The Osmonds - Greatest Hits (1972)

Een ´altijd al willen hebben´ verzamelplaat van The Osmonds, die in mijn beleving toch korte tijd gold als ´de populairste groep in de popmuziek´ en dan bedoel ik natuurlijk in de zin van hits scoren.

Bij een feestje van mensen van zo rond mijn leeftijd in een niet al te alternatieve sfeer kan je ontzettend goed scoren met ´Crazy Horses´. Moeilijk te stemmen dit album want er staan ook verschikkelijkheden op als ´Puppy Love´ van toen meisjesidool Donny Osmond, en de hits van propje Little Jimmy Osmond zijn ook maar nauwelijks te dragen.

Toch een typische boysband van die tijd; Crazy Horses was een topsingle die echt terecht op iedere jukebox zat.

Down By the Lazy River en One Bad Apple zijn eigenlijk haast even sterk. Het leuke meezingertje van Little Jimmy, nummer 6 hier is ook nog een leuk nummertje;
Puppy Love is mierzoet en te mijden.

Ach, toch een beetje jeugdsentiment, dit.

***1/2

"Crazy Horses" van The Osmonds: geintroduceerd in Nederland tijdens een televisieshow van Mies Bouwman.

Dat is correct Hans , het was tijdens 1 van de 8 .
Maar zoals altijd zijn de greatest hits albums bijna of nooit compleet.
Want waar zijn hun hits ; Going Home en One Way Ticket To Anywhere.
Die horen er gewoon op te staan .

Dat valt reuze mee , de Osmonds hadden in hun carriere welgeteld 7 hits .
Vergeleken bij The Sweet en The Slade ( ook uit die tijd ) valt het wel mee .

Ik bedoelde nadrukkelijk ook ´korte tijd´.

In de top 100 over 1973 stonden de Osmonds op 12, 16, 26, 41, 44, 60, 61, 78 en 81, daarmee alle anderen, ook Sweet en Slade, ver achter zich latend, en ik meen toch ook dat de Osmondshype - itt bijvoorbeeld Slade - wereldwijd was.

Toch is dit niet waar , de Osmonds hadden nl 7 hits in hun carriere , en jij noemt er hier 9 op .

op nr 12 in de top 100 van 1973 staat Jimmy Osmond ( was geen bandlid )
op nr 60 staat Yesterday once more van de Carpenters
op nr 61 staat School`s out van Alice Cooper
Op nr 78 staat wederom Jimmy Osmond .
op nr 81 staat Me and Mrs Jones van Billy Paul
en je hebt natuurlijk nog de solo singles van Donny .

Neemt niet weg dat ze een zeer succesvolle familie waren .
Crazy Horses vind ik nu anno 2008 nog steeds `n top nummer.

Crazy Horses hoort voor eeuwig op iedere jukebox thuis...

Nog enkel lekker nummertjes staan op dit album, maar zelfs een geheel Greatest HIts album is wat bij het haar getrokken, want ocharme ze hebben maar enkele echte hits gehad, eigenlijk te weinig om een héle verzamelaar mee te vullen.

Vandaar 3.5

Dit is heerlijke jeugdsentiment

ik heb het gezien bij Mies Bouman, Crazy Horses......
en mijn moeder was gek op Jimmy Osmond.....
ik denk zo alle moeders......

Het is jammer, dat de Osmonds er voor kozen om op deze Greatest Hits solo-telgen uit het gezin ruimte te geven in plaats van leden die alleen gewerkt hadden aan het familie-gevoel, anders had er een geweldig album kunnen verrijzen. En dan hebben we nog geluk dat Marie (Paper roses) ontbreekt, anders had het album nog in de min kunnen schieten.

Ik zal (later) meer de loftrompet steken over de albums Crazy horses (1972) en The Plan (1973), waar géén ruimte was voor egotripperij, maar hier wordt een kans voor open doel gemist.

Het is waar, de verkoopkansen liggen hoger omdat ook de liefhebbers van Little Jimmy en Donny hier worden bediend, maar artistiek gezien is het een klein drama.

Want The Osmonds maakten als band, zo in de eerste jaren van hun bestaan (1971-1974), best interessante hitparade rock. Voor het gemak ingedeeld bij de glamrock maar dan uit de VS.

Hun populariteit kende wereldwijd even geen grenzen, de aanhang bestond veelal uit pubers aan de nog jeugdige kant van de grens. Toen Donny populair werd en de Osmonds hun rock steeds meer inruilden voor het nummers van het niveau Love me for a reason werden de liefhebbers vooral meisjes. Maar nog steeds in grote aantallen. Hoe snel ging die tijd voorbij, overigens.

Hoe dan ook, die eerste jaren waren zeker te genieten en zeker voor jongetjes van 10, 12, zoals ikzelf in die tijd, waren het één van de eerste schreden op het rockpad, vol van stekeligheden en leerzame momenten.

Deze Greatest hits had zich moeten beperken tot The Osmonds. Donny & Marie hadden makkelijk een eigen album kunnen vullen, kleine Jim had eerst eens moeten beginnen aan een acceptabel aanbod.

Ik tel vijf nummers die hier niet op dit album hoorden. Die zouden moeten worden vervangen door Going home, One way ticket to anywhere, Let me in, Utah en wat mij betreft Hey Mr. Taxi van het Crazy horses album, dan had ik vier, misschien wel 4,5 sterren gegeven.

Altijd een beetje dubbelgevoel gehad bij deze typerende 70's iconen . Enerzijds het nogal brave EO achtige image van de broers , anderzijds met toch af en toe prettige rockachtige liedjes . Natuurlijk zijn dat Crazy Horses en Down by The Lazy River .
Tja en afzonderlijk ging het vaker nogal de kwelerige kant op . Van Puppy Love ( Donny Osmond solo) krijg ik nog altijd spontaan uitslag en jongere broertje Little Jimmy Osmond moest ook zo nodig met draakje Long Haired Lover From Liverpool .
Ik ben het dus eens met musician . Als groep had het wellicht compacter kunnen zijn , maar de hele famile Osmond werd publiekslieveling door jaren op de buis te komen in Amerika met een eigen show . Toen kreeg je ook van die allergaartjes .
Ik denk best wel dat er een hoop talent zat bij The Osmonds , maar hun loopbaan kenmerkt zich nogal door te doorzichtig gekweel .

Ja, niet om het een of het ander, maar dat EO-achtige imago (en het zijn natuurlijk ook Mormonen ofwel leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen) heeft ze natuurlijk geen goed gedaan in de officiële kritieken.

De 'braafheid' en de 'familiezin', typisch Amerikaanse normen en waarden en dan doorgevoerd tot in het extreme, waren vervolgens dodelijk. Allemaal geen zaken waar rockbands die aan de weg wilden timmeren mee op de voorgrond wilden treden.

Om het fenomeen (want dat waren ze toch, zeker in commerciële zin) muzikaal te duiden beperk ik mij alleen maar tot de inhoudelijke kant van de band. Iets dat je, grappig genoeg, destijds ook al deed omdat je vanwege je leeftijd geen flauw vermoeden had van hun achtergrond. Toen dat wel een steeds grotere rol ging spelen ging het al bergafwaarts met de verkopen en de populariteit.

Maar met die pakken, en waar ze ook verder in gekleed liepen, sloten ze wel aan bij de bizarre mode in die tijd. En dan kun je volgens mij vervolgens concluderen dat de muziek van The Osmonds, gezien door de ogen van een 10-jarige die naar Toppop keek, de eerste jaren op z'n minst vrij spectaculair was, onorthodox.

Ik heb deze elpee vroeger ook gehad, en ik kan me niet herinneren dat ik toen al dacht "hee, er ontbreken een paar hits". Mijn Albumdossier 1969-2002 van Johan van Slooten vermeldt twee Osmonds-elpees in de hitlijsten, en de tweede daarvan is Greatest hits. En als we er van uitgaan dat dat déze compilatie is, en we zien dat die plaat de elpeelijsten binnenkwam op 10 februari 1973, dan verklaart dat meteen waarom hun derde en vierde grote Nederlandse hits Goin' home (juli 1973) en One way ticket to anywhere (november 1973) hier niet opstaan – die nummers waren gewoon nog niet verschenen. Kortom, ik heb mijn twijfels bij bovenstaande releasedatum van 1974. (Dat verklaart ook de afwezigheid van Paper roses uit november 1973 en I'm leaving it (all) up to you uit september 1974.)
        Volgens mij werden deze broers indertijd ook wel gezien als het blanke antwoord op (c.q. de blanke tegenhanger van) de Jackson 5. Helaas, hun succesperiode duurde iets korter, Donny was geen Michael, en van Marie heb ik nooit een tepel gezien.
        Ach ja, net zo goed een deel van mijn jeugd als de verzamelelpee van Dawn featuring Tony Orlando (was dat een Grand Gala du Disque-compilatie? ik weet het niet meer – en op MusicMeter bestaan ze niet eens!) en The best of Redbone. Maar als alle golven van jeugdsentiment zijn gaan liggen blijkt dat er hier –naast een aantal nog altijd gewoon leuke liedjes– één nummer opstaat dat nog altijd bone-crunchingly brilliant is: Crazy horses is en blijft een fantastisch nummer dat nog altijd verrassend fris en vooral verbazingwekkend hard klinkt.
 

Ja, 1974 is inderdaad niet de juiste verschijningsdatum, daar sluit ik mij helemaal bij aan.
Het album komt op 10 februari 1973 binnen in de albumlijsten.

Daar komt dan zelfs nog bij dat het er op lijkt (als ik Amerikaanse lijsten er naast leg) dat het een release is voor Europa of zelfs alleen Nederland. In de VS kent men deze verzamelaar niet eens.

Mijn kritiek, dat het voor het mooie muzikaal beter zou zijn geweest als ze er één Osmonds cd van zouden hebben gemaakt, blijft voor mij wel overeind.

Er was interessant werk genoeg verschenen vanaf 1971 om er één mooi album van te maken met uitsluitend Osmonds hits, dus niet solo.

Maar dan denk je in termen van een mooi eensluidend album. Dat standpunt zullen de samenstellers hier niet hebben gehad: die wilden alleen maar grote hits op één LP zetten, ongeacht welke telg van de Osmonds zover was gekomen.

Als verzamelalbum heeft het dan z'n waarde. Maar je trekt het niet zo snel uit de kast met het idee dat je een goede cd opzet. Nu is dat natuurlijk vaak zo bij verzamelaars en reguliere albums. Alleen is het muzikale niveau tussen de Osmonds, Donny, Marie en Little Jimmy zo groot.

De familie was druk doende. Naast de groep The Osmonds, werden zus en het kleinere broertje ook gelanceerd. Donny Osmond timmerde solo ook goed aan de weg met het vreselijke Puppy Love.
Commercieel razend interessant om dat op een lp te combineren. Maar het wordt te divers en musician heeft natuurlijk gelijk dat het niveau verschilt. Zeker in de liedjes. De Groep The Osmonds kun je nog wel eens betrappen op een paar leuke nummers.

Inderdaad, als ze hier alleen maar de "groepshits" op hadden gezet was het een prima plaat geweest, dan had ie keurig tussen de andere leuke compilaties uit die tijd gepast, terwijl de huidige tracklisting er voor de luisteraar van nu misschien vooral een historisch document met skipmomenten van maakt.

Is ook mijn indruk.