D'Angelo - Voodoo (2000)

Dit album is meer één geheel als 'Brown Sugar'. De beats zijn dieper, dampender en grooven nog meer als voorheen. D'Angelo herhaalt niet zijn kunstje, maar doet iets anders helemaal goed. Alles lijkt gewoon perfect te passen.

D'angelo, heeft 2 officiele studioalbums gedropt. Beiden zijn toppers maar deze plaat is toch echt een regelrechte klassieker. En Voodoo is wat mij betreft het sterkste (nu)soul album van de afgelopen 10 jaar. Wat heeft deze plaat niet. Alles wat een goed album moet bezitten heeft deze plaat. Ten eerste en zonder meer het belangrijkste aspect. De sfeer. Deze plaat ademt niks anders uit dan een ongelovelijk relaxt sfeertje.

Ook al zit je in een saaie lege kamer waarin geen gezelligheid is te bekennen. Bij het luisteren naar de D'angelo en een overvloed aan fenomenale muzikale begeleiding moet iedereen zich toch in een compleet andere atmosfeer wanen.
De heerlijke baslijntjes, blazers, piano, drums en het gitaarspel. Eén meeslepend geheel.

D'angelo neemt je mee op reis. Een reis door verschillende genre's als: Soul, Funk, Jazz en een vleug R&B. Dit alles wordt zo uitgevoerd dat het herkenbaar is, maar tegelijk ook uniek in zijn soort. Een album dat terug doet denken aan de muziek uit de jaren 60/70 maar tegelijk ook weer iets van deze tijd heeft.

Geen refreintjes die constant herhaald worden maar muziek die vanuit het hart, het gevoel, vanuit ''the soul'' gemaakt is. Geen nummertjes van 3 of 3,5 minuut maar meeslepende nummers van 5,6 of 7 minuten. Geen vervelende computergeluidjes maar het gevoel van een exclusief live-concert.
Geen geforceerde stemmetjes van jonge R&B sterren die net hun eerste borsthaar ontdekt hebben, maar een stem waarmee je alle kanten op kan en die beheerst de lage en vooral de hoge toontjes tevoorschijn tovert. Niet ''over the top'', maar op een ontspannende manier die heden ten dage alleen hij beheerst. Op vele momenten doet D'angelo mij dan ook denken aan meneer Marvin Gaye. Niet op geheel dezelfde wijze maar wel met de zelfde insteek.

Dit is een puur meesterwerk waar zeer weinig Nu-soul en R&B artiesten aan kunnen tippen en ik denk de komende jaren ook niet meer aan zullen tippen. Een ongeëvenaarde plaat die op een appart plateau staat waar weinigen bij kunnen komen.
Niks meer dan lof en 5 sterren!!

Dit is toch wel het beste Prince album, wat niet door Prince zelf gemaakt of geproduceerd is. Ben ik nu cynisch? Helemaal niet zelfs. Ik ben een Prince fan, dus dit is een mooie kwalificatie. Aan de andere kant, doet 'ie natuurlijk wel wat onrecht aan het werk van D'Angelo zelf. Hij heeft hier gezorgd voor een album wat allereerst een echt mooi geheel vormt, met een fraaie jazzy soulful funky en sexy sound ineen. Dat hoor je terug in de sterke instrumentatie, productie en in de muziek zelf. Juist die verschillende nuances zorgen ervoor dat deze lange plaat niet saai wordt.

Toch zouden een stuk of vier nummers weggelaten kunnen worden, dan was het helemaal een ijzersterk geheel geworden (van zo'n 54 minuten). Ik heb het dan over The Line, One Mo'Gin, The Root & Greatdayndamornin'/Booty, aardige nummers maar minder dan de rest. Hierdoor dreigt soms een overdosis van deze muziek, maar ach, liever wat teveel dan te weinig. En het blijft prettig dat D'Angelo goed naar de (vroege) Prince ballads heeft geluisterd.
Een aanrader is trouwens de heruitgave van de dubbel LP, in fraai artwork op 180 gram vinyl. Die klinkt als een klok.

Ik beluisterde dit album in het kader van het RateYourMusic top-250 review topic - dit is de RYM #245

Dit is bij uitstek het type album dat ik vroeger vreselijk gevonden had: een beetje onder de oppervlakte, hiphop-achtige beats die zo min mogelijk aandacht trekken, en een D’Angelo die een beetje zwoel in de rondte zwijmelt. Vroeger dus, want inmiddels lukt het me stukken beter om in de juiste ‘luisterruimte’ hiervoor de komen. Voodoo is binnen zijn genre van soul ondersteund door ‘understated’ doch funky beats een zeldzaam lekker soepje van sfeer.

Ik vind het wel stoer hoe hij voor muziek zonder hele duidelijke opbouw gerust 6 tot 7 minuten de tijd neemt om zijn nummers lekker te laten inwerken en doorontwikkelen. Het zijn niet het grote gebaar en de compositie die de uitgesponnenheid rechtvaardigen, maar juist het laten landen en inwerken van de groove staat centraal. Zowel binnen tracks als door het album een wordt alles in dienst van die groove gezet. Ik herken dat van de betere house/technoplaten en je hoeft maar een van de vele albums waar het niet lukt te horen om je te realiseren hoe lastig het is om de juiste grooves te vinden die zichzelf interessant houden zonder met specifieke elementen de aandacht te trekken. Alleen albums die zo’n groove neerzetten als deze kunnen in mijn beleving 79 minuten interessant blijven, zoals deze plaat van Maurizio en deze van DJ Sprinkles. Platen in de electronische hoek, waar ik Voodoo gevoelsmatig ook plaats.

Deze kan daarmee in het selecte rijtje platen die ik in eigenlijk elk gezelschap wel op zou durven zetten, en dat zonder dat het muzikaal behang is. Op een date, met de schoonfamilie op bezoek, als je vrienden te eten hebt, tijdens een potje schaak, of op een huisfeestje. Het kan eigenlijk allemaal. Normaalgesproken gaat dat alleen met hele identiteitsloze muzak, maar hier niet. Dat intrigeert me wel. Ik kan dan ook helemaal geen favoriete tracks aanwijzen, en vermoed dat ik ook na tientallen beluisteringen nog niet zal weten hoe tracks heten, wanneer ze beginnen en eindigen. En laat dat nu net precies het fijne aan deze plaat zijn. Hij is een beetje saai, maar op de beste manier denkbaar. Des te grappiger dat dit ook een gigantisch commercieel (#1 in de Billboard albumlijst) was dat tegelijkertijd in de pers lyrisch is beschreven met 5* van allmusic.com een 10 van Pitchfork. Volgens mij is dit een album waar je lekker lang mee kan doen en op een laag tempo steeds meer uit kan halen.

Jaren geleden was dit te gladjes en smooth voor me geweest, nu vind ik het een dikke 4* waard.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: D'Angelo - Voodoo (2000) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: D'Angelo - Voodoo (2000)
De eerder deze week overleden Amerikaanse muzikant D’Angelo zette halverwege de jaren 90 met zijn album Brown Sugar de neo-soul op de kaart en leverde met het in 2000 verschenen Voodoo zijn meesterwerk af

D’Angelo behoorde samen met onder andere Maxwell, Erykah Badu en Lauryn Hill tot de vaandeldragers van de zogenaamde neo-soul. In zijn muziek verwerkte de Amerikaanse muzikant zowel invloeden uit de soul en funk uit de jaren 60 en 70 als invloeden uit de R&B en hiphop van de jaren 90. Het is goed te horen op het in 2000 verschenen Voodoo, dat wordt gezien als het beste album van de deze week overleden muzikant. Voodoo is een album met een wat broeierige sfeer en het is een album dat gemaakt lijkt voor de kleine uurtjes. Ik vond er 25 jaar geleden eerlijk gezegd niet veel aan, maar hoor inmiddels wel waarom het album destijds zo uitvoerig werd geprezen.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste publiceerde de afgelopen week een lijst met de 250 beste albums van deze eeuw. Ik ga me zelf nooit wagen aan zo’n lijst, want hoe vergelijk je albums die je al 25 jaar koestert met een pas enkele weken of maanden geleden verschenen meesterwerk. Paste had er kennelijk geen moeite mee en publiceerde een interessante lijst waaruit ik de komende tijd zeker nog ga putten wanneer ik stil sta bij albums die zijn verschenen voor de krenten uit de pop het levenslicht zag.

Ik begin deze week bij de nummer drie uit de lijst van Paste en dat is een album dat deze week werd voorzien van een gitzwart randje. Eerder deze week overleed immers de Amerikaanse soulzanger D’Angelo op slechts 51-jarige leeftijd. Michael D'Angelo Archer zou uiteindelijk maar drie studioalbums maken: Brown Sugar uit 1995, Voodoo uit 2000 en Black Messiah uit 2014.

Met zijn debuutalbum Brown Sugar was de Amerikaanse muzikant een van de vaandeldragers van de neo-soul, destijds een nieuw genre, terwijl hij zijn muziek op Black Messiah een stevige funkinjectie gaf. Voodoo uit 2000 wordt over het algemeen gezien als het meesterwerk van D’Angelo, al doen de andere twee albums er nauwelijks voor onder.

Ik was in 2000 zelf overigens geen fan van D’Angelo en vond Voodoo in mijn herinnering ook geen geweldig album. Ik had destijds meer met vintage soul dan met de gloednieuwe neo-soul en vond het tweede album van D’Angelo klinken als een minder album van Prince. Ik heb de afgelopen 25 jaar dan ook nauwelijks geluisterd naar de muziek van de Amerikaanse muzikant, al vond ik zijn in 2014 verschenen album prima.

Toen ik een paar dagen geleden voor het eerst weer eens luisterde naar Voodoo had ik ook direct weer associaties met de muziek van Prince. Dat is op zich ook niet zo gek, want net als D’Angelo heeft ook Prince goed geluisterd naar de soul en funk uit de jaren 60 en 70. Ik heb inmiddels meer met neo-soul dan 25 jaar geleden en ik hoorde dan ook direct waarom Paste het album zo hoog in haar lijst met de beste albums van deze eeuw heeft gezet.

Voodoo heeft een bijzondere sfeer en een zeer aangename flow. D’Angelo heeft zich inderdaad flink laten beïnvloeden door de soul en funk uit de jaren 60 en 70, maar verwerkt ook invloeden uit de R&B en hiphop zoals die rond het jaar 2000 werd gemaakt. Vergeleken met de klassieke soulalbums uit de jaren 60 en 70 klinkt vooral de zang anders. Net als Prince zingt ook D’Angelo voornamelijk ingehouden of met een falsetstem en waagt hij zich niet aan de uithalen van de grote soulzangers uit het verre verleden.

Ik vond Voodoo 25 jaar geleden maar wat voortkabbelen en klinken als Prince in een wat mindere vorm, maar ik hoor nu veel meer in het album. Het album heeft een wat broeierige maar ook bijzondere sfeer, die het met name goed doet wanneer de zon onder is. Ik heb soul liever wat rauwer dan de muziek die D’Angelo op Voodoo maakt, maar ik hoor inmiddels wel de kwaliteit van het album.

D’Angelo schaarde zich met het album onder de neo-soul sensaties van dat moment en bleek een imponerende podiumpersoonlijkheid, maar het leven van de Amerikaanse muzikant werd de afgelopen tien jaar ook getekend door gezondheidsproblemen die hem eerder deze week helaas fataal werden. Erwin Zijleman