Muse - Absolution (2003)

Jeugdsentiment verplaatst naar nummer vier en mijn beste cd, Absolution, op nummer één gezet. Waanzinnig goede cd. Bijna een mini opera. Muse zoekt haar grenzen des genialiteits op en vindt deze met verve. Je beland van het ene hoogtepunt in het andere. Met andere woorden:

Geweldige muziek, prachtige nummers zoals Butterflies & Hurricanes, Sing For Absolution, Hysteria en Stockholm Syndrome. Echter geen van deze nummers haalt het bij Bliss, New Born en Citizen Erased op Origin Of Symmetry. Dat is erg jammer.
Toch zit deze CD goed in elkaar en de pianosolo in Butterflies & Hurricanes is echt briljant. Uiteindelijk mis ik het ruwere werk van Origin Of Symmetry.
Dit werk blijft toch stukken beter dan Blackholes and Revelations maar de Muse van OoS hoor ik hier niet op terug en dat is jammer. Daarom 3,5* voorlopig omdat er zeker groei in de plaat zit.

Muse is eigenlijk helemaal langs me heen gegaan. Als dikke veertiger sta je blijkbaar niet meer zo open voor nieuwe bands. Met als motto: ik heb het allemaal al eerder gehoord ... .
Sing for Absolution zag ik onlangs op MTV ofzo. Prachtige clip maar ook geweldige muziek. Toch maar eens in gaan verdiepen. Komt de score ook wel bovendrijven.

En maak je geen zorgen, ik koop niet alleen fossiele muziek hoor. Maar 25 jaar geleden was vernieuwing in de eigen muzieksmaak een belangrijker item in mijn leven dan tegenwoordig.

Dat geld voor mij hetzelfde, alleen dan als mid 30er.
Ook bij mij was Muse eigenlijk langs me heen gegaan, ondanks ik wel wist dat het een goeie band was/is.
Op de één of andere manier heeft het, tot ongeveer een maand geleden geduurd voordat ik er muziek van in huis had.
En ook bij mij is het geval: in mijn tienerjaren stond ik meer open voor nieuwe bands dan tegenwoordig, al gaat Muse ook al weer wat jaren mee.

Waar ik vroeger de laatste 4 nummers een beetje aanhangsels vond zijn nu the small print en endlessly uitgegroeid tot favonummers van dit album. Nouja zowiezo topper van A tot Z deze Absolution.

volledig mee eens
Hier spet de emotie en het gevoel van af en, belangrijk, het album blijft boeien tot het laatste nummer waar er overgens een prachtige opbouw in zit (die inval met de piano ).

Ik speel zelf keyboard en gitaar, en kan ook drummen, vraag ik met toch af hoe je er bij komt dat er deze cd "softer" is als de vorige aan gezien geen van deze nummers haalt het bij.... , Stockholm syndrome gaat velenmalen harder en is ook vele malen moeilijker om te spelen.

Deze cd kan je wat mijbetreft gelijkstellen aan Origin of Symmetry, de nummers zijn misschien op een andere wijze ingespeeld. misschien is dat het wat je hoort, zou niet weten wat je anders bedoeld.

dit album krijgt van mij de volle score.. geniale nummers zoals Toughts of a dying atheist, hysteria, en the smallprint maar ook die rustige nummers als falling away with you zijn geniaal!!

Ten eerste heeft de moeilijkheid van een nummer niks te maken met hoe goed het is en ten tweede vind ik die drie nummers gewoon beter. "Krachtiger" zoals ik het bij Origin of Symmetry heb genoemd.

Als derde cd vind ik Absolution echt geweldig! Muse is steeds verder gevorderd! Na hun enorm goede cd Orgin of Simmetry, vind ik dat Muse zeker aan de toenmalige verwachtingen heeft voldaan! Van mij krijgt deze cd een dikke 5* want er zijn geen slechte nummers te horen en het geheel is gewoonweg fantastisch! Bespreking van de liedjes:

Apocalypse Please is een mooi nummer, met een prachtige piano erin verwerkt. Met de intro erbij begint dit nummer echt geweldig!
Time is Running Out blijft een enorm goed lied, dat amper verveelt na veel beluisteren! De stem van Matthew Bellamy komt hierin voortreffelijk naar boven.
Sing For Absolution is ook een goed meezingnummer, wat rustiger, maar mag er zeker zijn en past prachtig in het geheel.
Na het iets rustiger aan te hebben gedaan, komt het naar metal afwijkende lied Stockholm Syndrome. Hier laat Muse tonen dat ze niet onder 1 bepaald genre kunnen geklasseerd worden. Als je dit lied zou leggen naast een rustig lied, zou je verre van vermoeden dat dit van éénzelfde groep komt. Een prachtig lied, dat vaak live nog stukken beter wordt!!
Na een hevige song als de vorige, komt Falling Away with You dat toch wel onaardig geplaatst is, naar mijn mening. Het is verre van een rotlied , maar het kan mij maar bij momenten echt smaken (Hoewel het zeer opbouwend werkt en op het einde een stevig rocknummer is).
Interlude zie ik niet echt als een nummer en als riff kan Muse ook stukken beter, zoals ze vaak laten zien op concerten, dus vind ik het vreemd dat ze zo nr.6 laten eindigen.
En dan komt de hit Hysteria! Prachtige opening met een zalige baslijn die door vrijwel heel het lied te beluisteren valt. Het nummer swingt de pannen van het dak. Dit nummer vind ik nog steeds een van de betere nummers van Muse zelf.
Blackout is een heel mooi nummer, uitgewerkt met koor en een strijkorkest. Voor de rest een ietwat melig nummer, maar dit begrijp je zelf, is alleen voor wat rustigere momenten goed.
Butterflies & Hurricanes is een ongelooflijk goed nummer! Enorm opbouwend: van zeer rustig naar een swingend rocknummer! Ook moet je eens letten op het verschillende stemgebruik van Matthew Bellamy dat in de verste verte een beetje doet denken aan Queen (veel stemmen samengevormd tot een geheel). Er zit een prachtige pianosolo in verwerkt die het geheel alleen maar NOG beter maakt!
The Small Print is ook een geweldig rocknummer waarin een zeer snelle en coole drum in verwerkt zit, ook heel goed live te merken!
Endlessly vind ik het 'slechtste' nummer op de cd, maar het blijft nog steeds een tof lied om er naar te luisteren. Het is een melige maar chille melodie, goed voor op de achtergrond maar ik zal er niet bewust echt naar gaan luisteren, vermoed ik.
Thoughts of a Dying Atheist is ook weer een heerlijk rocknummer zoals enkele voorgaande, met een enorm catchy refrein, dat je na enkele keren luidkeels kan meezingen.
Ruled by Secrecy vind ik een jammere afsluiter van deze steengoede plaat. Het kan me na zoveel keren beluisteren nog niet voldoende aanspreken, waarschijnlijk omdat er geen herkenbaar (of groot afgebakend) refrein in zit. Ook weer zoals Endlessly: leuk voor op de achtergrond te horen, maar daar hou ik het bij. Afgezien daarvan heeft het nog wel enkele leuke deeltjes met piano.

Ik vind Muse absoluut geniaal en ze hebben inderdaad met Absolution hetzelfde niveau bereikt als in origin of sym.

Heerlijk afwisselend en apart.

Ik kan eigenlijk niet echt een zwak nummer vinden op deze plaat en dan kan ik niet anders dan 5* toekennen.

Ik moet overigens black holes nog steeds helemaal beluisteren binnenkort maar eens doen.

Pas op, de mannen van Muse marcheren er aan (Intro) om u vervolgens bijna een uur plat te walsen met een portie onvervalste rock..... hierbij schuwen zij het sentiment niet, zijn ze niet vies van wat kitsch hier en daar en laten ze naast hun spierballen ook hun gevoelige kanten zien.
Ready? go!

Op Apocalypse Please zingt Matthew Bellamy getergd dat de apocalyps er aan zit te komen. Hij doet het haast net zo overtuigend als sommige onheilsprofeten die van tijd tot tijd van zich laten horen, alleen ontberen die laatsten alle bombast waarmee de heren Muse van zich laten horen. Het vliegt werkelijk alle kanten op; je zou er welhaast bang van gaan worden. Zou het dan toch? Alsof de donkere wolken zich nu al boven je samen pakken. Majestueus zou ik dit nummer haast willen noemen.
Het pakkende Time Is Running Out was terecht een single. Het is catchy en van donkere, dreigende wolken is al geen sprake meer. Alsof de zon langzaam aan is doorgebroken. Dit is dan misschien wel rock voor de massa zoals ook Queen dat kon maken, maar voor mij hoeft dat geen belemmering te zijn, ook ik ben onderdeel van de massa, so what? Daar hoeft geen snobisme bij gehaald te worden. Zo erg is het niet als je dol bent op dingen die je met zeer velen moet delen.
Tijd voor de eerste meegalmer Sing For Absolution. De piano van Bellamy neemt je bij de hand op een mooi nummer dat velen mee zal doen zingen cq galmen.
Knap ook hoe Bellamy met zijn stem de hoogte in kan gaan. Waarschijnlijk niet door iedereen gewaardeerd, maar ik smul er van. Het geeft de nummers juist wat kitscherigs mee zonder dat het overdone is. Een beetje tegenstrijdig, klopt, maar ze weten precies op het randje te blijven.
Vol gas verder met Stockholm Syndrome, een gedreven rocker in hoog tempo. Laat je meezuigen in deze orkaan van geluid, laat alles los en geef je over. Hiermee beland je in een ongelooflijk sterk nummer met allerlei heerlijke glamour in de vorm van vette piano-partijen, ronkende gitaren, rollende drums en stevige bas.
Falling Away With You opent als de rust zelve. Je kent ze wel die momenten als de storm weer is gaan liggen. Die storm was dus het vorige nummer. Maar schijn bedriegt als het nummer halverwege toch weer wat ruiger gaat worden om daarna weer gas terug te nemen. Alsof de storm nog even van zich wil laten horen, maar het oog van de orkaan is al lang voorbij dus vrees niet.
Interlude markeert een overgang naar de komende nummers. Het voegt niet echt veel toe.
Maar het is mooi wel de opmaat voor één van de beste Muse-songs ooit: Hysteria. Yahooooooooooo, here we go. Massieve baslijnen, een tekeer gaande drummer en waanzinnige gitaren die hysterisch te keer gaan. Alsof Billy Corgan van de Smashing Pumpkins vanaf de zijlijn zijn duim opsteekt: goed gedaan jochies!
Dit soort nummers vragen er gewoon om om met de volumeknop open gedraaid te worden.
Na al dat geweld moeten we even bijkomen natuurlijk en dat kan ook op Blackout. Alsof we regelrecht vanuit de rocktent de balzaal in lopen. Hier is een deftiger feestje aan de gang dus stoor ons niet en doe een wals met ons mee. Langzaam aan komen we bij van alle geweld en laten we ons lieflijk verwennen in dit nummer. De heren van Muse denken wel degelijk aan nazorg.
Op naar het theatrale Butterflies & Hurricanes. Het is een ding waar de band sterk in is. Het zijn haast complete mini-rock-operas (en ja de naam Queen ligt al weer op het puntje van mijn tong). Het zijn dit soort heerlijke nummers die Muse het elan geven waar ik zo dol op ben.
The Small Print is dan weer recht-in-je-gezicht-rock. Glamrockers clashen met metalboys. Heel erg knap gedaan.
Endlessly is een wat vreemde eend in de bijt. Alsof ze wilden laten zien dat ook zij durfden te experimenteren zoals ook een Radiohead dat durfde. Ik weet het nooit zo goed met dit nummer. Misschien is het er hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor dat ik toch van mijn 5* een 4,5* heb gemaakt.
Thoughts Of A Dying Atheist pakt de draad gelukkig weer snel op met een hoog adrenaline, adhd gehalte. Jachtige rock die maar door en door gaat. Opzij opzij opzij maak plaats maak plaats maak plaats we hebben ongelooflijke haast.
Haast om bij het slotnummer Ruled By Secrecy te komen wellicht. Een rustig eind gezongen met de falsetto stem van Bellamy en spaarzame begeleiding. De piano geeft er aan het einde een pompeus tintje aan mee dat goed past bij de sfeer van het gehele album. Een album dat ik tot nu toe nog steeds als hun beste beschouw. Drie avonturiers op de toppen van hun kunnen. Maar de albums hiervoor waren natuurlijk al niet misselijk te noemen en Black Holes and Revelations begint dit langzamerhand te evenaren (en dat zijn velen niet met mij eens).
Kitsch? Dacht het wel! Maar wat voor een kitsch. Muse staat momenteel helemaal alleen binnen dit genre en dat doen ze sterk. Het zijn voorlopig de absolute alleenheersers die volledig recht hebben op de troon. Laat andere jonge honden maar lekker rechttoe rechtaan poppy rocknummers maken dan luister ik als afwisseling maar al te graag naar deze koninklijke rockers.

Aero Goed bericht bij een sterk album! Hulde! Leuk om te lezen, herken het allemaal.

aERodynamIC, wederom een prachtige recensie

Ik sluit me hier uiteraard volledig bij aan

Al vind ik Endlessly 1 van de beste nummers

Hetzelfde als wat hierboven staat ... Ik ga m ook maar weer eens luisteren.

Toch nog maar eens luisteren n.a.v. eERo's review. Hij staat al lang in mn top10, vanaf toen ik me inschreef op MuMe volgens mij en luisterde dit toen veel. Maar constant als ik mijn top10 update laat ik hem erin staan en dat is toch een verdienste voor deze geweldige plaat.

lekker album! Veel mooie nummers die afwisselend een klassiek vleugje hebben, andere nummers zijn weer wat harder. Jammer dat hun studioopnames altijd zo dof en slap zijn. Ik heb ze live op pinkpop gezien in 2004, dat is pas echt mooi, dat klinkt 2x zo goed als op het album. Ik geef dit album 3 sterren, maar muse 5 sterren.
4 sterren gemiddeld dus!

Yes, yes! In het jaar nadat ik dit album had aangeschaft was ik ervan overtuigd: het beste Muse-album ooit, en misschien wel 1 van de beste albums allertijden! Nu, enkele jaren later, moet ik die beoordeling bijstellen, maar dat neemt niet weg dat ik hier nog erg graag naar luister.

Muse rockt als vanouds op bijvroobeeld Stockholm Syndrome en Hysteria, de bombast heeft de overhand op nummers als Apocalypse Please maar het verveelt mij nergens, en het blijft ook melodieus. Het experimenteren met het klassieke pianostuk in Butterflies & Hurricanes vind ik prachtig om naar te luisteren.

Falling Away With You wil ik ook nog vermelden. Dit is voor mij persoonlijk een nummer waar ik goede herinneringen aanheb, vooral van het begin krijg ik nog altijd kippevel. Jammer is dat het later in het nummer een beetje vervalt in dat typische bombastische van Muse. Overigens is dit (tot mijn spijt) het enige Muse-nummer dat nog nooit live is gespeeld!

Dan nog even wat minpuntjes, naast de genoemde overbodige bombast. De skipmomentjes zijn hier wel aanwezig, bijvoorbeeld Sing for Absolution en Endlessly. Desondanks toch een ruime 4*.

Perfect verwoord aERo! Ik ben zelf geen al te grote liefhebber van dergelijke grote, bombastische, "kitscherige" muziek... behalve bij Muse. Ik kan er echt van genieten wanneer ze er in nummers als "Stockholm syndrom" of "Sing for absolution" nog een schepje bovenop doen.

bombastisch zo kan je het inderdaad noemen, maar kitscherig? Dit is in de verste verte geen kitsch zelfs niet in de positieve zin van het woord

Leuk album, ben ik gaan luisteren omdat ze op Pinkpop komen.

Dan maar eens kijken hoe ze live spelen

een 4 voor de heren

N.a.v. dit topic maar eens wat interressants proberen te vertellen over Absolution.

Absolution is een apart album voor mij. Soms draaide ik het heel vaak, maar ook zeer lange tijd dan vervolgens helemaal niet (dit omdat ik bij het uitzoeken wat ik zou gaan luisteren, Absolution altijd liet liggen als te kitscherig, daar heb ik nu ff geen zin aan).

Muse speelt op dit album zowel rustig (soms bij het kotsende aan toe = ook maar relatief) als wat harder (= ook maar relatief). Falling Away With You vind ik wel een voorbeeld voor een nummer met bijna kostneiging momenten, bijna is immers niet helemaal en omdat Muse het in de loop van het nummer het weer helemaal goed maakt is dit o.a. ook zo'n goed album. Hysteria en Stockholm Syndrome zijn dan wel voorbeelden voor nummers waar Muse iets harder speelt. Lekker ongegeneerde, kitscherige, (luchtgitaargeschikte ) rock.

De betere punten op dit album vind ik het (bijna) constante niveau wat Muse handhaaft en de afwisselendheid wat het een stuk minder eentonig maakt dan dat je verwacht als je dit wilt gaan luisteren. Wat minder op dit album vind ik de stem van Bellamy, maar aan de andere kant past die wel bij Absolution.

Oordeel: 4,5/5

'Ruled By Secrecy' verdient toch wel meer stemmen dan 'Endlessly', vind ik..

Hmmm, ik weet het niet... Ik vind het allebei wel geslaagde nummers.

De opvolger van het daverende muse-album uit 2001, Origin of Symmetry is namelijk een geweldig album dus ik was benieuwd wat er hierop zou komen te staan, dus maar eens besluiten om deze te luisteren.

Allereerst valt het me op dat er hier een soort van harmonie tussen de nummers is, dit getuige ook de intro en de interlude, dit is toch ietsje meer een album dan OOS, terwijl ik toch bij Muse alle nummers individueel zie (ik moet als ik een nummer van Muse luister namelijk eerst een halve minuut na denken voordat ik zeker weet dat het nummer op OOS of Absolution of een ander album staat)

Dit album klinkt als een waardige opvolger, uiteraard weer met de gebruikelijke bombast en meebrullers. Ook op dit album weer een paar aanstekelijke nummers die opvallend goed in het verlengde liggen van OOS (denk bijvoorbeeld aan Apocalypse Please, Stockholm Syndrome en uiteraard een van mijn favorieten: Hysteria)

Om toch niet helemaal de vergelijking te maken: er zijn ook nummers waarop Muse meer een ontwikkeling lijkt te hebben doorgemaakt, meeste nummers hebben wat meer rust gekregen en er zit zelfs wat hit-gevoel (als ik het zo mag omschrijven) in Muse door de nummers TIRO en het opvolgende nummer. Echter, alleen de eerste vind ik ook echt een aanstekelijk nummer, SfA vind ik een beetje té.

The Small Print merkte ik als eerste op toen ik hem live zag en maakte direct indruk (al was dat niet in de laatste plaats omdat Chris daar ook zijn partijtje meezong), het is een aantrekkelijk meezingnummer wat voor Muse-termen niet heel bijzonder is, maar wat toch telkens weer een opwekkend gevoel brengt (probeer hem maar eens een keer op te zetten zonder het hele album erbij te luisteren)

Volgend positieve uitschieter (ik doe ze even in willekeurige volgorde) is Butterflies and Hurricanes, waarop Bellamy op de beste manier tot dan toe in zijn carriere, laat zien dat hij wel degelijk goed kan zingen zonder moeilijke stemvervormingen... het is 'gewoon' een kippevelnummer waarin ze gevoel voor timing en opbouw tonen.

Als laatste de nummers Blackout, Endlessly en Falling Away With You die ik voor het gemak even samen noem, terwijl er wel hier en daar positieve en negatieve verschillen zitten. Dit zijn wel de nummers waarop ik een verandering ten opzichte van OOS merk, de rustige manier die op zich prima bij de nummers past, veel kan ik er eigenlijk niet over kwijt behalve dat ik het goede nummers vindt (al heb ik de indruk dat die opmerking niet veel kracht aan mijn betoog toevoegt)

Al met al in ieder geval een waardige opvolger van OOS. Ook in 2 jaar tussen twee albums door hebben ze niet stil gezeten, laten ze op dit album zien. Enige minpuntje is misschien wel dat ik een echte opvolger van het schitterende Citizen Erased mis, maar misschien moeten ze dat ook maar niet proberen (misschien hier niet helemaal een geschikt voorbeeld, maar Coldplay probeerde ook Clocks op te volgen met Speed of Sound en dat vond ik niet helemaal geslaagd)

Een 4,5* voor weer een succesvol album van de groep

Trouwens: ik vroeg me af of er bands zijn die qua stijl en genre goed te vergelijken zijn (en dus niet half) met Muse... krijg namelijk sterk het idee dat ze een beetje de alleenheersers zijn

Ik zou zo ook geen band weten eerlijk gezegd. Matt laat wel weten dat hij soms invloeden van Millionaire heeft en dat die Simian Flock cd een vreselijk goed album is. Maar nee dat hoor ik er ook niet echt in.

Volgens mijn gehoor is Muse vooral beïnvloed door Jeff Buckley's Grace, vooral op de langzamere Showbiz nummers is de gelijkenis treffend. Behalve dat zijn er mss ook wel wat invloeden van Queen/Placebo/Suede.
Hou je van Absolution, schaf dan zeker Dog Man Star van Suede aan, dat is ook zo een soort van 'rock-opera' ( deze term ben ik schatplichtig aan een andere user ).
Een prachtexemplaar dat Dog Man Star.
Ook nog in die categorie, het ondertussen welbekende maar nog steeds geniale Neon Bible van Arcade Fire.
Dat zijn zowat de eerste platen die ik je zou aanraden als je van deze sound houdt.

Enkele lekkere nummers (Stockholm Syndrome) maar het merendeel van de nummers verzand in een soort potpourri van middelmatige riffs met een sausje van aan-het-irritant-zijn-grenzende zang. De drummer en bassist krijgen wel een goed woordje. Strak. Een 2,5* ; meer zit er voorlopig niet in.

Ik zie de gelijkenis met Neon Bible niet echt hoor. Daar zal ik wel eens op gan stemmen trouwens, inderdaad heel goed album.