Coldplay - Parachutes (2000)

Fantastische melodielijnen? Zo'n opmerking is zo relatief als de omvang van J. Lo dr kont.

Tevens waardeer ik Johan, absoluut, maar evenals Coldplay zijn ze geen TECHNISCHE hoogstandjes. Het gaat om de sfeer. Die spreekt jou niet aan, fijn. Ik mis die dan weer bij Johan.

Trouble is alleen 5 sterren waard, werkelijk een briljant nummer. Don't panic 4*. Yellow, zo'n overrated nummer slechts 3* van mij. De rest is maar gezever na 'n paar luisterbeurten, helaas net wat te saai voor mij. 3* gemiddeld

Ik zit ook een beetje in die hoek... paar fantastische nummers, tot op het magische af. Toen Coldplay net doorbrak met dit album, vond ik Chris Martin maar een vervelende zanger met zijn van Jeff Buckley gekopieerde zangtrucjes, maar nu kan ik er wel van genieten. Helaas staan er ook een aantal best wel zwakke nummers op, waaronder het hemeltergende High Speed en het zwakke slotakkoord. Al met al inderdaad een album van hoge pieken en lage dalen, dat voor mij toch nog goed is voor 3,5*.

Grappig, High Speed is altijd al m;n favoriete coldplay nummer geweest. Prachtig ingetogen en atmosferisch nummer, net zoals don't panic trouwens. Nummers als shiver en yellow vind ik juist weer niet zo goed, zelfs veel nummers op x/y vind ik zelfs nog wel beter.

Toch voor mij ook de beste plaat van Coldplay. Puur genieten dit, alleen die opening al met Don't Panic.

Gewoonweg een fantastisch album met allen maar kwaliteit.
5*

Overweldigend debuut van Coldplay, waarmee ze ook meteen zeer succesvol waren.
Alle 10 songs zijn hoogstaand en hebben een melancholische, sombere sfeer, mede dankzij het karakteristieke snikkende en emotionele stemgeluid van Chris Martin.
Met name "Yellow" en "Trouble" zijn echte evergreens geworden.

Ik vind dit nog steeds de beste van Coldplay. Er komt een heerlijke rust over mij heen als ik hier naar luister. Trouble is natuurlijk de klassieker van dit album. Maar High Speed is ook een favoriet van mij. Spies en Sparks zijn 2 andere easy listening pareltjes.

Trouble en Don't Panic zijn aardige nummers, verder vind ik het veruit de minste plaat van Coldplay. Chris Martin zingt te emotioneel en erg op de voorgrond. Ik heb liever de albums hierna, waarbij de muziek imo wat interessanter wordt.

wat is "we never change" toch een ontzettend goede plaat....

wat een heerlijk album van coldplay, verveeld geen moment, mooie teksten en vermakelijke deuntjes. high speed is het enige liedje dat ik meestal voorbij skip.

Coldplay met Parachutes , wat klonk het fris en voor mij nieuw.

Yellow was mijn year 2000 song, ik was qua genre Travis gewend en dit kwam er toen bij mij dik overheen....

Tegenwoordig is The Man Who van Travis de winnaar in vergelijking met Parachutes.....

Ik ben wel heel benieuwd naar dit album, ik hoop op een verassing, maar vrees een 3,5*tje wat later in de kast komt te verstoffen.

Niet de schuld van Coldplay maar meer van mij, ik ken dit nu wel qua muziek.

Of het de beste is, dat moeten we maar afwachten, ik denk X&Y.

Een plotse opleving van Coldplay weer hier nadat ik het zo'n anderhalf jaar geleden voorgoed in de doofpot had gestopt, dacht ik. Ik moet echter zeggen dat ik ze nog nooit zo mooi ervaarde als nu, maar het kan nog leuker: ondanks dat ik toenertijd een hele grote fan was van de heren, kwam deze nooit hoger dan een 3,5* terwijl ik dit nu juist verreweg hun beste vind. Hoewel individueel gezien de betere nummers zich op de opvolgers bevinden, maken ze hier juist het beter samenhangende en sfeervollere geheel, en lijkt hun latere, grotere, populariteit nog niet een stempel te drukken op hun werk. (Toch kan ik die andere platen net zo goed waarderen, zelfs het tot in het diepste van de Aarde geboorde X&Y). Voor lang of niet, ik ben weer liefhebber van Koudspel.

Mijn favoriete Coldplay album. Ik vind het heerlijk om naar te luisteren, hoewel ik soms Sparks,High Speed en We never een change wat saai vindt om naar te luisteren(hangt van mijn stemming af). Er is maar 1 nummer waar ik echt niet veel aan vind en dat is de laatste.
Tevens idt een van mijn favoriete albums van dit decennium.

Herkenbaar, heb hetzelfde hier, alleen ik had ze 3 jaar geleden al in de doofpot gestopt na het teleurstellende X&Y. A Rush.. komt heel dichtbij deze, maar toch net niet. Yellow is en blijft een wereldsong. Eens zien hoe lang ik ze nu volhoud

Ben blij om te zien dat mensen hier Parachutes op waarde weten te schatten en het zelfs de beste rating van 4 coldplay albums krijgt. Echt een geniaal album dit. Die hele sfeer is zo mooi en blijft intens tot het einde toe. Het wordt eigenlijk steeds sterker naarmate je het einde nadert.
Latere platen zijn misschien allemaal bij elkaar net zo veel sterren waard als deze ene.

Coldplay kan het dus, laten ze alsjeblieft nog een Parachutes maken en gewoon opnieuw beginnen.

Verslavend mooie plaat

Over het algemeen luister ik niet zoveel naar 'mainstream' spul, maar bij dit album heb ik 'jeugdherinneringen' (nou ja, van een paar jaar geleden dan ). Geloof het of niet, maar dit album is zo'n beetje het eerste geweest dat me enthousiast heeft gemaakt voor niet-klassieke muziek (ik had toen nog nooit van Coldplay gehoord, terwijl X&Y al uit was). Daarna is mijn smaak flink uitgewaaierd over allerlei genres, maar dit album kan ik nog steeds waarderen. Van die opening met Don't Panic word ik nog net zo warm als toen ik hem voor het eerst hoorde. Tja en de rest klinkt ook nog steeds super eigenlijk. Ik maak er wel 4,5* van.

Wij kunnen praten!

Het nummer Shiver kon zo een nummer van Jeff Buckley zijn, dit album laatst gekocht, ik snap niet dat ik met deze zo laat was.

Hij staat op dit moment alleen maar op repeat!

Pas net gekocht ????????
Jij ????

Ja sorry,

was in de ban van zijn opvolger en deze kon mij in de platenzaak nog niet bekoren maar nu slaat hij in als een bom.

Mijn favorieten zijn toch wel: Don't panic, Everything's not lost en Shiver.
Absoluut 5* voor dit album

Ik weet niet hoe het komt, maar ik had hem al een lange tijd liggen en ben er nooit aan begonnen. Ik begrijp het nog altijd niet want het is een prima album met toppers als "Shiver" en "yellow". Ervoor kende ik "trouble" al wel en was er ook weg van, maar dat nummer moet toch onderdoen voor de 2 eerder genoemde.

Prachtige plaat, voor mij persoonlijk samen met AROBTTH hun beste albums, alhoewel ik deze toch vaker draai.

Deze is voor mij absoluut de beste van de 4! De sound pakt je gewoon meteen bij het hart, in mijn ogen..:)

Zowat de helft van deze Parachutes kende ik al, maar nu toch eens het volledige schijfje doorgelicht. En tot de conclusie gekomen dat Coldplay hier vaak de paden van de voortreffelijke popmuziek bewandelt, hoewel een aantal mindere nummers me ervan weerhouden dit album onder de echte klassiekers te scharen. De songs die me reeds bekend waren, behoren tot het beste van Parachutes en daar is de laatste tijd ook overduidelijk Yellow bijgekomen, een nummer dat me voorheen nog niet zo was opgevallen. Kende ik dus van vroeger: Trouble (daar kan je dan ook niet aan ontsnappen), dat zowat elke televisiemaker gebruikt heeft om een schrijnend moment van wat extra dramatiek te voorzien. Ook de prachtige, zachte liedjes Don't Panic en Sparks zijn niet nieuw aangezien ik ze reeds had opgemerkt in een film, nauwlettend kijkertje dat ik ben. Goed in het gehoor liggende, ietwat droevige songs: iets waar Chris Martin en de zijnen nauwelijks in te overtreffen zijn. Ook het teneergeslagen We Never Change is één van de hoogtepunten en roept bij mij hier nog het meest tristesse op. Maar zoals gezegd: het is vooral Yellow dat dezer dagen hoge ogen gooit, veel volmaakter worden popliedjes dan ook niet (de déclic kwam er bij de cover door Sarah Bettens, te vinden op de Rendez-Vousplaat van Stubru). Dat er daar dan wat minder bijzondere wijsjes tussen staan, is voor mij zeker geen domper op de feestvreugde aangezien het niveau nergens erbarmelijk wordt. Sterke popplaat!

heerlijke plaat, luister ik graag naar, voor pink floyd fans, luister voor de grap eens naar careful with that axe eugene (NIET de uitbarsting, maar het intro) en dan naar spies.

Leuk debuutalbum van een band, die met verrassende nummers de eerste stappen zette, naar wat later een klasseband zou gaan worden. Echt geen schokkende wereldplaat, meer iets van "work in progress".