grease ', dan vind je een heerlijk funky optreden van het betreffende nummer.

Ik kan mij nog altijd herinneren dat dit album mij erg aan trok, Wanneer ik door de platen boer liep, schreeuw deze plaat naar mij: Ik heb een rare voorkant, maar luister naar mij, je krijgt geen spijt. Dus toen ik ongeveer 5 jaar later door, een een top album nog iets heen bladerde stond hij er weer. Dus met enige schizofrene gevoelens begon ik aan deze plaat. Maar wat was mijn achterdocht onterecht. Wat heb ik genoten van deze ongeloofelijk heerlijke plaat. De funk, soul, en hoor ik daar soms ook jazz? Wat een verschillende stylen in één album. ik luister dit album nu ongeveer een jaar. En met enige regelmaat pak ik hem er weer bij. En baal ik stiekem nog steeds van het moment dat ik voorbij deze plaat liep. Want ik had nu al 6 jaar van deze plaat kunnen genieten.

4,5


(net nu ik stemde zette hij hem zelf op 5*, en ik zet hem niet terug, want het lot, ik en deze plaat, is een moeizame combinatie en ik moet soms ook luisteren naar het lot).

Vind de achterkant van dit album altijd een beetje eng

Heerlijke 'bij in slaap val' muziek, maar ook enkele opzwepende funk tracks. Het album vormt een geweldig geheel en is zowel vocaal als instrumentaal gezien erg sterk. 4.5*

Kan iemand mij meer vertellen over het nieuwe album van D'angelo dat in 2007, uiterlijk 2008 zal uitkomen?
Genaamd: James River.
Want D komt terug, ohh hoop op zo'n album als Brown Sugar!

Er is alleen een nieuwe single gelekt. Dat nummer heet 'Real Love'. Verders is het album uitgesteld naar een nog te noemen datum.

Ik hoop/denk dat zijn nieuwe album in 2008 af zal zijn

Staan die cijfers op de voorkant van het boekje/de hoes eigenlijk ergens voor? Het viel me op toen ik naar plaatjes aan het zoeken was dat er verschillende cijfer combinaties zijn. Op die van mij staat: 7243 5 23373 2 3
Ik dacht misschien is het een serie nummer maar waarom dan zo groot op de voorkant

De nieuwe cd van d'angelo kun je bij bol al kopen. Raar dat niemand dit weet.
Hij heet Yoda - Monarch of Neo-soul.

Zeg nooit niemand

Maar je moet wel even oppassen. Er staan 2 nieuwe tracks op, nog een paar unrealesed nummers en wat live-dingen. Dus is meer een Lost Tracks dan een nieuwe cd.

o. Ik dacht dat hij wel toegevoegd zou zijn als iemand het wist, maar goed. Toch een beetje een teleurstelling dat het meer een lost tracks album is. Nu twijfel ik of ik het album aan zal schaffen. Ik wacht liever op zijn nieuwe album.

Dit album is meer één geheel als 'Brown Sugar'. De beats zijn dieper, dampender en grooven nog meer als voorheen. D'Angelo herhaalt niet zijn kunstje, maar doet iets anders helemaal goed. Alles lijkt gewoon perfect te passen.

Yeaaaah D'Angelo! Echt een goed album. Er staan alleen maar goede nummers op.. =D Ik wacht op zijn comeback.

Ik vind t een lekkere en gepaste afwisseling op de keren dat ik Brown Sugar net iets te vaak heb geluisterd. Het is lekker, maar op een andere manier dan z'n vorige album. De nummertjes Devil's Pie, en Left & Right geven toch een meer Hip-hop gevoel.. alleen wordt dit meteen weg gewerkt door Send It On en On Mo' Gin, gevolgt door de geweldig 3 nummers Feel Like Makin' Love, Greatdayindamornin'/Booty en Untitled (How Does It Feel).. Daarnaast heb je nog Africa, wat ik na verloop van tijd ook heb kunnen waarderen, ondanks de rare geluidjes waarmee het album eindigt.

4,5 Ster voor dit album dat net iets minder weet los te maken dan Brown Sugar

Een woord: geniaal.

Ook dankzij de medewerking van de rest van de Soulquarians.

D'angelo, heeft 2 officiele studioalbums gedropt. Beiden zijn toppers maar deze plaat is toch echt een regelrechte klassieker. En Voodoo is wat mij betreft het sterkste (nu)soul album van de afgelopen 10 jaar. Wat heeft deze plaat niet. Alles wat een goed album moet bezitten heeft deze plaat. Ten eerste en zonder meer het belangrijkste aspect. De sfeer. Deze plaat ademt niks anders uit dan een ongelovelijk relaxt sfeertje.

Ook al zit je in een saaie lege kamer waarin geen gezelligheid is te bekennen. Bij het luisteren naar de D'angelo en een overvloed aan fenomenale muzikale begeleiding moet iedereen zich toch in een compleet andere atmosfeer wanen.
De heerlijke baslijntjes, blazers, piano, drums en het gitaarspel. Eén meeslepend geheel.

D'angelo neemt je mee op reis. Een reis door verschillende genre's als: Soul, Funk, Jazz en een vleug R&B. Dit alles wordt zo uitgevoerd dat het herkenbaar is, maar tegelijk ook uniek in zijn soort. Een album dat terug doet denken aan de muziek uit de jaren 60/70 maar tegelijk ook weer iets van deze tijd heeft.

Geen refreintjes die constant herhaald worden maar muziek die vanuit het hart, het gevoel, vanuit ''the soul'' gemaakt is. Geen nummertjes van 3 of 3,5 minuut maar meeslepende nummers van 5,6 of 7 minuten. Geen vervelende computergeluidjes maar het gevoel van een exclusief live-concert.
Geen geforceerde stemmetjes van jonge R&B sterren die net hun eerste borsthaar ontdekt hebben, maar een stem waarmee je alle kanten op kan en die beheerst de lage en vooral de hoge toontjes tevoorschijn tovert. Niet ''over the top'', maar op een ontspannende manier die heden ten dage alleen hij beheerst. Op vele momenten doet D'angelo mij dan ook denken aan meneer Marvin Gaye. Niet op geheel dezelfde wijze maar wel met de zelfde insteek.

Dit is een puur meesterwerk waar zeer weinig Nu-soul en R&B artiesten aan kunnen tippen en ik denk de komende jaren ook niet meer aan zullen tippen. Een ongeëvenaarde plaat die op een appart plateau staat waar weinigen bij kunnen komen.
Niks meer dan lof en 5 sterren!!