Coldplay - Parachutes (2000)

Prachtig debuut van Coldplay, ik heb em destijds grijsgedraaid. Het is van die mooie dromerige muziek. Ze houden het ingetogen en simpel, en zo hoor ik Coldplay het liefst. 'Trouble' , 'Shiver' , 'Don't Panic' , 'Yellow', fantastische nummers. Helaas zou Coldplay me hierna steeds minder kunnen bekoren.

Het zijn geen zeikerige nummers, het zijn geen lieve liedjes en ze zijn niet echt dromerig. Luistert nou bijna niemand echt naar deze muziek?
Don't Panic, Shiver, Everything's not lost....

De songs gaan over angsten en depressie, ovver wanhoop en heftige emoties. Vandaar dat Chris Martin zijn stem zo gebruikt.
Het is een intense en prachtige cd die daarom door velen zo hoog wordt gewaardeerd.

voila ik geef je helemaal gelijk west. het is altijd hetzelfde dat er word gezegt: ziekerige stem, kan hoge tonen niet aan, zanger is raar, teksten trekken op niets,..

Achja, Coldplay is een hoge boom. Die vangen spreekwoordelijk veel wind.

Het meest fijne en mooie album van Coldplay. Alle nummers hebben iets moois en het album blijft leuk ookal luister je hem heel vaak. 4,5*

Geweldig album! Hierbij sluit ik me aan bij Henrix . Ik weet niet hoevaak ik kippenvel heb gekregen van het refrein Don't Panic. Mijn cijfer gaat nu wel een halve ster omhoog dus naar 4 sterren.

Zo komen ze anders wel over of moet ik er soms de teksten bij houden?


Ja, wie luistert er nou beter? Fans van het eerste uur, die toch wel alles pruimen of een onbevangen onbevooroordeelde kritische muziekliefhebber?


De eerste twee zijn best goed, ja. En zullen we het nu eens over de ordinaire opvullertjes hebben: We Never Change, Spies, Sparks, Parachutes & High Speed. Naar mijn bescheiden mening zijn ze zo zeikerig, slap & muzikaal armoedig dat ze het totale niveau bijna naar een onvoldoende trekken. Typerend voor Coldplay: hoge pieken, diepe dalen (op een en dezelfde cd) en daarmee is het meteen ook geen wereldplaat. AROBTTH heeft hetzelfde manko, na een geniaal begin afzakkend tot bedenkelijk niveau.


Niet relevant. Van mijn part heeft ie gisteravond z'n moeder een flinke beurt gegeven.


Ongetwijfeld integere beweegredenen, maar compleet mislukt eindresultaat qua stemgebruik en om dat laatste gaat het tenslotte.


Wellicht voor de romantische luie luisteraar want er gebeurt muzikaal gezien zeer weinig. Het is met name sfeer. En ja, de top10-waardering: ... ze zijn blijkbaar nogal populair.....onder de kids

Die bestaan simpelweg niet, je kunt hooguit een poging doen. Je kunt niet onbevooroordeeld zijn over muziek. Aangezien muziek altijd iets doet met je emoties en emoties zijn bij iedereen anders.


Ik begrijp wat je bedoelt met zo'n opmerking maar wil je je aub de volgende keer wat minder grof uitdrukken.

Spies vind ik een van de betere songs, niet hun beste, maar toch wel een muzikaal hoogstandje. De mysterieuze sfeer die jij zeikerig noemt, prachtig.
We Never Change heb ik zelf ook moeten leren luisteren, maar ik kan me geen betere opmaat bedenken naar het meesterlijke Everything's not Lost...
Bovendien is dit 1 van de 3 albums die ik ken en die ik écht een meesterlijk geheel vind. Ook zitten er geen diepe dalen in, maar logischerwijs dus ook geen hele hoge uitschieters (op eentje na misschien).

Ik kan het maar niet met Hanzie eens worden. Of de teksten nou diepzinnig zijn of niet, zeikerig of niet, of het nou muzikaal hoogstaand genoemd mag worden of niet, voor mij blijft het gewoon fantastisch klinken. En daar gaat het mij toch om als ik naar muziek luister. Dat er dan goede teksten of muzikaal ingewikkelde stukjes inzitten is een leuke bijzaak, maar meer niet.

Erg toffe CD! Vooral het nummer ''trouble'' vind ik goed klinken.
Had eerst een 4,0* gegeven, maar na deze CD nog een keer gehoord te hebben toch een 4,5* waard

@ Vicarious: Je hebt helemaal gelijk. Dit vind ik gewoon een heerlijk album. Lekker relaxt in het gehoor klinkende nummers. Mooi in zijn eenvoud.

Volgens mij heb ik het al gemotiveerd, maar idd de zangstijl (het hogere werk en dan met name het gebruik van de kopstem) in combinatie met de veelal minimale muzikale begeleiding in reeds genoemde nummers. Als dit laatste nu fel, hard, zwaar aangezet of iets dergelijks was geweest, dan was het effect heel anders geweest, maar door het ontbreken van al dat overheerst de m.i. zeikerige hoge stem (laag vind ik hem veel beter) van Chris Martin toch wel heel erg, waardoor de nummers in totaal ook nogal zeikerig worden. Althans dat vind ik, dus.

Ik moet zeggen dat ik het erg knap vind dat ze met weinig instrumentatie en bombast op dit album, toch prachtige stukken muziek kunnen maken. Als je het met veel zwaardere en felle muziek zou combineren krijg je Muse.
En ik vind dat die (zoals jij die noemt) hoge zeikerige stem, hier nog niet heel erg is, pas op X&Y vind ik die stem erg overheersend, hij combineert dat hoge hier nog veel beter met het lage, kijk maar naar Shiver.

Het blijft echt prachtig deze muziek

Aangezien het hier nogal hip ik om Coldplay niet tof te vinden en ik best trendgevoelig ben (kuch), heb ik dit album na lange tijd weer eens uit de kast getrokken... Even kijken of die 4,5* nog wel zo terecht zijn. En jawel, dat zijn ze! Op X&Y slaan ze ook wat mij betreft grootendeels de plank aardig mis, maar dit blijft gewoon prachtig! Vooral 'Trouble', hoe vaak ook gehoord, doet me elke keer weer genieten en blijft voor mij het hoogtepunt van een band die echt wel wat goeds heeft gemaakt.

Heel erg fijn, nog steeds! En dat is op zich al een unicum bij Coldplay. Ook de singles Yellow en Trouble vind ik nog steeds heel erg mooi. Don't Panic vind ik ronduit het mooiste nummer van het album. Ook Shiver en Sparks blijven mooi. Doet kwalitatief niet onder voor A Rush of Blood to the Head.

Om het onderscheid met de opvolger duidelijk te maken: 4,5*

Goede debuutplaat!! komt mijn inziens iets tekort t.o.v A Rush of Blood, maar blijft een uitstekend album.

Zonet dit plaatje weer eens uit de kast gepakt en dan voel je gewoon de warmte die het uitstraalt en dan met name Sparks en We Never Change.

Helaas ook door veel mensen te laag.

Geweldige cd. A Rush Of Blood To The Head vond ik ook nog erg goed, X&Y daarentegen een stuk minder..

Erg mooi debuut van Coldplay. Wat Coldplay vooral goed doet bij hun albums is de prachtige sfeer die ze creëren. Mijn favoriete nummer hierop is toch wel 'Spies'. De rest is ook ijzersterk.

Ik roep hierbij Shiver uit tot het best Coldplay-nummer (voor mijn dan )

Meningen van 'kids' doen er volgens jou niet toe? Geen aparte dingen gezien bij mijn registratie dat ik per sé 18 jaar of ouder moest zijn...

Ik kan het natuurlijk ook op een andere manier verwoorden. Jij blijft zoveel in de jaren 70 en 80 hangen dat je te lui of te bevooroordeeld bent om normaal over hedendaagse muziek, en dus ook deze cd, te beoordelen. Echter ben ik mans genoeg om in te zien dat er ook verschillende smaken zijn, en dat dit niet op basis van leeftijd hoeft te worden bepaald.

Het beste van Coldplay, punt.

Amen.

Eenvoud werkt af en toe goed, en dit album is een bewijs daarvan imo. Maar goed...

Gezien hansje zn Johan notitie... gaan z'n argumenten betreffende eenvoud al in rook op

Nou, niet echt, want ik had het over de combinatie zeikerige hoge stem en minimale muzikale begeleiding in een aantal songs. Wel precies blijven, he. En daar is bij Pergola van Johan geen sprake van, al was het alleen al door de fantastische melodielijnen. Maar bedankt, dat je Johan hier even wilde noemen. Zal een hoop Coldplay-fans vast ook aanspreken.

Prachtige cd, wat doet het er toe dat dit tegenwoordig mainstream ook populair is? De muziek wordt er niet minder mooi van. Spies en We Never Change als zwakste nummers, High Speed, Everything's not lost + bonustrack, Trouble en Don't Panic allen hoogtepunten

Dit is de minste van de drie.
Parachutes krijgt 3.5 de andere twee een 4.
Maar dat neemt niet weg dat dit een lekkere plaat is om naar te luisteren, goede sound. alleen de zang vind ik hier het minste, op de hieropvolgende cd vind ik de zang het best.
X&Y heeft weer iets mindere zang maar klinkt weer veel lekkerder.

De bibbers en rillingen blijven komen als Everything's Not Lost opstaat. Wat mij betreft zeker het beste werk van Coldplay, terwijl ik met X&Y begonnen ben, helemaal geweldig vond, deze leerde kennen en daardoor X&Y steeds minder begon te waarderen.

Elk voordeel... Zullen we maar zeggen.

Prachtige plaat!